Η ασφάλεια, δικαίωμα του πολίτη χωρίς περιορισμό των ελευθεριών του

Βασικός στόχος της νέας δημοτικής αρχής πρέπει να είναι η ασφάλεια του πολίτη χωρίς εκπτώσεις στις ελευθερίες και τα ατομικά δικαιώματα. Τα σώματα ασφαλείας και η δημοτική αστυνομία πρέπει να εξασφαλίζουν στους δημότες άμεση συνδρομή όταν και όπου την χρειαστούν. Να προστατεύουν αποτελεσματικά τη δημόσια και ιδιωτική περιουσία.

Χρειαζόμαστε ένα κεντρικό σύστημα αστυνόμευσης στην πόλη, το οποίο θα αποτελεί στυλοβάτη των δημοκρατικών ελευθεριών και των δικαιωμάτων των πολιτών, αλλά ταυτόχρονα θα είναι και ένας αποτελεσματικός μηχανισμός πρόληψης και καταστολής κάθε μορφής εγκληματικότητας. Για την εξασφάλιση του σπουδαίου κοινωνικού αγαθού της δημόσιας ασφάλειας σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή κοινωνία δεν υπάρχουν διλήμματα μεταξύ ελευθερίας και ασφάλειας. Ασφάλεια για τον πολίτη υπάρχει μόνο όταν γίνονται σεβαστά τα συνταγματικά του δικαιώματα και οι θεμελιώδεις ελευθερίες του.

Όραμά μου είναι μια κοινωνία ενεργών πολιτών, απαλλαγμένη όχι μόνο από τον κίνδυνο εγκλημάτων, αλλά και από το φόβο. Η ραγδαία ανάπτυξη της εγκληματικότητας στο νέο δήμο μας απαιτεί μια σύγχρονη αντιεγκληματική πολιτική, που θα λαμβάνει υπόψη της την εξέλιξη της εγκληματικότητας, τις κοινωνικές αλλαγές και μετασχηματισμούς, την πολυπολιτισμικότητα, τις αλλαγές στην αγορά εργασίας και στη δομή της οικογένειας, την εμφάνιση νέων μορφών φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού.

Στην πόλη μας υπάρχει μια συγκεκριμένη ιδιαιτερότητα η οποία υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής του πολίτη και αναπαράγει φαινόμενα αποκλεισμού και κοινωνικής εσωστρέφειας, και οφείλεται κυρίως στην παραβατικότητα των Ρομά. Η κοινωνική αυτή ομάδα με τα ιδιαίτερα πολιτιστικά χαρακτηριστικά πρέπει άμεσα να ενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο, ώστε να αποτραπούν τα καθημερινά πλέον φαινόμενα εγκληματικής δραστηριότητας.

Οι πολιτικές αυτές που απαιτούνται για την ένταξη και την απογκετοποίηση των ρομά πρέπει να στηρίζονται πάνω σε τρεις βασικούς πυλώνες: στην προστασία και την προώθηση των δικαιωμάτων όλων ανεξαιρέτως των δημοτών, στη λήψη αποτελεσματικών αποφάσεων για την κοινωνική ένταξη και πρόνοια στην πλειοψηφία των Ρομά, καθώς και στον αποκλεισμό και στην περιθωριοποίηση όλων αυτών οι οποίοι σήμερα επαγγελματικά πλέον εκμεταλλεύονται τον αναλφαβητισμό, τη φτώχεια και την μη κοινωνική ένταξη των ανθρώπων αυτών για την αναπαραγωγή φαινομένων βίας και αντικοινωνικής συμπεριφοράς.

Θεσμοί όπως οι πεζές περιπολίες της ΕΛ.ΑΣ. και ο αστυνομικός της γειτονιάς, οι μηχανοκίνητες περιπολίες της δημοτικής αστυνομίας τις ώρες λειτουργίας των καταστημάτων, η διατήρηση των δύο αστυνομικών τμημάτων στο Ζεφύρι και στα Άνω Λιόσια, η προστασία των σχολείων και των χώρων όπου δραστηριοποιούνται ή φοιτούν παιδιά και η 24ωρη φύλαξη των δημόσιων χώρων, πρέπει να γίνουν η καθημερινή εικόνα στο νέο δήμο και να αποτελέσουν επιτελικό στόχο για την ίδια την αναβάθμιση της ζωής στην πόλη.

Οι πολιτικές για τη δημόσια τάξη πρέπει να ασκούνται μέσα σε ένα πλαίσιο στενής συνεργασίας μεταξύ κεντρικής εξουσίας, περιφερειακής και τοπικής αυτοδιοίκησης, με το βλέμμα πάντα στραμμένο στα αιτήματα και τις αγωνίες της κοινωνίας των πολιτών. Το επίπεδο ζωής στη γειτονιά είναι το πιο ουσιαστικό για το μεγαλύτερο αριθμό των κατοίκων και απασχολεί άμεσα την καθημερινότητά τους.

Εδώ είναι που πρέπει να διαδραματίσει και το ρόλο της η Παιδεία. Ένα μεθοδικό βήμα για την αποτροπή αντικοινωνικών συμπεριφορών είναι η ενεργή εμπλοκή του σχολείου στην κοινωνία με δραστήριο τρόπο, έτσι ώστε να αποτελέσει πυρήνα πρόληψης εγκληματικών συμπεριφορών, εντάσσοντας στην καθημερινή του πρακτική επεμβάσεις που απομονώνουν φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας και προάγουν τον εθελοντισμό, τη μαζική συμμετοχή στον αθλητισμό και τη γνώση ως παράγοντα κοινωνικοποίησης των ανθρώπων με ιδιαιτερότητες.

Ονειρεύομαι ένα σύνολο τοπικών πολιτικών που θα βασίζεται στο τρίπτυχο: Προσβασιμότητα – Ποιότητα – Καθολικότητα, στις υπηρεσίες που προσφέρει ο δήμος στους πολίτες. Με απλά λόγια, θέλω οι πολίτες του δήμου να μην ξεχωρίζονται από τη διοίκηση με βάση το εισόδημα, την εθνικότητα, το φύλο, τη θρησκεία τους, και να έχουν την ίδια πρόσβαση στις δημοτικές υπηρεσίες, να απολαμβάνουν το ίδιο υψηλό επίπεδο υπηρεσιών και αυτές με τη σειρά τους να βρίσκονται παντού. Βασικός μας στόχος πρέπει να είναι η μετατροπή του σημερινού γραφειοκρατικού, απρόσωπου και κοινωνικά ανάλγητου συστήματος διοίκησης, που προάγει το διαχωρισμό και την ιδιαιτερότητα ως ελάττωμα, και διασπά την κοινωνική συνοχή γιγαντώνοντας την αδικία και τον αποκλεισμό, σε ένα νέο σύστημα φιλικό, άμεσο και δημιουργικό στηριγμένο πάνω στην ανθρωπιά και την κοινωνική αλληλεγγύη.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Α. ΑΝΥΦΑΝΤΑΚΗΣ

Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (Δάσκαλος)

υποψ. Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Φυλής

με την «Ενότητα Πολιτών» του Σάββα Ι. Σάββα

Read More

Ανοιχτή Επιστολή του ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΑΝΥΦΑΝΤΑΚΗ προς τους Γονείς και τους Εκπαιδευτικούς του νέου Δήμου Φυλής

Φίλες και φίλοι γονείς και εκπαιδευτικοί

Η νέα εποχή με τις νέες απαιτήσεις, όπου οι γνώσεις απαξιώνονται γρήγορα, η οργάνωση της εργασίας αλλάζει και η μάθηση γίνεται διαδικασία ολόκληρης της ζωής, θέλουμε παιδεία με αξίες, με βάση τις αρχές του ουμανισμού, της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης, του υπεύθυνου και ενεργού πολίτη. Θέλουμε παιδεία που δίνει στους μαθητές, φοιτητές και ενήλικες σύγχρονες γνώσεις και δεξιότητες, και αναπτύσσει τη δημιουργικότητά τους. Στόχος μας πρέπει να είναι η συνεχής βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης.

Επενδύουμε στον άνθρωπο, τις γνώσεις και τις δυνατότητές του, στην ικανότητα καινοτομίας, επιχειρηματικής πρωτοβουλίας και απασχόλησης κάθε ατόμου ανάλογα με τις κλίσεις, τα ενδιαφέροντα, τις ικανότητες, το ταλέντο και τις γνώσεις του, και όχι ανάλογα με την καταγωγή του, την κοινωνική και γεωγραφική του προέλευση, το φύλο, τη θρησκεία ή την κομματική του ένταξη.

Το εκπαιδευτικό σύστημα που ονειρεύομαι στηρίζεται στην ποιότητα, όπου οι σύγχρονες υποδομές, η πληροφορική και οι νέες τεχνολογίες θα είναι αυτονόητη καθημερινότητα στο σχολείο και το πανεπιστήμιο. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που λειτουργεί ως δύναμη ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής, ως εργαλείο αναδιανομής του πλούτου και όχι ως μέσο αναπαραγωγής των κοινωνικών διακρίσεων και δημιουργίας νέων αποκλεισμών. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα συνδεδεμένο με την κοινωνία και την παραγωγή που θα δίνει στους νέους όλες τις δυνατότητες να γίνουν ισότιμοι πολίτες της Ευρώπης.

Οι Έλληνες μαθητές πρέπει να φύγουν άμεσα από τις τελευταίες θέσεις στις διεθνείς συγκρίσεις μέτρησης των επιδόσεων των μαθητών. Η υπάρχουσα κατάσταση στην παιδεία χρειάζεται επειγόντως ανατροπή και ρήξεις. Χρειάζεται μία «επανάσταση», που θα φέρει την εκπαίδευση στο ρυθμό των σύγχρονων εξελίξεων και τη γνώση στην καρδιά της κοινωνίας. Χρειάζεται ένα δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα απελευθερωμένο από τα δεσμά του κρατισμού και της γραφειοκρατίας, ανοιχτό στη δημιουργία, στην ελεύθερη σκέψη, στις τεχνολογίες και στις απαιτήσεις της νέας εποχής. Ένα πραγματικά δημόσιο δωρεάν σύστημα που μειώνει δραστικά το κόστος για την εκπαίδευση στη μέση οικογένεια.

Η άμεση σύνδεση της παιδείας με την αγορά εργασίας και την απασχόληση δίνει προοπτική εργασίας στον άνεργο. Γιατί η ανεργία παραμένει το σημαντικότερο πρόβλημα στην ελληνική κοινωνία και αγγίζει πια σχεδόν κάθε οικογένεια.

Κεντρική προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η πλήρης απασχόληση, η δημιουργική δουλειά για όλους όσους θέλουν και μπορούν.

Η δέσμευση της νέας δημοτικής αρχής είναι καθαρή: θα αναπτύξουμε συγκροτημένη πολιτική για την οικογένεια κάθε τύπου. Αναπτύσσουμε ειδικές στοχευμένες πολιτικές για όλα τα στάδια, από το ξεκίνημα της οικογένειας, την ανατροφή και εκπαίδευση των παιδιών, μέχρι την τρίτη ηλικία. Βάζουμε τα παιδιά σε πρώτη προτεραιότητα. Δίνουμε τη δυνατότητα σε κάθε παιδί να ξεκινήσει με καλές συνθήκες τη ζωή του, με πρόσθετη στήριξη στα παιδιά που έχουν αυξημένες ανάγκες λόγω φτώχειας, αναπηρίας, ή κοινωνικών διακρίσεων. Εξασφαλίζουμε, με δεσμεύσεις σε όλο μας το πρόγραμμα, πολιτικές φιλικές προς το παιδί. Το παιδί, ως αυτόνομη ύπαρξη, προστατεύεται από ό, τι το απειλεί και βοηθιέται να αναπτύξει την προσωπικότητά του. Η αντιμετώπιση της παιδικής φτώχειας και εκμετάλλευσης αποτελεί κεντρικό μας στόχο.

Στόχος μου είναι και θα αγωνιστώ για μια πόλη δημιουργική. Πόλη όπου αξίζει κανείς να ζει, να σπουδάζει, να εργάζεται, να επενδύει, να διασκεδάζει. Πόλη που σέβεται την αρχιτεκτονική, τα μνημεία, τον πολιτισμό. Στόχος μου είναι να αποκτήσει ο πολίτης ταυτότητα με την πόλη του. Να ξαναγαπήσει τη δημόσια ζωή, τη συμμετοχή. Να αισθανθεί ότι η γνώμη του μετράει.

Δημήτριος Α. Ανυφαντάκης

Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (Δάσκαλος)

υποψ. Δημοτικός Σύμβουλος νέου Δήμου Φυλής

με την «Ενότητα Πολιτών» του Σάββα Ι. Σάββα

Read More

Οι έξι άξονες όπου πρέπει να στηρίζεται η νέα δημοτική αρχή

Για να πετύχουμε τους στόχους μας και να υλοποιήσουμε τις δεσμεύσεις μας, απαιτείται μία σειρά μεταρρυθμίσεων. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές προϋποθέτουν σαφείς επεξηγήσεις για την αναγκαιότητά τους, καθαρούς και μετρήσιμους στόχους, διαφανή τρόπο υλοποίησής τους με μέτρα αποκατάστασης των κοινωνικών επιπτώσεών τους, ευρύτερη διαβούλευση έτσι ώστε να επιτευχθεί στο μείζονα δυνατό βαθμό κοινωνική και πολιτική συναίνεση.

Η νέα δημοτική αρχή πρέπει να στηρίζεται σε έξι δυνατούς πυλώνες:

• την εμπιστοσύνη: της κοινωνίας απέναντι στους δημοτικούς θεσμούς που πρέπει να υπηρετούν όλους τους πολίτες.
• την αξιολόγηση: ανθρώπων, λειτουργιών και συστημάτων που υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον.
• τη διαφάνεια: ως προϋπόθεση άσκησης κάθε πολιτικής και μέτρου.
• την ποιότητα: ως ένα σύνολο προδιαγραφών, κανόνων και δεικτών με βάση τα οποία ορίζονται και περιγράφονται υπηρεσίες και αγαθά του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
• τη συμμετοχή: ως κεντρικό άξονα ενός νέου μοντέλου διοίκησης που θα βασίζεται στην οργανωμένη διαβούλευση και την τεκμηριωμένη απόφαση.
• τη λογοδοσία: όλων όσων ασκούν εξουσία και διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα.
  

Δημήτρης Α. Ανυφαντάκης Εκπαιδευτικός Π.Ε. (Δάσκαλος) υποψ. Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Φυλής

Read More

Τις επόμενες ημέρες κυκλοφορεί το συνοπτικό προεκλογικό φυλλάδιο του Δημήτρη Α. Ανυφαντάκη

Read More

Μεγάλη μέρα για τη Δημοτική Γλώσσα - Ο Γεώργιος Παπανδρέου 46 χρόνια πριν την καθιερώνει ως επίσημη γλώσσα της εκπαίδευσης.

Ακολουθεί σύντομη εξιστόρηση του γλωσσικού ζητήματος στην Ελλάδα:

Γλωσσικό ζήτημα στην Ελλάδα ονομάστηκε από τους ιστορικούς και τους γλωσσολόγους το πρόβλημα που δημιουργήθηκε από τη διαφορά ανάμεσα στη γραπτή γλώσσα των λογίων και τη γλώσσα του λαού, η οποία άρχισε να διαμορφώνεται κατά την ελληνιστική εποχή και κληροδοτήθηκε στη βυζαντινή και στη νέα ελληνική.

Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν αναγκαίο να γράφονται συγγράμματα στη γλώσσα του λαού, ώστε να γίνονται κατανοητά από τους ολιγογράμματους υπόδουλους Έλληνες. Έτσι, λόγιοι όπως οι Ν. Σοφιανός (15ος αι.), Μάξιμος Καλλιπολίτης (16ος-17ος αι.), Φραγκίσκος Σκούφος (17ος αι.), Ηλίας Μηνιάτης (18ος αι.), Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (18ος αι.) και πάρα πολλοί άλλοι έγραφαν στη δημοτική, χωρίς να λείπουν φυσικά και αυτοί που έγραφαν σε αρχαΐζουσα γλώσσα.

Στα τέλη του 18ου αιώνα και στις αρχές του 19ου αιώνα οι λόγιοι ήταν διχασμένοι στο γλωσσικό ζήτημα· πολλοί έγραφαν στην αρχαΐζουσα (Α. Γαζής, Ν. Δούκας, Ν. Θεοτόκης, Π. Κοδρικάς), ενώ άλλοι στη δημοτική ή πολύ κοντά σ’ αυτήν (Ρήγας, Γ. Κωνσταντάς, Δ. Φιλιππίδης, Δ. Καταρτζής, Ι. Βηλαράς, Α. Χριστόπουλος, Δ. Σολωμός). Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Α. Κοραή, ο οποίος πρότεινε μια μέση λύση ανάμεσα στη λόγια και τη δημοτική γλώσσα: η δημοτική να κρατά τους τύπους των λέξεών της αλλά να προσθέτει λόγιες καταλήξεις. Να λέει δηλαδή αντί ψάρι οψάριον, αντί πουλί πουλίον, αντί νοικοκύρης οικοκύριος κ.ο.κ.

Η κατάσταση του γλωσσικού ζητήματος παρέμεινε η ίδια και στα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια. Το 1853 ο Π. Σούτσος κήρυξε την επιστροφή στην αρχαία ελληνική γλώσσα προτείνοντας τη χρήση της αρχαίας γραμματικής, του αρχαίου λεξιλογίου και του αρχαίου συντακτικού. Τα ίδια περίπου με το Σούτσο υποστήριξε και ο μεγαλύτερος φιλόλογος της εποχής Κ. Κόντος. Αντίπαλος του Κόντου ήταν ο επίσης μεγάλος φιλόλογος Δ. Βερναρδάκης. Στο βιβλίο του «Ψευδαττικισμού έλεγχος» (1884) ο Βερναρδάκης επισημαίνει τους κινδύνους του εξαττικισμού της ελληνικής γραπτής γλώσσας, που θα την έκανε προνόμιο πολύ λίγων ανθρώπων.

Το 1888 ο Γ. Ψυχάρης, που δίδασκε στο Παρίσι, κυκλοφόρησε το βιβλίο «Το ταξίδι μου», που υπήρξε σταθμός στην πορεία του γλωσσικού ζητήματος. Ο Ψυχάρης κήρυττε ότι η δημοτική έπρεπε να καθιερωθεί ως γραπτή γλώσσα του έθνους. Το κήρυγμα αυτό, παρά τις επιφυλάξεις που μπορεί να είχε κανείς για τις λύσεις που πρότεινε, πολύ σύντομα άρχισε να καρποφορεί· οι λογοτέχνες άρχισαν σιγά σιγά να γράφουν στη δημώδη γλώσσα, έγιναν προσπάθειες να καθιερωθεί η δημοτική στην εκπαίδευση και σε άλλους τομείς της πνευματικής ζωής. Διάφορα προοδευτικά σωματεία σε όλη τη χώρα αφοσιώθηκαν σ’ αυτό το έργο: η εταιρεία «Εθνική γλώσσα», η «Φοιτητική συντροφιά» (1910), το «Προοδευτικό κέντρο» (1912), ο «Σύλλογος για την εθνική γλώσσα Σολωμός» (1908), ο «Σύλλογος δημοτικιστών Ηρακλείου» (1909), η «Δημοτική ομάδα» κ.ά. Στην Αθήνα εκδόθηκε το περιοδικό των δημοτικιστών «Νουμάς» και στην Κωνσταντινούπολη η εφημερίδα «Λαός».

Το 1917 η κυβέρνηση Βενιζέλου καθιέρωσε τη δημοτική στα δημοτικά σχολεία και περιόρισε την καθαρεύουσα στις δύο τελευταίες τάξεις. Το 1941 εκδόθηκε από το κράτος η «Νεοελληνική γραμματική της δημοτικής», την οποία σύνταξε επιτροπή ειδικών με πρόεδρο και εισηγητή το Μ. Τριανταφυλλίδη. Η επιτροπή καθιέρωσε τα γραμματικά στοιχεία και το λεξιλογικό θησαυρό της προφορικής παράδοσης και προσάρμοσε τις λέξεις στη δημοτική.

Μετά από παλινδρομήσεις που σχετίζονται άμεσα με τις κάθε φορά πολιτικές εξελίξεις, η δημοτική έγινε η επίσημη γλώσσα του κράτους το 1975 και από το 1976 άρχισε η σταδιακή μεταγλώττιση των σχολικών βιβλίων, η κωδικοποίηση των γραμματικών στοιχείων της δημοτικής και η εισαγωγή της στα επίσημα κρατικά όργανα (μέσα ενημέρωσης, δημόσιες υπηρεσίες, δικαστικά έγγραφα, πανεπιστημιακά συγγράμματα κτλ.).

Read More

3ήμερο Παγκόσμιο Συνέδριο "Κρητών όπου Γης"

Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Κρητών και η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Λασιθίου διοργανώνουν στο Λασίθι, τριήμερο συνέδριο των Κρητών όπου Γης, στις 30 και 31 Ιουλίου και 1η Αυγούστου 2010, με τίτλο «Των Κρητών οι Κοινότητες: Όραμα και Δράση».

Η παρουσίαση του συνεδρίου έγινε κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου που δόθηκε στα γραφεία του ΤΕΕ/ΤΑΚ στο Ηράκλειο από τον Πρόεδρο του Παγκοσμίου Συμβουλίου Κρητών κ. Γεώργιο Αεράκη, το Νομάρχη Λασιθίου κ. Σήφη Αναστασάκη και τον Πρόεδρο της Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου κ. Νίκο Σκουλά.

Τα θέματα του Συνεδρίου κατατάσσονται σε τέσσερις ενότητες και θα καλύπτουν τέσσερις συνεδρίες. Συγκεκριμένα:
• Υποδομές – Περιβάλλον – Νέες Τεχνολογίες,
• Πολιτισμός – Τουρισμός – Σύγχρονη Ζωή,
• Παραγωγικοί τομείς – Επιχειρηματικότητα – Εξωστρέφεια και
• Η Κρήτη για τους Απόδημους – Οι Απόδημοι για την Κρήτη.

Το συνέδριο θα φιλοξενήσει σημαντικές προσωπικότητες ως ομιλητές και είναι ενδεικτικό ότι για κάθε συνεδρία θα υπάρχει ένας διακεκριμένος ομιλητής και εισηγητές που θα αναπτύξουν τα επιμέρους θέματα κάθε ενότητας.
Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου θα διεξαχθούν παράλληλα τέσσερα θεματικά «εργαστήρια» τα συμπεράσματά των οποίων θα παρουσιαστούν σε μια ειδική συνεδρία.
• Το εργαστήριο για την Νεολαία με στόχο την αλληλογνωριμία και την παγκόσμια δικτύωση,
• Το εργαστήριο για την Επιχειρηματικότητα για την ανάπτυξη, στήριξη και δικτύωση των κρητικών επιχειρήσεων όπου γης,
• το εργαστήριο για την προστασία και διάδοση της Κρητικής Διατροφής και
• το εργαστήριο για τον Πολιτισμό της Κρήτης στον κόσμο.
Την όλη λογική του Συνεδρίου θα διαπνέει η ιδέα της πράσινης ανάπτυξης και θα επισημαίνονται οι δυνατότητες εφαρμογών της, αφού είναι ένας τομέας που ενδιαφέρει ιδιαίτερα τους απόδημους.
Οι εισηγήσεις του Συνεδρίου, θα καταλήγουν σε συγκεκριμένες, πρακτικές και υλοποιήσιμες προτάσεις, αφού το συνέδριο θα έχει πρακτικό προσανατολισμό και οι προτάσεις των εισηγητών θα αποτελούν βάση και οδηγό για τον καταρτισμό ενός ευρύτερου προγράμματος δράσης για την Κρήτη και τους απόδημους Κρητικούς.

Για περισσότερες πληροφορίες: http://www.cretanscongress.gr/

Read More

ΔΕΣΜΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ 1.200 ΒΥΤΙΟΦΟΡΕΩΝ Η ΧΩΡΑ! ΡΗΜΑΖΕΙ Η ΑΓΟΡΑ - ΣΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

"Τα όρια μεταξύ της Δημοκρατίας και της ασυδοσίας είναι δυσδιάκριτα"
(Ζαν Ζακ Ρουσώ)

Ως πότε συντεχνιακές λογικές μειοψηφιών θα επιβάλλουν τις θέσεις τους στην κοινωνία, καταπατώντας τα Συνταγματικά δικαιώματα της πλειοψηφίας των πολιτών;

Να μπει τώρα τέλος στην αυθαιρεσία των εργατοπατερικών συνδικαλιστικών ενώσεων που δρουν υπογείως και εναντίον των πραγματικών συμφερόντων των εργαζομένων, ακολουθώντας πολιτικές γραμμές όξυνσης υπαγορευόμενες από κέντρα που μάχονται εναντίον της προόδου της χώρας, υπονομεύοντας κάθε εθνική, πολιτική και κοινωνική προσπάθεια που αποβλέπει στην συλλογική προκοπή.

Οι βυτιοφορείς είχαν μάθει να αισχροκερδούν πετυχαίνοντας το απόλυτο υπερκέρδος σε βάρος του κράτους και της τσέπης του απλού πολίτη. Τα καμάρια αυτά με το νταϊλίκι τους επιμένουν στις απαράδεκτες θέσεις τριτοκοσμικού τύπου να αποκομίζουν τεράστια ταμειακά κέρδη, τριπλάσια και τετραπλάσια των αντίστοιχων συναδέλφων τους στην Ευρώπη, εκτοξεύοντας τις τιμές των προϊόντων της αγοράς! Οι "επαγγελματίες" λοιπόν αυτοί δρουν περισσότερο σαν λόμπυ κερδοσκόπων παρά σαν εργαζόμενοι, αποδίδοντας τα ελάχιστα των κερδών τους σαν φόρους στο κράτος και ανεβάζοντας συνεχώς τις τιμές των διακινήσεων των προιόντων, όπως αποκάλυψε με στοιχεία το Κεντρικό Δελτίο Ειδήσεων του MEGA (27/7). Άρα, λοιπόν, μην επικεντρώνουμε όλα μας τα πυρά στη μείωση των μισθών και στην αύξηση του ΦΠΑ και ας ψάξουμε όλοι μας να δούμε ποιοι πραγματικά ευθύνονται για την ακρίβεια στην αγορά και ποιες παράγκες βρίσκονται πίσω από τις μεγάλες αυξήσεις στις τιμές των αγαθών μόνο μέσα στον τελευταίο χρόνο.

Ευθύνη λοιπόν της πολιτείας και της Κυβέρνησης είναι να εντοπίσει και να απομονώσει τα διάφορα "τσακάλια" της ρεμούλας που κατευθύνουν τα κέντρα κερδοσκοπίας, απαλλάσοντας την χώρα και τους πολίτες από τις βρωμερές βδέλλες που τους πίνουν καθημερινά το αίμα!

1) Να κηρυχθεί τώρα η απεργία των βυτιοφορέων ως "ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΗ"

2) Να επιστρατευτούν οι φορτηγατζήδες που απεργούν και υπονομεύουν την εθνική
οικονομία και το εθνικό κεφάλαιο του τουρισμού!

3) Να διερευνηθούν τυχόν ποινικές ευθύνες της ομοσπονδίας μεταφορών για καθυστερήσεις στον ανεφοδιασμό της αγοράς που προκάλεσαν οικονομική καταστροφή σε επαγγελματίες, επιχειρήσεις, ξενοδοχιακές μονάδες και εταιρείες πολιτικών και εμπορικών μεταφορών.

4) Να αποδεσμευτούν αμέσως οι υπό κατάληψη χώροι αποθήκευσης καυσίμων με επέμβαση της αστυνομίας, καθώς υπάρχει άμεσος κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια και την υγεία των πολιτών από τον μη ανεφοδιασμό των ασθενοφόρων, των περιπολικών και των πυροσβεστικών οχημάτων με καύσιμα.

5) Να συλληφθούν οι συνδικαλιστές που παρανόμως καταλαμβάνουν δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους, εμποδίζοντας τους συναδέλφους τους που θέλουν να εργαστούν και τις εταιρείες που με δικά τους οχήματα επιθυμούν να εφοδιάσουν με καύσιμα την αγορά.

6) Να κινηθούν νομικά εναντίον της ομοσπονδίας μεταφορών όσοι πολίτες ματαίωσαν τις διακοπές τους χάνοντας χρήματα από αγορές εισιτηρίων, κρατήσεις ξενοδοχείων κ.ά. και ζημιώθηκαν οικονομικά, ζητώντας να τους επιστραφούν τα χρήματα με αγωγές προς την ομοσπονδία.

Read More

Δεν Ξεχνώ - 36 χρόνια μετά η Κύπρος αιμοραγεί ακόμα!

Χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο.

(Οδ. Ελύτης)

Η αντίστροφη μέτρηση για την πτώση της Απριλιανής χούντας άρχισε 8 μήνες μετά την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973. Έτσι στις 24 Ιουλίου του 1974, κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος από τραπουλόχαρτα, αφού όμως πρόλαβε με τις συνομωσίες και την προδοτική της στάση να ανοίξει το δρόμο στους Τούρκους, οι οποία έπειτα από το πραξικόπημα της χούντας στην Κύπρο, για την ανατροπή του προέδρου Μακάριου, εισέβαλαν στο μαρτυρικό νησί στις 20 Ιουλίου 1974 και ως δήθεν παράγοντες σταθεροποίησης κατέλαβαν το 40% της έκτασης του, κάνοντας τους Κύπριους, πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους τη γη.

Σύντομη εξιστόρηση των γεγονότων μέχρι την εισβολή του Αττίλα:

Τον Ιανουάριο του 1974 ο στρατηγός Γρίβας πέθανε μέσα στο κρησφύγετό του, στη Λεμεσό, και ο Μακάριος έδωσε γενική αμνηστία σε μια προσπάθεια συμφιλίωσης. Οι παράνομες όμως ομάδες της ΕΟΚΑ Β’ εξακολούθησαν να υπάρχουν με την υποστήριξη της χούντας των Αθηνών και των Ελλήνων αξιωματικών που υπηρετούσαν στην Κύπρο. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από την επιστολή του Μακάριου προς τον πρόεδρο της Ελλάδας στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη με ημερομηνία 2 Ιουλίου 1974, από τον οποίο ζήτησε την αντικατάσταση όλων των Ελλήνων αξιωματικών που υπηρετούσαν στην Κύπρο. Ενώ ο Μακάριος περίμενε την απάντηση, το πρωί της 15ης Ιουλίου 1974 η χούντα των Αθηνών διέπραξε τη μεγαλύτερη εθνική προδοσία εναντίον της Κύπρου. Μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς, κάτω από τις διαταγές των Ελλήνων αξιωματικών, διενέργησαν πραξικόπημα, με πρώτο στόχο τη δολοφονία του Μακάριου. Άρματα μάχης περικύκλωσαν το προεδρικό μέγαρο, το ραδιοφωνικό ίδρυμα, το αεροδρόμιο και τη δημόσια τηλεφωνική εταιρεία. Όταν πια το προεδρικό μέγαρο γκρεμίστηκε και παραδόθηκε στις φλόγες, οι πραξικοπηματίες πίστεψαν ότι ο Μακάριος ήταν νεκρός. Ο Μακάριος όμως είχε διαφύγει. Όταν έπεσε στα χέρια τους το ΡΙΚ (Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου), άρχισε να μεταδίδει εμβατήρια και ανακοινώσεις. Συνεχώς μεταδιδόταν η ακόλουθη χαρακτηριστική ανακοίνωση: «Η Εθνική Φρουρά τη στιγμή ταύτη είναι κυρία της καταστάσεως. Ο Μακάριος είναι ήδη νεκρός. Όποιος φέρει οποιαδήποτε αντίσταση εις το εξής θα εκτελείται πάραυτα».
Ο λαός, μόλις πληροφορήθηκε ότι ο Μακάριος ζούσε, εμψυχώθηκε και αντιστάθηκε. Όμως το πραξικόπημα επικράτησε και στη θέση του προέδρου ορκίστηκε ο Νικόλαος Σαμψών. Ο Μακάριος διέφυγε μέσω των βρετανικών βάσεων στο Λονδίνο και από εκεί στη Νέα Υόρκη για να υποστηρίξει την κυπριακή προσφυγή ενάντια στο πραξικόπημα της χούντας των Αθηνών. Στη διάρκεια του πραξικοπήματος δολοφονήθηκαν πολλοί δημοκρατικοί πολίτες, έγιναν σαρωτικές έρευνες παντού και σε μερικές περιπτώσεις λεηλασίες και κλοπές.
Ενώ στην Κύπρο επικρατούσε η βία και η αναρχία, η Τουρκία ετοιμαζόταν να κάνει στρατιωτική εισβολή στο νησί, ως εγγυήτρια δύναμη, ευκαιρία που περίμενε πολλά χρόνια. Η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο άρχισε στις 20 Ιουλίου 1974. Η απόβαση των τουρκικών δυνάμεων έγινε στις ακτές της Κερύνειας. Παντού όπου πάτησαν το πόδι τους οι Τούρκοι εισβολείς σκόρπισαν την καταστροφή και την ερήμωση. Τα μαχητικά αεροπλάνα βομβάρδιζαν αδιάκριτα πόλεις και χωριά σκορπώντας το θάνατο στον άμαχο πληθυσμό. Η Εθνική Φρουρά και η ΕΛΔΥΚ πολέμησαν παλικαρίσια, αλλά χωρίς καθοδήγηση, χωρίς όπλα και πολεμοφόδια.
Στις 22 Ιουλίου ανακοινώθηκε κατάπαυση των εχθροπραξιών, την οποία οι Τούρκοι ουδέποτε τήρησαν. Στις 23 Ιουλίου ανέλαβε καθήκοντα προέδρου ο Γλαύκος Κληρίδης και ταυτόχρονα η χούντα των Αθηνών παραχωρούσε την εξουσία σε πολιτική κυβέρνηση. Από τις 25 ως τις 30 Ιουλίου έγινε η διάσκεψη της Γενεύης, όπου πήραν μέρος οι υπουργοί Εξωτερικών της Ελλάδας, της Τουρκίας και της Μ. Βρετανίας για να συζητήσουν το κυπριακό πρόβλημα. Τότε αποφασίστηκε να γίνει νέα διάσκεψη στη Γενεύη στις 8 Αυγούστου, με συμμετοχή Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων εκπροσώπων. Τη νέα όμως διάσκεψη διέκοψε στις 14 Αυγούστου η νέα επίθεση των τουρκικών δυνάμεων που βρίσκονταν ήδη στην Κύπρο, με τη βοήθεια της τουρκικής αεροπορίας. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις των Τούρκων τερματίστηκαν στις 16 Αυγούστου. Αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής, που έγινε σε δύο φάσεις, ήταν η κατάληψη του 37,8% του κυπριακού εδάφους, η προσφυγοποίηση 200.000 Ελληνοκυπρίων, ο θάνατος 4.000 ατόμων, ενώ υπήρχαν πολλοί αγνοούμενοι, το θέμα των οποίων από τότε αποτελεί ένα άλυτο πρόβλημα, και πολλές χιλιάδες εγκλωβισμένοι.

Η επιστροφή του Μακάριου: Το Δεκέμβριο του 1974 επέστρεψε στην Κύπρο ο εθνάρχης Μακάριος και ανέλαβε ξανά τα προεδρικά του καθήκοντα. Το Μάρτιο του 1975 άρχισαν στη Βιέννη οι διακοινοτικές συνομιλίες, χωρίς θετικά αποτελέσματα, ενώ τον Ιανουάριο του 1977 έγινε συνάντηση του Μακάριου με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ραούφ Ντενκτάς. Ακολούθησε δεύτερη συνάντηση, όπου συμφωνήθηκαν οι κατευθυντήριες αρχές για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος και ξανάρχισαν στις 31 Μαρτίου οι διακοινοτικές συνομιλίες, που τελικά ναυάγησαν εξαιτίας της αδιαλλαξίας και ασυνέπειας της τουρκοκυπριακής ηγεσίας.

Read More

24/07/1974 Η Μεγάλη μέρα για το Λαό και τη Χώρα - 36 χρόνια από την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας!

Η αντίστροφη μέτρηση για την κατάρρευση της Αμερικανοκίνητης και ξενόδουλης χούντας της 21ης Απριλίου άρχισε με το πραξικόπημα στην Κύπρο στις 15 Ιουλίου 1974. Πέντε μέρες αργότερα, με την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στο νησί, τίποτα δεν μπορούσε να την αποτρέψει.
Ο πρώτος βασικός λόγος ήταν η ανικανότητα του στρατού ν ανταποκριθεί στον μοναδικό ρόλο του: την προάσπιση του εθνικού χώρου. Το στρατιωτικό καθεστώς αποδείχτηκε ανίκανο ακριβώς εκεί όπου εξ ορισμού θα περίμενε κάποιος να δικαιολογήσει την ύπαρξή του.
Ο δεύτερος καθοριστικός παράγοντας ήταν η πλήρης αδυναμία της χούντας να καταπνίγει πια τα αντιδικτατορικά αισθήματα της συντριπτικής πλειονότητας του λαού. Η επιστράτευση άλλαξε ριζικά το τοπίο. Μ ένα μέρος των λαϊκών δυνάμεων οπλισμένο στους στρατώνες, χάθηκε κάθε έλεγχος «τάξεως και ασφαλείας». Ο παραδοσιακός φόβος της χούντας από τον «εχθρό λαό», έπαιρνε εφιαλτικές διαστάσεις. Από τη στιγμή εκείνη η πολιτική αλλαγή στη χώρα ήταν πια ζήτημα ωρών.
Τότε ξεκίνησε η διαδικασία για την αναζήτηση λύσης, για μια μεταβολή, που να εγγυάται τον έλεγχο της κατάστασης. Η χουντική στρατιωτική ηγεσία αποφάσισε να αυτονομηθεί από τον «αόρατο δικτάτορα» Ιωαννίδη και να δράσει για την πολιτικοποίηση του καθεστώτος, σε συνεννόηση με τον «εμφανή δικτάτορα-πρόεδρο» Γκιζίκη.
Κινήσεις αξιωματικών: Στο μεταξύ, οργίαζαν οι φήμες περί επικείμενης ανατροπής του στρατιωτικού καθεστώτος. Μία απ αυτές έφερε τον διοικητή του Γ Σώματος Στρατού στρατηγό Ντάβο, με θωρακισμένες δυνάμεις να κατεβαίνει από τη Θεσσαλονίκη προς την πρωτεύουσα.
Η φημολογία επεκτάθηκε όταν ξένοι ραδιοσταθμοί μετέδιδαν διακήρυξη-τελεσίγραφο 250 αξιωματικών. Μ' αυτή ζητούνταν ο σχηματισμός κυβέρνησης υπό την προεδρία του Κ. Καραμανλή.
Το ερώτημα, όμως, «μετά τη δικτατορία τι;» εξακολουθούσε να παραμένει αναπάντητο.
Εξετάστηκαν διάφορες λύσεις, με κοινό παρονομαστή τη μετάβαση σε άλλη μορφή διακυβέρνησης, χωρίς ουσιαστική αμφισβήτηση της πρωτοκαθεδρίας του στρατιωτικού μηχανισμού και των δομών εξουσίας. Στάθηκε αδύνατον να υλοποιηθούν όλες. Η πρωτοφανής αίσθηση του κενού εξουσίας και η δίνη μιας εμπόλεμης κατάστασης μπροστά στην οποία η χώρα εμφανιζόταν ανέτοιμη και ακυβέρνητη, καθιστούσαν την εξεύρεση πολιτικής λύσης κατεπείγουσα. Όχι όμως μιας οποιασδήποτε λύσης.
Η κυβέρνηση θα έπρεπε να δίνει την αίσθηση της διαφοράς από το προηγούμενο καθεστώς, να πείθει για τη δημοκρατικότητά της. Σε αντίθετη περίπτωση οι εξελίξεις, όπως πολλοί πρωταγωνιστές των ημερών ομολογούν, θα ήταν απρόβλεπτες και ανεξέλεγκτες».
Τελικά, την τελευταία στιγμή εμφανίζεται ο Κ. Καραμανλής. Το πρόσωπο που ενσάρκωσε τον συμβιβασμό όλων των κέντρων δύναμης και εξουσίας, που είχαν λόγο στην πολιτική αλλαγή της 24ης Ιουλίου.
Η πρώτη μεταπολιτευτική κυβέρνηση ήταν καρπός της στρατιωτικο-πολιτικής σύσκεψης της 23ης Ιουλίου.
Ήταν 2.00 μ.μ., όταν, στα παλαιά ανάκτορα, άρχισαν να συσκέπτονται οι πολιτικοί με τους χουντικούς στρατιωτικούς.
Στη σύσκεψη, όπως προκύπτει από διάφορες μαρτυρίες (επισήμως πρακτικά δεν κρατήθηκαν) απορρίφτηκε ο σχηματισμός κυβέρνησης με τη συμμετοχή πολιτικών και στρατιωτικών. Υιοθετήθηκε η λύση μιας αμιγώς πολιτικής κυβέρνησης. Αρχικά αποφασίστηκε να σχηματίσει κυβέρνηση ο Π. Κανελλόπουλος σε συνεργασία με τον Γ. Μαύρο.
Σε συνέχεια όμως, αφού μεσολάβησε διάλειμμα (από τις 5 ως τις 8 το βράδυ) για να καταρτιστεί ο κατάλογος των υπουργών, αποφασίστηκε η λύση που προέβλεπε ανάληψη της εξουσίας από τον Κ. Καραμανλή.
Στις 9 το βράδυ ο Κ. Καραμανλής, αναχωρεί από το Παρίσι με αεροσκάφος που του παραχώρησε
ο Γάλλος πρόεδρος Ζισκάρ ντ Εστέν.
Στις 2.05 μετά τα μεσάνυχτα ο Κ. Καραμανλής φθάνει στο αεροδρόμιο του Ελληνικού.
Στις 3.10 τα ξημερώματα περνώντας μέσα από πλήθη παλλόμενα για τη δημοκρατία ο Κ.
Καραμανλής φθάνει στο Προεδρικό Μέγαρο. Επειτα από ενημέρωση περίπου μίας ώρας, σε
σύσκεψη των πολιτικών υπό τον Γκιζίκη, ορκίστηκε πρωθυπουργός, ενώ η Ελλάδα πανηγύριζε.


Το χρονικό της αποκατάστασης της Δημοκρατίας. Η τελευταία βδομάδα του Ιουλίου και ο Αύγουστος 1974 είναι οι καθαυτό μέρες της μεταπολίτευσης. Τυπικά, οριοθετούνται από την κατάρρευση της χούντας και την επιστροφή Καραμανλή, μέχρι την αποστρατεία του δικτάτορα Ιωαννίδη και την προαναγγελία των βουλευτικών εκλογών. Μια βδομάδα κι ένας μήνας, που σηματοδοτούν τη γέννηση της μεταπολίτευσης.
23/7: Οι ηγέτες της χούντας, πανικόβλητοι από τις συνέπειες των εθνικών εγκλημάτων τους και την απόβαση του «Αττίλα» στην Κύπρο, απομονωμένοι στο εσωτερικό και διεθνώς, καλούν σε σύσκεψη την προδικτατορική πολιτική ηγεσία. Εν μέσω παλινωδιών αποφασίζεται κατ αρχάς η ανάθεση σχηματισμού κυβέρνησης στον Π. Κανελλόπουλο. Τελικά, όμως, θα προτιμηθεί η λύση του Κ. Καραμανλή που βρισκόταν στο Παρίσι.
24/7: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στο αεροδρόμιο του Ελληνικού. Αποδέχεται να ορκιστεί πρωθυπουργός με όρους «να επανέλθει ο στρατός στο έργο του» και να έχει τη συμπαράσταση των πολιτικών δυνάμεων. Σχηματίζεται πολιτική κυβέρνηση ύστερα από 7 χρόνια, 3 μήνες και 3 μέρες τυραννίας (πρώτο σχήμα της ονομαζόμενης κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας»). Ο λαός πανηγυρίζει έξαλλα στους δρόμους στην Αθήνα και παντού.
25-26/7: Πρώτη πολιτική απόφαση της κυβέρνησης η αποφυλάκιση των πολιτικών κρατουμένων και η χορήγηση αμνηστίας στα πολιτικά αδικήματα. Αρχίζουν να δρουν τα πολιτικά κόμματα.
26/7: Διάγγελμα Καραμανλή προς το έθνος.
27/7: Συμπληρώνεται η κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» με στελέχη από όλους σχεδόν τους πολιτικούς χώρους.

Η δίκη της Χούντας. Η δίκη των πρωταιτίων της χούντας ξεκίνησε στις 28 Ιουλίου 1975 στο Πενταμελές Εφετείο Αθηνών. Πρόεδρος του Δικαστηρίου ήταν ο Ι. Ντεγιάννης. Κατηγορούμενοι ήταν ο Παπαδόπουλος, ο Παττακός, ο Μακαρέζος, ο Ιωαννίδης, ο Ζωιτάκης, ο Αγγελής, ο Σπαντιδάκης, ο Λαδάς, ο Ρουφογάλης και άλλοι χουντικοί. Κατηγορούνταν για «εσχάτη προδοσία και στάση». Στη δίκη καταθέτουν 65 μάρτυρες κατηγορίας μεταξύ των οποίων εκπρόσωποι όλων (σχεδόν) των πολιτικών κομμάτων. Στην ακροαματική διαδικασία αποδεικνύεται πλήρως η ενοχή των κατηγορουμένων και καταρρίπτεται πλήρως ο ισχυρισμός τους ότι έδρασαν για το συμφέρον της Ελλάδος. Οι χουντικοί αρνήθηκαν να απολογηθούν καθώς δεν έχουν τίποτα να προβάλουν ως στοιχείο της αθωότητας τους. Στις 23 Αυγούστου 1975. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου διαβάζει την απόφαση. Ο Παπαδόπουλος, ο Παττακός και ο Μακαρέζος καταδικάζονται εις θάνατον και καθαίρεση για στάση και σε ισόβια κάθειρξη για εσχάτη προδοσία. Οι λοιποί κατηγορούμενοι καταδικάζονται σε μικρότερες ποινές. Η κυβέρνηση μετατρέπει τη θανατική ποινή των τριών σε ισόβια κάθειρξη και ο τότε πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής διευκρινίζει: «και όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια».
Το καλοκαίρι του 1975 στο διαρκές στρατοδικείο έγινε και η δίκη των βασανιστών του ΕΑΤ-ΕΣΑ. Ήταν, όπως σημείωνε η «Διεθνής Αμνηστία» η πρώτη σε διεθνή κλίμακα, μετά τις δίκες των ναζί, δίωξη για βασανιστήρια. Στα εδώλια κάθονται 18 αξιωματικοί μεταξύ αυτών ο Χατζηζήσης, ο Θεοφιλογιαννάκος, ο Σπανός, ο Τσαλάς, ο Κόφας και 14 πρώην οπλίτες της ΕΣΑ.
Το στρατοδικείο δέχθηκε ότι πράγματι τα βασανιστήρια έγιναν ακριβώς όπως οι μάρτυρες κατέθεσαν. Όμως τελικά, οι ποινές που επιβλήθηκαν ήταν εξαιρετικά επιεικείς. Το φθινόπωρο ακολούθησε και δεύτερη δίκη για τα βασανιστήρια στις φυλακές Μπογιατίου, στην οποία το δικαστήριο και πάλι δέχθηκε ότι έγιναν φρικτά βασανιστήρια εναντίον κρατουμένων, αλλά και αυτή τη φορά οι ποινές ήταν αρκετά επιεικείς.

Η σημαντικότατη αυτή μέρα της αποκατάστασης της Δημοκρατίας, ημέρα ιστορικής μνήμης για τη χώρα, το λαό και τη Δημοκρατία μας στέλνει ένα ξεχωριστό μήνυμα. Μήνυμα ενότητας του Ελληνικού λαού και επιφυλακής απέναντι σε λογικές και ιδεολογίες που θέλουν να μετατρέψουν τους νέους σε άβουλα όντα. Μήνυμα καθαρό απέναντι στις τεχνοκρατικές λογικές των αριθμών και των δεικτών ανάπτυξης κι όχι του ανθρωπισμού και της προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο, τις λογικές τις ατομικής περιχαράκωσης και προσωπικής ευημερίας κι όχι της συλλογικής προκοπής και κοινωνικής συνοχής. Όλοι μας χρωστάμε ένα μεγάλο ευχαριστώ σ’ αυτούς τους αγωνιστες που θυσίασαν τη ζωή τους για να μπορούμε εμείς σήμερα να ζούμε ελεύθερα, να διαβάζουμε ελευθέρα, να μιλάμε ελεύθερα και να σκεφτόμαστε ελεύθερα. Ταυτόχρονα όμως, η προσφορά αυτών των αγωνιστών είναι κι ένα βαρύ φορτίο στις πλάτες κάθε Έλληνα και κάθε Ελληνίδας, ένα φορτίο σπουδαίο, που μας υπαγορεύει ένα καθημερινό αγώνα για την εξέλιξη και την περιφρούρηση της δημοκρατίας, αυτής της τόσο σπουδαίας ιδέας που μας δίδαξαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι και που εμείς έχουμε το χρέος να την διατηρήσουμε και να την κληρονομήσουμε υγιή και δυνατή στα παιδιά μας!

Read More

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ – 53 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΓΕΙΑ

«Ο Γκάλης είναι παίχτης του 21ου αιώνα.»

Αλεξάντερ Γκομέλσκι (σοβιετικός προπονητής)

Ήταν ακριβώς πριν από 53 καλοκαίρια στις 23/07/1957, όταν στο Νιού Τζέρσεη των ΗΠΑ από μια οικογένεια φτωχών Ελλήνων μεταναστών από τη Ρόδο ήρθε στη ζωή ο Nick Georgalis, που έμελε να μείνει στην Ιστορία και στις καρδιές μας ως Νίκος Γκάλης. Ο Νίκος Γκάλης αναδείχθηκε ως μία από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες του παγκόσμιου αθλητισμού. Ο σημαντικότερος Ευρωπαίος shooting guard κι η μεγαλύτερη μορφή του μπάσκετ στην Ελλάδα και την Ευρώπη.
Ξεκίνησε την καριέρα του ως πυγμάχος και αργότερα ως ποδοσφαιριστής, τελικά, όμως, τον κέρδισε το μπάσκετ.
Το καλοκαίρι του 1979 επιλέχθηκε στο Νο#68 του Draft από τους Boston Celtics (του NBA), αλλά για καλή μας τύχη, οι έξυπνοι παράγοντες του Άρη Θεσσαλονίκης τον έφεραν τον Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς και τον ενέταξαν στο δυναμικό της τότε ομάδας, η οποία ήδη κατείχε το πρωτάθλημα Ελλάδας. Ο Νίκος Γκάλης εγκατέλειψε μια σίγουρη καριέρα στο μεγαλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου (NBA) και ουσιαστικά έδωσε την ψυχή του και το σώμα του στην Ελλάδα, κάνοντας το μπάσκετ εθνικό μας άθλημα. Στα δεκατρία χρόνια της πορείας του στον Άρη κατέκτησε όλους τους τοπικούς τίτλους, κερδίζοντας συνολικά 8 πρωταθλήματα και 6 κύπελλα. Όλα αυτά τα χρόνια, όμως, το Γκάλη τον φοβήθηκε και τον θαύμασε και η Ευρώπη. Με τον Άρη συμμετείχε σε ένα τελικό του κυπέλλου Κόρατς το 1984 και σε τρία Final Four του κυπέλλου πρωταθλητριών Ευρώπης το 1988,1989,1990 καθώς και σε ένα το 1994 με τον ΠΑΟ. Το αστέρι, όμως, του Νίκου Γκάλη έλαμψε και στο μαγικό καλοκαίρι του 1987, όταν, μαζί με την Εθνική Ομάδα στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, αφήνοντας άφωνη την παγκόσμια αθλητική κοινότητα με τα κατορθώματά του που μόνο με μύθο, όπως αυτό του Δαβίδ με το Γολιάθ, μπορούν να συγκριθούν. Ο Νικ άπιαστος κάθε βράδυ, οδηγούσε την ελληνική ομάδα προς το όνειρο, πετυχαίνοντας καλάθια, ασύλληπτα από την ανθρώπινη λογική και αντίθετα ακόμα και προς τους νόμους της βαρύτητας, περνούσε δίπλα και κάτω από αντιπάλους που έμεναν με ανοικτό το στόμα, πετυχαίνοντας απίστευτους μέσους όρους πόντων αγώνα για την εποχή. Χαρακτηριστικό και ανεξίτηλο στη μνήμη μας θα μείνει το συγκλονιστικό καλάθι που πέτυχε στον τελικό απέναντι στη Σοβιετική Ένωση, νικώντας ολόκληρη τη ρωσική πεντάδα που τον μάρκαρε ταυτόχρονα και κάνοντας τέσσερα «σπασίματα» στον αέρα όπου χρειάστηκε να μείνει για κάποια δευτερόλεπτα. Ο Γκάλης συνέδεσε το όνομά του και με το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 1989, ενώ το κύκνειο άσμα του με την Εθνική θα ακουστεί στον αγώνα με τη Βουλγαρία στο Ευρωμπάσκετ του 1991, όπου θα πετύχει 38 πόντους και ταυτόχρονα θα γίνει ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία όλων των Ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων, ξεπερνώντας και τον Τσέχο Μπράβενετς με το απίστευτο νούμερο των 5.130 πόντων σε 168 εμφανίσεις του με τη φανέλα της Εθνικής μας ομάδας, αυτό θα είναι το αντίο του μόνο που κανένας δεν το ξέρει για του πει «Χαίρε Γκάλη». Στο Ελληνικό Πρωτάθλημα ο μάγος του ελληνικού μπάσκετ αναδείχθηκε 12 φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος, έχοντας σύνολο 12.849 πόντους σε 384 αγώνες και μέσο όρο 33,4 πόντους ανά αγώνα, ρεκόρ που μέχρι σήμερα παραμένει ακατάρριπτο και τελείωσε άδοξα την καριέρα του στον ΠΑΟ το 1995 κατέχοντας το ασύλητο ρεκόρ για τα ευρωπαϊκά δεδομένα των 25.995 επισήμως καταγεγραμμένων πόντων στους 854 αγώνες της καριέρας του (30,4 μ.ο.) . Ο Γκάλης, εκτός από μεγάλος σκόρερ – ίσως ο μεγαλύτερος όλων των εποχών στη Ευρώπη – ήταν και εξαιρετικός πασέρ, σημειώνοντας πανευρωπαϊκό ρεκόρ με 23 ασίστ σε αγώνα του Άρη για το κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης το 1990. Με την Εθνική ομάδα αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ σε 4 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, σε 1 Παγκόσμιο, σε 3 challenge round και σε 3 Προ-ολυμπιακά Τουρνουά. Συμμετείχε 3 φορές στη Μεικτή Ευρώπης, αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίχτης, πρώτος σκόρερ και μέλος της καλύτερης πεντάδας στα Ευρωμπάσκετ του 1987 και 1989, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1986 και στη Βαλκανιάδα του 1986, επίσης το 1987 ψηφίστηκε ως ο καλύτερος ευρωπαίος μπασκετμπολίστας, 2ος καλύτερος αθλητής της Μεσογείου και 10ος καλύτερος αθλητής στον κόσμο. Ο Νίκος είχε ένα εκπληκτικό ένστικτο μέσα στο παιχνίδι, πολύ πλούσιο ρεπερτόριο στις επιλογές του και ήταν ο παίκτης που έφερε τον επαγγελματισμό του ελληνικό μπάσκετ.
Αυτός είναι λοιπόν ο Γκάλης, ο ευλογημένος από τον θεό - τουλάχιστον ο κόσμος που τον έβλεπε από απόσταση αυτό πίστευε. 15 χρόνια στο μετερίζι του με μια μπάλα στα χέρια, πάντα μπροστά και ποτέ όπισθεν, να εμπνέει και να εμπνέεται, να παίρνει ένα λαό στα δυνατά χέρια του και να τον ταξιδεύει στο όνειρο, που όμως ήταν αληθινό, να του χαρίζει το ευ ζην μέσα στις τέσσερις γραμμές ενός γηπέδου, να κάνει τα αδύνατα - δυνατά, τα απίθανα – πιθανά, τα αόρατα – ορατά δια γυμνού οφθαλμού. Αυτός ο προικισμένος, ο χαρισματικός παίχτης, ο αληθινός επαγγελματίας δε μένει πια εδώ, η φωλιά του στα γήπεδα ερήμωσε, αλλά άφησε μια παρακαταθήκη σωστό θησαυρό στις επόμενες γενιές που σφυρηλατήθηκαν από τα δικά του κατορθώματα και ανέβηκαν σε άλλες απάτητες κορυφές, συνεχίζοντας να προσφέρουν στο εθνικό μας άθλημα, το άθλημα που ο Γκάλης το έκανε εθνικό!

Νίκο, σ’ ευχαριστούμε!

Υ.Γ. κ. Υπουργέ Πολιτισμού είναι αχαριστία από την πλευρά της πολιτείας να μην έχει τιμηθεί ακόμα ο Νίκος Γκάλης για την τεράστια προσφορά του στη χώρα και τον αθλητισμό! Να δοθεί άμεσα το όνομά του στο ΟΑΚΑ μπάσκετ στην Αθήνα ή στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο Θεσσαλονίκης. Είναι χιλιάδες αυτοί που θεωρούν επιτακτική την ικανοποίηση αυτού του αιτήματος, ως ελάχιστη πράξη αναγνώρισης στον μεγάλο αθλητή!

Read More

Eπίσκεψη κλιμακίου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις περιοχές που επλήγησαν από την πρόσφατη πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική.

Κλιμάκιο του ΠΑΣΟΚ, αποτελούμενο από τον Γραμματέα του Τομέα Εσωτερικών, Λάμπρο Μίχο, τον εισηγητή του ΚΤΕ Προστασίας του Πολίτη, Δημήτρη Καρύδη, τον βουλευτή, Παντελή Ασπραδάκη, και στελέχη του ΠΑΣΟΚ στην περιοχή, επισκέφθηκε την περιοχή Καπανδριτίου και Βαρνάβα, που επλήγησαν από την πρόσφατη φωτιά.

Τα μέλη του Κλιμακίου είδαν το μέγεθος της καταστροφής από κοντά και συζήτησαν με τους Προέδρους Βαρνάβα, Νίκο Βούλγαρη και Καπανδριτίου, Ευδοκία Κελλίδου, για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που δημιουργήθηκαν, την αποκατάσταση των ζημιών και την καλύτερη πρόληψη για τη συνέχεια. Τα αιτήματα αυτά, θα τα διαβιβάσουν στους αρμόδιους Υπουργούς και θα ενημερώσουν για τα συμπεράσματά τους και τον Πρωθυπουργό.

Τα βασικά θέματα που τέθηκαν ήταν:
1. Η έγκαιρη καταγραφή των ζημιών, αλλά και η πληρωμή των αποζημιώσεων που καθυστερούν από την περσινή φωτιά.
2. Η έγκαιρη και επαρκής χρηματοδότηση για τις αποψιλώσεις και αποκαταστάσεις των δασικών δρόμων, που ακόμα δεν έχουν εκτελεστεί, λόγω καθυστερημένης και ανεπαρκούς χρηματοδότησης.
3. Η ταχεία έγκριση των μελετών διαστρώσεων, διανοίξεων και συντηρήσεων δασικών δρόμων, που καθυστερούν για χρόνια από το Δασαρχείο, καθώς και η έγκριση έκτακτων κονδυλίων για έργα και αποκατάσταση του εξοπλισμού που καταστράφηκε κ.ά.
Σημειώθηκε, πάντως, με μεγάλη ικανοποίηση ο έγκαιρος εντοπισμός της φωτιάς από πυροφύλακες της Κοινότητας, η έγκαιρη επέμβαση της Πυροσβεστικής και ο ικανοποιητικός συντονισμός τους.
Με αφορμή την επίσκεψη στις πληγείσες περιοχές ο Παντελής Ασπραδάκης δήλωσε:

Η Περιφέρεια Αττικής και ιδιαίτερα η Ανατολική Αττική υπήρξε για άλλη μια φορά στόχος, όπως δείχνουν τα στοιχεία, εμπρηστών που καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον και ταυτόχρονα την περιοχή που αγαπάμε και ζούμε με τις οικογένειές μας.
Η απάντηση των κατοίκων της περιοχής, της Πολιτείας και του αρμόδιου υπουργείου είναι κατηγορηματική και σύμφωνη με όλα όσα έχουν νομοθετηθεί το προηγούμενο διάστημα και όλα όσα έχει εξαγγείλει η αρμόδια υπουργός για όσες εκτάσεις θα καίγονται.
Είναι πολύ σημαντική η συνέπεια της κυβέρνησης στις υποσχέσεις της δίνοντας το μήνυμα ότι τα χρόνια της αυθαιρεσίας, όπου πνεύμονες πρασίνου αποτελούσαν στόχο καταπατητών και εμπρηστών και πότε δεν αναδασώνονταν, ανήκουν στο παρελθόν.
Πλέον το φυσικό περιβάλλον και η προστασία του αποτελεί προτεραιότητα και θα το διαφυλάξουμε με κάθε τρόπο.

Read More

Ομιλία του Παντελή Ασπραδάκη στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Ιεράπετρας

Ο Παντελής Ασπραδάκης, βουλευτής ΠΑ.ΣΟ.Κ. Αττικής, πραγματοποίησε ομιλία για την προσφορά των Κρητικών εντός και εκτός Ελλάδας στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Ιεράπετρας Κρήτης μετά από τιμητική πρόσκληση του Δημάρχου Ιεράπετρας κ. Μανώλη Μαστοράκη.
Στην ομιλία του που είχε τίτλο, «Κρήτες εκτός Κρήτης, Η προσφορά τους στο νησί και στην Ελλάδα», ο βουλευτής εξήρε την προσφορά των Κρητών, των κρητικών συλλόγων αλλά και των παγκόσμιων ομοσπονδιών, που στόχο έχουν να αναδεικνύουν την ιδιαίτερη πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά του νησιού, αλλά και να βοηθούν με κάθε τρόπο στην ανάπτυξή του. Ανθρώπων, όπως είπε, με ήθος, με αγνή αγάπη για το νησί αλλά και τους συμπατριώτες τους. «Με κόπο, μεράκι και κατάθεση ψυχής που απαιτεί μια τέτοια προσπάθεια και βέβαια με αφιέρωση προσωπικού χρόνου από όλους, κατορθώνουν κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο να κάνουν βήματα προόδου και να βρίσκονται πάντοτε στην πρωτοπορία των εξελίξεων, όπως και απαιτούν οι ανάγκες των καιρών».
Ταυτόχρονα ανέδειξε το έργο και την προσωπικότητα μεγάλων Κρητών της τέχνης και των γραμμάτων, αλλά και της πολιτικής και την προσφορά τους στο νησί και στην Ελλάδα, ανάμεσα στους οποίους ο Νίκος Καζαντζάκης και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, προσωπικοτήτων που έχουν αφήσει τεράστιο έργο στον τομέα τους και είναι παγκοσμίως γνωστοί. Ο πολιτισμός της Κρήτης αποτελεί έναν από τους πρώτους ευρωπαϊκούς πολιτισμός στον κόσμο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, που άσκησε με διάφορους τρόπους σημαντική επιρροή. «Ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια της Κρητικής κουλτούρας, της Κρητικής παράδοσης και κληρονομιάς είναι οι Θρύλοι και οι Παραδόσεις του τόπου, που προσπαθούν να ζωντανέψουν και να αναβιώσουν μέσα από τα κείμενα και τις λέξεις. Η κοιτίδα της Ολυμπιακής Ιδέας και των Ολυμπιακών Αγώνων και η αρχική τέλεσή τους τοποθετείται από κάποιους ιστορικούς στην Κρήτη από όπου διαδόθηκε, και από τοπικό, έγινε πανελλήνιο γεγονός. Κατά την εμφάνιση του Χριστιανισμού στην Ευρώπη, η Κρήτη ήταν από τους πρώτους τόπους που τον δέχτηκαν. Η Κρήτη ως σταυροδρόμι πολιτισμών και τριών ηπείρων έγινε στόχος πολυάριθμων κατακτητών: Ρωμαίων, Ενετών, Αράβων, Τούρκων, Γερμανών. Κανείς δεν μπόρεσε όμως να υποτάξει και να αλλάξει την ταυτότητα και τη φυσιογνωμία του Κρητικού. Η θυσία του Αρκαδίου θα μένει ορόσημο στους αιώνες και δείγμα του αδούλωτου Κρητικού φρονήματος. Η παρουσία των Κρητικών Εθελοντικών Σωμάτων ήταν έντονη και καταλυτική τόσο κατά τη διεξαγωγή του Μακεδονικού Αγώνα όσο και του Βορειο-ηπειρωτικού Αγώνα το 1914. Η ηγετική φυσιογνωμία του Μεγάλου Κρητικού Ελευθέριου Βενιζέλου δημιούργησε την Ελλάδα του σήμερα. Η Μάχη της Κρήτης άλλαξε τη ροή της Ιστορίας του σύγχρονου κόσμου.» αναφέρει αποσπασματικά ο Παντελής Ασπραδάκης.

Read More

Αλεξάντερ Φλέμινγκ - Ο Μέγιστος Ευεργέτης της Ανθρωπότητας!

Μιά μέρα σαν αυτή, πριν 81 χρόνια, άλλαξε η πορεία της ανθρωπότητας!
Ο μεγάλος Ευεργέτης της ανθρωπότητας, ο ιατρός και βιολόγος Αλεξάντερ Φλέμινγκ, που στις 29 Ιουνίου του 1929 ανακοίνωσε πως στη μούχλα ενυπάρχει αντιβιοτική δράση.
Η ανακάλυψη αυτή έπεσε σαν βόμβα στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα που στην αρχή την αντιμετώπισε με συγκράτηση και καχυποψία, αλλά λίγα χρόνια αργότερα και έπειτα από επισταμένες έρευνες Αμερικανών ερευνητών αποδείχθηκε η πλήρης επιστημονική επάρκεια των όσων ανακάλυψε τυχαία ο Φλέμινγκ λίγα χρόνια πριν, παρατηρώντας τυχαία πως σε ένα δοκιμαστικό σωλήνα καλλιέργειας βακτηριδίων εμφανίστηκε ένα είδος μούχλας ικανής να εξουδετερώσει τους βλαβερούς μικροοργανισμούς.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 η ανακάλυψη του Αλεξάντερ Φλέμινγκ, μετά την εξέλιξη της σε πανεπιστημιακά ιδρύματα των ΗΠΑ, άρχισε να παίρνει το δρόμο της μαζικής φαρμακευτικής παραγωγής και η πενικιλίνη έμελλε να είναι το νέο ιατρικό θαύμα που έκανε θραύση κατά των μολύνσεων των στρατιωτών που πολεμούσαν στα μέτωπα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, γλιτώνοντας από βέβαιο θάνατο εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως.
Η ανακάλυψη της πενικιλίνης είναι αναμφίβολα το κορυφαίο ιατρικό επίτευγμα του 20ου αιώνα, επίτευγμα για το οποίο ο Φλέμινγκ τιμήθηκε το 1945 από τη Σουηδική Ακαδημία Επιστημών με το Νόμπελ Ιατρικής, διάκριση που, αν και σπουδαία, δεν μπορεί να αποδώσει την ευγνωμοσύνη της ανθρωπότητας απέναντι σ’ αυτόν τον μεγάλο επιστήμονα και άνθρωπο, έναν από τους σωτήρες της ανθρώπινης φυλής, έναν μέγιστο οραματιστή, ουμανιστή και λαμπρό παράδειγμα σεμνού και ανυστερόβουλου ερευνητή.
Η πενικιλίνη αποτέλεσε και αποτελεί την βάση για την παραγωγή εκατοντάδων αντιβιοτικών για τη θεραπεία δεκάδων ασθενειών, φέρνοντας την πλήρη αλλαγή στον τρόπο ζωής και στην πορεία του κόσμου, αφού πριν την ανακάλυψή της έβρισκαν το θάνατο καθημερινά άνθρωποι σε όλη τη γη, ακόμα και από τις απλούστερες μολύνσεις, ενώ οι επιδημικές ασθένειες αποδεκάτιζαν τον πληθυσμό των ανεπτυγμένων και μη κρατών της γης.
Ο Αλεξάντερ Φλέμινγκ έφυγε από τη ζωή τον Μάρτη του 1955 αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο επιστημονικό κενό, αλλά και μια τεράστια παρακαταθήκη που άλλαξε τη ζωή μας και τη σύγχρονη επιστημονική σκέψη, και τον καθιέρωσε ανάμεσα στους μεγαλύτερους Ευεργέτες της ανθρωπότητας, που καθένας από εμάς οφείλει να τον τιμά, να τον ευγνωμονεί μελετώντας και αναγνωρίζοντας καθημερινά το έργο του για την εξέλιξη και την ίδια την ύπαρξη της ανθρώπινης ζωής στον πλανήτη γη.

Read More

ΚΟΙΝΟΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΟΙ ΙΔΕΟΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΔΕΚΑΡΑΣ - Πολιτική δολοφονία με άρωμα άλλων εποχών!

Δύο 24ωρα μετά τη δολοφονική επίθεση στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη που στοίχισε την ζωή στον άτυχο υπασπιστή του Υπουργού Μ. Χρυσοχοϊδη, και ο καταιγισμός ειδήσεων που αφορούν το γεγονός μας έχει αποσυντονίσει πλήρως, δίνοντας στο σημαντικότατο αυτό θέμα χροιά περισσότερο αστυνομική παρά πολιτική!
Ακούω από προχθές να προσπαθούν δημοσιογράφοι και παρουσιαστές, ακόμα και μεσημεριανούδες που ασχολήθηκαν με το ζήτημα(!!!), να ανακαλύψουν τη διαδρομή του δέματος – βόμβα και το πώς αυτό έφτασε τελικά λίγα μέτρα μακριά από το γραφείο του Υπουργού, χωρίς να γίνει αντιληπτό από τα διάφορα μηχανήματα εντοπισμού εκρηκτικών του υπουργείου και τους εξειδικευμένους αστυνομικούς που το φυλάγουν.
Ωραία όλα αυτά, και είμαι σίγουρος πως σε λίγες μέρες θα υπάρχει και πόρισμα που θα εξηγεί τα γεγονότα και θα ρίχνει φως στα αίτια και τους υπευθύνους, αλλά το ζήτημα δεν είναι αυτό!
Η βόμβα αυτή είχε σαν στόχο τον ίδιο τον Υπουργό, και όχι φυσικά τον υπασπιστή του, και σίγουρα οι κοινοί εγκληματίες που την απέστειλαν τον ήθελαν νεκρό – για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους.
Το ζήτημα, λοιπόν, είναι καθαρά πολιτικό και ιδεολογικό. Έχουμε να κάνουμε με μια απόπειρα πολιτικής δολοφονίας με παράπλευρες απώλειες. Τι όμως εξυπηρετεί μια δολοφονία Υπουργού, πρωτοκλασάτου στελέχους της Κυβέρνησης και σημαντικότατου διώκτη της τρομοκρατίας; Ποιους συμφέρει, μέσα σε μια περίοδο κρίσης του πολιτικού συστήματος και των θεσμών της Δημοκρατίας, η άγρια δολοφονία ενός πολιτικού προσώπου που δεν έχει απασχολήσει με σκάνδαλα και παραπολιτική πρακτική την επικαιρότητα;
Εμένα, λοιπόν, η απόπειρα αυτή μου θυμίζει περισσότερο μαφία και κοινό έγκλημα παρά τρομοκρατία ή ένοπλη επαναστατική δράση!
Αρχικά με ξένισε η λογική του τυφλού χτυπήματος. Δείχνει καθαρά πως οι δράστες ήθελαν οπωσδήποτε αίμα, αδιαφορώντας για τις παράπλευρες απώλειες αθώων πολιτών, πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχουμε να κάνουμε με ιδεολόγους (πρακτική που ακολουθούν οι ακραίες Ισλαμιστικές οργανώσεις που επιλέγουν πολυσύχναστα σημεία για επιθέσεις με θύματα απλούς πολίτες και όχι δημόσια πρόσωπα). Στη συνέχεια με παραξένεψε η επιλογή του στόχου, που δείχνει καθαρά ότι οι «τρομοκράτες» δεν έψαχναν έναν οποιοδήποτε πολιτικό στόχο για να στείλουν κάποιο κοινωνικό και ιδεολογικό μήνυμα, αλλά ήθελαν συγκεκριμένα το αίμα του Μ. Χρυσοχοϊδη, γεγονός που δείχνει πως πρόκειται για άτομα και ομάδες που μάχονται τον Υπουργό για τις μεγάλες του επιτυχίες στα ζητήματα καταπολέμησης και εξάρθρωσης της τρομοκρατίας (βλ. 17Ν, ΕΛΑ, Επαναστατικός Αγώνας κ.ά.).
Η τρομοκρατία, λοιπόν, αυτής της μορφής δεν σχετίζεται και δε μπορεί να έχει καμία συγγένεια με την αριστερή ιδεολογία, γιατί δεν στρέφεται εναντίον προσώπων και συμφερόντων που υπηρετούν ή αποτελούν το σύστημα, αλλά δρα ανεξέλεγκτα, τυφλά και με εμπάθεια απέναντι σε στόχους που τους θεωρεί προσωπικούς, και όχι κοινωνικούς ή ιδεολογικούς εχθρούς. Χρησιμοποιεί τη βία για τη βία και τον εκφοβισμό και δεν ξεχωρίζει ούτε «προστατεύει» τους αθώους και τους κοινωνικά αμέτοχους. Δημιουργεί πλασματικούς εχθρούς και μάχεται την ίδια την Δημοκρατία, τη νομιμότητα και την ελευθερία του λαού και των εκπροσώπων του! Λειτουργεί αντεθνικά, δίνοντας την εικόνα μιας μη ασφαλούς χώρας παγιδευμένης στις μεθοδεύσεις μαφιόζικων συντεχνιών ναπολιτάνικου τύπου, που χρησιμοποιούν την ιδεολογία ως προκάλυμμα κοινών εγκληματικών πράξεων. Καπηλεύεται τους λαϊκούς αγώνες για εργασία, ασφαλιστικά δικαιώματα και κοινωνική δικαιοσύνη φορώντας προσωπείο «προβάτου», ενώ στην πραγματικότητα προάγει το φασισμό, την ανελευθερία και τη φίμωση του πολιτικού λόγου και της ιδεολογικής έκφρασης του διαφορετικού. Η τρομοκρατία δεν προσφέρει τίποτα στον τόπο και την κοινωνία, ζωντανεύει με τη στάση και τη δράση της φαντάσματα του παρελθόντος και συνδέει την υποτιθέμενη ιδεολογική της βάση ιστορικά με τη μαύρη περίοδο του δεξιού παρακράτους και με δολοφονίες τύπου Παναγούλη και Λαμπράκη. Λειτουργεί διχαστικά και αποπροσανατολίζει τους πολίτες από τα πραγματικά προβλήματα, γιγαντώνοντας τη διάσπαση του λαϊκού κινήματος και την ενότητα λαού και κράτους για την αντιμετώπιση των μεγάλων εθνικών και κοινωνικών προβλημάτων που απαιτούν συντονισμένη δράση και συνοχή στη βάση της κοινωνίας.
Σήμερα η Ελλάδα και οι Έλληνες έχουν βάλει ένα μεγάλο στοίχημα: την προκοπή της χώρας και του λαού. Έχουν βγάλει στο περιθώριο λογικές και ιδεολογίες που χρησιμοποιούν τη βία ως δύναμη οπισθοδρόμησης και κοινωνικής αποδιοργάνωσης, απαιτούν και δουλεύουν για τη σύγχρονη πατρίδα των αξιών και των υγιών στόχων και αγωνίζονται για την κάθαρση του πολιτικού συστήματος μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες με βάση τη δικαιοσύνη και την εκτόνωση του λαϊκού αισθήματος, εκφραζόμενοι ειρηνικά και διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες ζωής και εργασίας, πιστοί πάντα στη συνταγματική και κοινοβουλευτική νομιμότητα, που σ’ αυτή τη χώρα δεν ήταν δεδομένη και καταχτήθηκε και εξελίχθηκε στηριγμένη πάνω σε αίμα χιλιάδων πραγματικών ιδεολόγων αγωνιστών, αγωνιστών της Ελλάδας, αγωνιστών της Δημοκρατίας.

Read More

"Η κυβέρνηση, η κοινωνία, οι πολίτες δεν τρομοκρατούνται"‏

Ανακοίνωση του Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου για την χθεσινή δολοφονική επίθεση στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

Εκφράζω την οδύνη και την αγανάκτησή μου, την οδύνη και την αγανάκτηση που
νιώθει κάθε Έλληνας πολίτης, για τη σημερινή τρομοκρατική επίθεση, που είχε
ως αποτέλεσμα την απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής.

Σε μια περίοδο που η χώρα και ο λαός μας δίνουν μια καθημερινή μάχη για την
έξοδο από την κρίση, άνανδροι δολοφόνοι θέλουν να πλήξουν την ομαλότητα και
τη δημοκρατία μας, την Ελληνική κοινωνία, τα συμφέροντα των Ελλήνων πολιτών
και τις θυσίες που σήμερα κάνουν για να ορθοποδήσει ο τόπος.

Όσοι επενδύουν στην ανομία και τη βία θα λάβουν την απάντησή τους όχι μόνο
από την πολιτεία, αλλά από την κοινωνία μας στο σύνολό της.

Ο σκοπός των τρομοκρατών δεν θα επιτευχθεί.

Η κυβέρνηση, η κοινωνία, οι πολίτες δεν τρομοκρατούνται.

Εκφράζω, και προσωπικά και εκ μέρους της κυβέρνησης, τα θερμά μου
συλλυπητήρια και τη συμπαράστασή μας στην οικογένεια του αδικοχαμένου
αστυνομικού Γιώργου Βασιλάκη.


Γιώργος Α. Παπανδρέου

Read More

Η εθνική μας μοναξιά...ή γραφικότητα;

Σαν να μην πέρασε μια μέρα από το τραγικό καλοκαίρι του 2004, όταν η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου κέρδιζε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, και να, που πάλι η παράνοια μας ξαναχτυπά την πόρτα! Όπου και να γυρίσω το κεφάλι μου βλέπω εθνικά υπερήφανες φάτσες για τα κατορθώματα της εθνικής στο μουντιάλ της Νότιας Αφρικής και φρίττω. Τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες, περιοδικά, internet, όλα ασχολούνται με το μόνο πράγμα που μας κάνει ίσως περήφανους σαν νεοέλληνες, και ποιο είναι αυτό; Έντεκα εκατομμυριούχοι υπό τις εντολές ενός Γερμανού να τρέχουν πίσω από ένα πέτσινο τόπι. Δεν ξέρω αν από αυτή τη χώρα λείπει τελικά η σοβαρότητα ή το μέτρο! Δεν ξέρω αν πρέπει να απελπιστώ ή να γελάσω με τον γραφικό νεοελληνάρα που με τη σημαία στο χέρι ουρλιάζει και τρέχει πέρα δώθε, κομπάζοντας από υπερηφάνεια για κάτι τόσο ξεπερασμένο και αντιαισθητικό που μόνο σε λαούς του τρίτου κόσμου κάνει τώρα πια εντύπωση.
Ο Έλληνας είναι στερημένος σε πολλά επίπεδα και το κατοχικό σύνδρομο έχει περάσει στο DNA του. Αυτό ίσως εξηγεί εν μέρει τον τρόπο που διαχειρίζεται τέτοια ανούσια γεγονότα.
Τώρα, βέβαια, θα βρεθούν κάποιοι και θα πουν: καλά, να μη χαρούμε για τη νίκη της ομάδας μας, τη νίκη της πατρίδας μας που είναι μικρή σε επιτεύγματα αλλά μεγάλη μέσα στο γήπεδο; Βεβαίως και να χαρούμε και να ριγήσουμε από συγκίνηση, αλλά μέχρι εκεί, καθώς τα όρια έχουν ξεπεραστεί και η αστειότητα έχει αρχίσει να γίνεται χαρακτηριστικό της εικόνας μας στο εξωτερικό.
Αν εμείς κάνουμε έτσι γιατί μια ομαδούλα της πλάκας που κέρδισε μια φορά ένα πρωτάθλημα από σπόντα και από τότε φυτοζωεί σε κάθε άλλη διοργάνωση, τι να πουν και χώρες όπως η Ιταλία, η Αγγλία, η Βραζιλία, η Αργεντινή κ.ά., που σαρώνουν σε κάθε διοργάνωση και με την αξία και τη σταθερότητά τους παραμένουν εδώ και δεκαετίες στην αφρόκρεμα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου;
Αν, λοιπόν, μετά από αυτά που είπα, βρεθεί κάποιος να με κατηγορήσει ότι δεν συμμερίζομαι και δεν χαίρομαι για τις επιτυχίες της χώρας μου, θα του απαντήσω ότι η χώρα αυτή δεν δικαιούται να αισθάνεται εθνικά υπερήφανη για αηδίες όταν έχει να επιδείξει πλήθος σημαντικών επιτυχιών σε τομείς που έχουν να κάνουν με τον πολιτισμό και την πρόοδο της ίδιας της ανθρωπότητας.
Αυτοί όλοι με τα βαμμένα γαλανόλευκα πρόσωπα βγήκαν να πανηγυρίσουν όταν ο Θόδωρος Αγγελόπουλος κέρδιζε τον «Χρυσό Φοίνικα» στο φεστιβάλ των Καννών, όταν ο Σεφέρης, ο Ελύτης και ο Ρίτσος κέρδιζαν βραβεία Νόμπελ και Λένιν, ρίγησαν από συγκίνηση όταν ο Παπανικολάου ανακάλυπτε το τεστ για την διάγνωση του καρκίνου της μήτρας, δακρύζουν όταν οι μουσικές του Μίκυ Θεοδωράκη ακούγονται σε κάθε γωνιά της γης ή μήπως φούσκωσαν από υπερηφάνεια όταν ο Μάνος Χατζηδάκης κέρδιζε το Όσκαρ μουσικής της αμερικανικής ακαδημίας κινηματογράφου; Θα μου πει τώρα ο θαμώνας του καφενείου των φιλάθλων ότι ούτε που γνωρίζει όλους αυτούς, και άλλωστε τι μπάζα να πιάσουν μπροστά στο Ρεχάγκελ και την παρέα του; Και καλά θα μου πει, γιατί δεν φταίει αυτός, φταίει η παιδεία και το ίδιο το σύστημα που τον αφήνουν να καταντήσει έτσι, φταίμε εμείς οι εκπαιδευτικοί που δεν του μάθαμε την ουσία της εθνικής υπερηφάνειας, που δεν του μάθαμε να ξεχωρίζει το σημαντικό από το ασήμαντο, που δεν τον βοηθήσαμε να οραματιστεί πράγματα καινοτόμα και δημιουργικά και δεν του διδάξαμε τους λόγους που καθιστούν ένα λαό υπερήφανο, φταίει το αποχαυνωτικό σύστημα των ΜΜΕ που τον βομβαρδίζει από το πρωί ως το βράδυ με τα κατορθώματα των γαλανόλευκων μπαλαδόρων και που εσκεμμένα στρέφει το ενδιαφέρον του σε φτηνά θεάματα, ίσως για να ξεχνάει τη μιζέρια της καθημερινότητάς του, την εκμετάλλευση από το αφεντικό του, την τράπεζα που τον εκβιάζει, τον ιδιοκτήτη του σπιτιού του που του πίνει το αίμα, την τσέπη του που είναι άδεια και το μυαλό του που είναι στείρο από ιδέες και οράματα. Εγώ, λοιπόν, έχω τους λόγους μου να περηφανεύομαι που είμαι Έλληνας και αρνούμαι να παίξω το στημένο παιχνιδάκι των ΜΜΕ και των παραμάγαζων του συστήματος που προσπαθούν να μας αλλοτριώσουν τη συνείδηση και τη σκέψη, αρνούμαι να συμμετάσχω στον όχλο των πανηγυριστών που νιώθουν την αδελφότητα και την ομοψυχία της συλλογικής προσπάθειας να τους συνεπαίρνει χωρίς λόγο, ελπίζω και αγωνίζομαι καθημερινά να μάθω στους μαθητές μου, στις νέες και ελπιδοφόρες γενιές του μέλλοντος, ότι Ελλάδα είναι ο Σωκράτης, ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας, ο Καζαντζάκης και ο Καβάφης, ο Γκρέκο και ο Εγγονόπουλος, η Μερκούρη και η Παξινού, η Φλέμινγκ και η Παπά, ο Μπελογιάννης, ο Λαμπράκης ο Παναγούλης και τα παιδιά του Πολυτεχνείου, ο Κοραής και ο Φεραίος, ο Κολοκοτρώνης και ο Υψηλάντης, και ότι η υπερηφάνεια για την Ελλάδα είναι μια ιδέα που πηγάζει από την ιστορία της και τον πολιτισμό της, πολιτισμός 3.000 ετών που φώτισε την ανθρωπότητα και την έβγαλε από τις σπηλιές, πολιτισμός που καταξιώθηκε και αναγνωρίστηκε σε κάθε γωνιά του πλανήτη κάνοντας τη λέξη «Έλληνας» συνώνυμη των μεγάλων ιδεών της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας και της φιλοσοφικής και επιστημονικής σκέψης και που καθιέρωσε τη μικρή μας χώρα στις πρώτες θέσεις της παγκόσμιας πολιτιστικής προσφοράς.
Για τους λόγους αυτούς, λοιπόν, καλώ κάθε Έλληνα και Ελληνίδα να ενώσουμε τις φωνές μας απέναντι στη μεθοδευμένη αποχαύνωση, να κλείσουμε τις τηλεοράσεις και να επικεντρώσουμε την ενέργεια, την ορμή και τη δύναμή μας στην προσπάθεια για την ανασυγκρότηση της χώρας. Για να φτάσουμε την Ελλάδα και πάλι εκεί που της αξίζει και δικαιούται να βρίσκεται. Τότε πια θα μπορούμε να υπερηφανευόμαστε, όχι όμως πια για το πόσες φορές η μπάλα μπήκε στα δίχτυα, αλλά γιατί καταφέραμε κάτι που μόνο η αγωνιστικότητα, η επιθυμία και το κουράγιο του Έλληνα μπορούν να πετύχουν!

Read More

Γενική Συνέλευση της Δ.Ο. ΠΑΣΟΚ Άνω Λιοσίων

Τρίτη 22 Ιουνίου 2010, ώρα 8μ.μ, στην αίθουσα «Μελίνα Μερκούρη» του Δήμου Άνω Λιοσίων θα πραγματοποιηθεί έκτακτη γενική συνέλευση της Δ.Ο. ΠΑΣΟΚ Άνω Λιοσίων με θέμα την ενημέρωση των μελών και των φίλων του κινήματος, για τις διαδικασίες επιλογής υποψηφίων Δημάρχων στον νέο Δήμο Φυλής (Άνω Λιόσια – Ζεφύρι – Φυλή).

Read More

Τρία και το λουρί της μάνας - Νοσοκομεία, Moody's και Μαριέττα ανεβάζουν τη θερμοκρασία!

Θερμό καλοκαίρι, όχι μόνο λόγω της απότομης ανόδου του υδράργυρου, αλλά και γιατί αυτή η χώρα δεν ησυχάζει ποτέ και μαζί της κι όλοι εμείς, που πριν προλάβουμε να ηρεμήσουμε από τη μια σύγχυση τρεις μας έρχονται απανωτές και στουμπώνουμε!
Επειδή όμως ελληνική επικαιρότητα χωρίς ένταση, λαμόγια, κινητοποιήσεις, αλληλοκατηγορίες και, φυσικά, κάποιους κακόμοιρους που την πληρώνουν δεν γίνεται, ιεραρχώ τα γεγονότα με βάση τη δική μου κρίση και αρχίζω...
Γεγονός πρώτο: Πόλεμος χαρακωμάτων μεταξύ κυβέρνησης και προμηθευτών υλικού δημοσίων νοσοκομείων φέρνει το σύστημα υγείας στα πρόθυρα νευρικής κρίσης και τον δύστυχο τον ασθενή στα όρια της απελπισίας. Χειρουργεία που αναβάλλονται εξαιτίας έλλειψης αναλωσίμων, τεράστιες λίστες αναμονής για βηματοδότες και άλλες σοβαρές επεμβάσεις, γιατροί και νοσηλευτές στους δρόμους, επιστράτευση των στρατιωτικών νοσοκομείων για την αντιμετώπιση των έκτακτων αναγκών των νοσούντων και ταυτόχρονα τους προμηθευτές να απορρίπτουν το ένα σενάριο εξόφλησης που τους προτείνει η κυβέρνηση μετά το άλλο, εκμεταλλευόμενοι στο έπακρο την πίεση που δέχεται ο Γιώργος Παπανδρέου και η Υπουργός Υγείας από την κοινή γνώμη και τον τύπο για άμεση λύση του προβλήματος. Ο Πρωθυπουργός, πάντως, ξεκαθάρισε ότι τα παιχνίδια εκμετάλλευσης και αφειδούς σπατάλης του δημοσίου χρήματος τελείωσαν και ότι η κυβέρνηση έχει την πολιτική βούληση να εξαλείψει το φαινόμενο της κερδοσκοπίας συντεχνιών απέναντι στο κράτος. Τελικά, η κατάσταση φαίνεται να εκτονώνεται μετά από νέα πρόταση που κατατέθηκε μετά την κρίσιμη διαπραγμάτευση μεταξύ του υπουργού Οικονομικών, Γιώργου Παπακωνσταντίνου, της υπουργού Υγείας Μ. Ξενογιαννακοπούλου και των προμηθευτών, που προβλέπει να καταβληθούν μετρητά, ύψους 245 εκατ. ευρώ, για τις οφειλές των νοσοκομείων, για τα έτη 2005 και 2006, ενώ για τις οφειλές των υπολοίπων ετών έως το 2009, προτείνεται η έκδοση ομολόγων του ελληνικού δημοσίου. Παρόλα αυτά, καζάνι που βράζει συνεχίζει να είναι ο τομέας της υγείας με την Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών να πραγματοποιεί συλλαλητήριο έξω από το υπουργείο υγείας, ενώ το πρωί άλλοι συνάδελφοί τους από το χώρο των ψυχιατρικών νοσοκομείων έκαναν παράσταση διαμαρτυρίας με αίτημα την άμεση χρηματοδότηση των ιδρυμάτων που αδυνατούν πλέον να ανταπεξέλθουν ακόμα και στις ανάγκες σιτισμού των ασθενών και τους γιατρούς να βγαίνουν για ψώνια στα μπακάλικα για να εξασφαλίσουν από την τσέπη τους φαγητό για τους ασθενείς (βλ. Δαφνί). Πολιτική όμως υπάρχει και τη βλέπουμε! Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ίσως ο μόνος μεταπολιτευτικός Πρωθυπουργός που δεν έχει ηρεμήσει ούτε μια ώρα από τη μέρα που εκλέχτηκε και μέσα σε 8 μήνες διακυβέρνησης έχει γεράσει πριν της ώρας του! Αυτά έχει, πρόεδρε, η εξουσία όταν την παραλαμβάνεις από τη δεξιά, είναι σαν την καυτή πατάτα που ο ένας την πετάει στον άλλο για να γλιτώσει το κάψιμο! Ο λαός όμως πιστεύει σε σένα και ελπίζει από την κυβέρνηση να βάλει φρένο στον κατήφορο και είναι βέβαιο ότι δεν θα βρεθεί κανείς να μιλήσει μετά για ψεύτικες υποσχέσεις και πλασματικούς δείκτες και στόχους.
Γεγονός δεύτερο: Τα λαμόγια (διεθνής λέξη Καραμανλικής επινόησης που χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος των στελεχών του κόμματός του) του οίκου Μoody’s υποβάθμισαν εκ νέου την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας μας, προκαλώντας την άμεση και οργισμένη αντίδραση αξιωματούχων της Ε.Ε. και σύσσωμου του πολιτικού κόσμου της Ελλάδας. Τα κερδοσκοπικά αυτά παιχνίδια επανέφεραν στα στόματα των καταστροφολόγων την λέξη «πτώχευση» και ταυτόχρονα δημιούργησαν εικόνα ανεπάρκειας του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης για την αναμόρφωση των οικονομικών της Ελλάδας, και μάλιστα σε μια στιγμή που όλα φαίνονται να έχουν πάρει καλό δρόμο μετά τα όσα θετικά διαπίστωσε η τρόικα των ελεγκτών για την πορεία και τα πρώτα αποτελέσματα του συμφώνου σταθερότητας. Όξω που...τη απ’ την παράγκα αναφωνώ και δείχνω στα αρπακτικά των αγορών πού τους έχουμε γραμμένους εδώ στην Ελλάδα!
Γεγονός τρίτο και καλύτερο: Η Μαριέττα μας έκανε δεξίωση για το γάμο της στο ιστορικό θωρηκτό «Αβέρωφ», που μπορεί να βγήκε αλώβητο από τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912 – 13 και τους δύο παγκόσμιους πολέμους που ακολούθησαν, αλλά ήταν τελικά τυχερό του φαίνεται να καταληφθεί από μοντέλες, κοσμικούς και χαϊστες της υψηλής κοινωνίας που μετέτρεψαν το κατάστρωμα του ιστορικού πλοίου σε φτηνή αίθουσα δεξιώσεων επαρχιακού σκυλάδικου! Αλλά αλήθεια, δεν μου φταίνε αυτοί και ούτε πατριωτικά παίρνω ένα τέτοιο ανόητο ζήτημα, καθώς οι άνθρωποι που συμμετείχαν στην παραπάνω φιέστα της συμφοράς ούτε παιδεία είχαν, και κόβω το κεφάλι μου ότι δεν γνώριζαν ούτε που βρισκόταν. Άλλωστε στην εποχή του κιτς και της γκλαμουριάς λίγη σημασία έχει η γνώση και η αισθητική. Αυτό όμως που πραγματικά με εξοργίζει είναι το θράσος του πλοιάρχου που είχε επαναλάβει το βαρύ ατόπημα και στο παρελθόν σύμφωνα με πληροφορίες και φωτογραφικό υλικό που προβλήθηκαν στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του STAR (15/6) και εμφανίζουν τον συγκεκριμένο αξιωματικό γελαστό εν μέσω αιθέριων υπάρξεων να απολαμβάνει μαζί με ναύτες του πλοίου κι άλλη κιτσάτη δεξίωση που έλαβε χώρα στο κατάστρωμα του «Αβέρωφ» πριν 2 χρόνια (2008). Το ξήλωμα του πλοιάρχου ήταν άμεσο και δικαιολογημένο πλήρως, όπως επίσης και η ακαριαία αντίδραση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας Ευάγγελου Βενιζέλου που σε δήλωσή του καταδίκασε σκληρά το γεγονός αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι «είναι επικίνδυνο το να βρισκόμαστε αιχμάλωτοι της ισχύος του πλούτου, ή της επιπολαιότητας ατόμων της δημοσιότητας». Ο Ευ. Βενιζέλος, γνωρίζοντας πως ο ρόλος ενός πολιτικού δεν είναι μόνο η διαχείριση της εξουσίας αλλά κυρίως η περιφρούρηση της ιστορίας και του κύρους της χώρας και των μνημείων που έχυσαν το αίμα τους για την πατρίδα χιλιάδες νέοι, τίμησε το αξίωμα που του έδωσε η πολιτεία καταδικάζοντας με τη στάση και τις ενέργειές του όλους αυτούς που νομίζουν πως μπορούν να καπηλεύονται την ιστορία και να τη χρησιμοποιούν σαν ντεκόρ στα ακαλαίσθητα και φτηνά πανηγυράκια τους.

Read More

Είμαστε ακόμα Πρωταθλητές - 23 χρόνια από τη νύχτα που μας άλλαξε τη ζωή!

Ήταν 14 Ιουνίου του 1987, ημέρα Κυριακή, κοντά στις 12 τα μεσάνυχτα όταν το ελληνικό μπάσκετ έμοιαζε με πύραυλο που εκτοξεύτηκε χωρίς κανείς να το περιμένει! Η μαγική ομάδα του Γκάλη, του Γιαννάκη, του Φασούλα, του Χριστοδούλου, του Πολίτη και των 20.000 θεατών του ΣΕΦ κέρδιζε στην παράταση του τελικού του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος την Σοβιετική Ένωση του Τσατσέγκο, του Μαρτσουλιόνις, του Βολκόφ και του Βάλτερς, και κατακτούσε το βαρύτιμο τρόπαιο μέσα σ’ ένα ντελίριο χαράς και ενθουσιασμού!
Ο τελικός ήταν δραματικός και ο αγώνας πήγαινε πόντο με πόντο, έπεφταν κορμιά και ακόμα και από την τηλεόραση μπορούσες να καταλάβεις τον παλμό και το πάθος των παικτών. Ο Νίκος Γκάλης σεληνιασμένος, με το βλέμμα του τίγρη, οδηγούσε το ματς κάνοντας μια από τις καλύτερές του εμφανίσεις με τη φανέλα της εθνικής. Γιαννάκης και Φασούλας είναι εκτός αγώνα με 5 φάουλ, και το σκορ μετά από τρίποντο των Σοβιετικών είναι 101 – 101. Η ελληνική ομάδα με τον Γκάλη σε θέση playmaker οργανώνει την τελευταία της επίθεση, ενώ οι Σοβιετικοί πιέζουν σε όλο το γήπεδο. Τελικά ο Μέμος Ιωάννου είναι αυτός που θα πάρει πάνω του το τελευταίο σουτ, είναι όμως άστοχος κι εκεί ο γίγαντας Καμπούρης παίρνει το ριμπάουντ και κερδίζει το φάουλ από τον αείμνηστο Μπομπόροφ. Μέσα σε νεκρική σιγή ο Καμπούρης ευστοχεί και στις δύο βολές και κάνει το σκορ 103 – 101 στην επαναφορά της μπάλας, και στα 4΄΄ που απομένουν οι Σοβιετικοί επιχειρούν σουτ απελπισίας με τον Γιοβάισα, που όμως θα βρει την γωνία του ταμπλό και όλα τελειώνουν...
Η νύχτα αυτή μας σημάδεψε όλους! Όχι μόνο όσους την έζησαν, αλλά και τις επόμενες γενιές, που μόνο σαν θρύλο γνωρίζουν το επικό κατόρθωμα της μικρής Ελλάδας που κατανικούσε τους γίγαντες και μεγάλα φαβορί της διοργάνωσης Σοβιετικούς και έγραφε τη δική της χρυσή σελίδα στην παγκόσμια μπασκετική ιστορία. Ταυτόχρονα η εθνική μπάσκετ του 87 γινόταν η πρώτη ελληνική ομάδα που κατακτούσε χρυσό μετάλλιο σε διεθνή διοργάνωση.
Μέσα σε μια βραδιά λοιπόν, το μπάσκετ έγινε το εθνικό μας άθλημα και όλος ο κόσμος μας άρχισε να περιστρέφεται γύρω από μια πορτοκαλί μπάλα. Τα γήπεδα στις γειτονιές γέμισαν από επίδοξους «Γκάληδες» και τα εφηβικά δωμάτια άρχισαν να κοσμούνται με αφίσες της εθνικής ομάδας, του μεγάλου Άρη, του ΠΑΟΚ, των Λέικερς, των Σέλτικς και των Μπουλς που τότε μεσουρανούσαν σε Ελλάδα και ΗΠΑ. Το μπάσκετ μπήκε στα σπίτια μας και στις καρδιές μας, έγινε το χόμπι και το μεράκι μας, κυριάρχησε στην καθημερινότητά μας και από τότε μέχρι και σήμερα μας έχει κάνει υπερήφανους πολλές φορές, καθιερώνοντας τη χώρα μας ανάμεσα στις μεγαλύτερες μπασκετικές δυνάμεις παγκοσμίως.
Για την ιστορία, το Ευρωμπάσκετ του 1987 έγινε στην Αθήνα από τις 3 έως τις 14 Ιουνίου, η εθνική μας ομάδα έπαιξε 8 παιχνίδια (6 νίκες – 2 ήττες), κέρδισε 2 φορές στο ίδιο τουρνουά την ενωμένη Γιουγκοσλαβία του Πέτροβιτς και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ(!!!) απέναντι στην Σοβιετική Ένωση με σκορ 103 – 101 (89 – 89 η παράταση), με δύο εύστοχες βολές του Αργύρη Καμπούρη. Πρώτες σκόρερ και MVP της διοργάνωσης ήταν ο μάγος Νίκος Γκάλης με 37 πόντους μ.ο. ανά αγώνα.

Read More

Φτωχότερο το ελληνικό θέατρο. "Εφυγε" ο μεγάλος σκηνοθέτης Ανδρέας Βουτσινάς

Φτωχότερο είναι από σήμερα το ελληνικό θέατρο, καθώς ένας από τους τελευταίους των σημαντικών σκηνοθετών, ο Ανδρέας Βουτσινάς, έφυγε από τη ζωή ύστερα από μια μακρά περίοδο σοβαρών προβλημάτων υγείας.
Ο Α. Βουτσινάς άφησε κληρονομιά 130 σημαντικών παραστάσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό και ξεχώρισε για την πρωτοτυπία, τον ιδιαίτερο τρόπο σκηνοθεσίας και την ανάδειξη του θεατρικού κειμένου μέσα από έντεχνες παρεμβάσεις και χαρακτηριστικές καινοτομίες που τον κατέστησαν έναν από τους σκηνοθέτες ορόσημα του νεοελληνικού θεάτρου. Υπηρέτησε με θέρμη το ΚΘΒΕ, ανεβάζοντας παραστάσεις που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στην μνήμη του κοινού.

Read More

Κρητική βραδιά διοργανώνει ο σύλλογος Κρητών Άνω Λιοσίων "Η Μεγαλόνησος"

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 12/6/2010 και ώρα 8.30 στο πάρκο πόλης Άνω Λιοσίων.

Read More

"Μαύρη Επέτειος για την Κρήτη": 69 χρόνια μετά, η Κάνδανος μας στοιχειώνει

Μαύρη επέτειος για την Κρήτη και την Ελλάδα, καθώς σαν σήμερα πριν 69 χρόνια στις 03/06/1941 τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής της Κρήτης κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο εξαφάνισαν από το χάρτη το χωριό Κάνδανος του νομού Χανίων. Τα αιμοβόρα κτήνη του Χίτλερ, αφού εκτέλεσαν όλους τους άνδρες κατοίκους άνω των 14 ετών, στη συνέχεια έκαψαν και ισοπέδωσαν εκ θεμελίων ολόκληρο το χωριό στα πρότυπα των Ρωμαϊκών λεγεώνων όταν αυτές κατάφεραν να κυριέψουν την Καρχηδώνα. Η κτηνωδία αυτή των ναζιστών έγινε στα πλαίσια αντιποίνων για την ηρωική αντίσταση των κατοίκων του χωριού στις θέσεις Φλώρια και Φαράγγι κατά τις πρώτες μέρες που ακολούθησαν τη Μάχη της Κρήτης, όπου βρήκαν το θάνατο 25 Γερμανοί στρατιώτες.

Read More

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΓΣΕΕ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΔΕΔΥ

ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ

Όλοι και όλες στο συλλαλητήριο

Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

11 πμ στην Πλατεία Κοτζιά

Συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα της Κυβέρνησης, του ΔΝΤ και της Ε.Ε.

Αντιστεκόμαστε στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που θέλουν να καταργήσουν ιστορικές κατακτήσεις μας και μας οδηγούν στη φτώχεια και την εξαθλίωση.

Δεν ευθυνόμαστε εμείς για την κρίση αλλά οι πολιτικές που στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των Τραπεζών και των επιχειρήσεων χορήγησαν και χορηγούν νέα προνόμια στους οικονομικά ισχυρούς και με τις φοροαπαλλαγές και τη φοροδιαφυγή, με τις ιδιωτικοποιήσεις και την απουσία κάθε παραγωγικού μοντέλου μείωσαν τα έσοδα του Κράτους και αύξησαν τα ελλείμματα και το χρέος.

Αρνούμαστε να αποδεχτούμε την κατά 35% μείωση των μισθών και των συντάξεών μας, τις απολύσεις, τα νέα φορολογικά βάρη, το πάγωμα των αυξήσεων, τις νέες ιδιωτικοποιήσεις, τις ανατροπές των εργασιακών μας σχέσεων, την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων.

Καταδικάζουμε τις πολιτικές που θέλουν να διαλύσουν την κοινωνική μας ασφάλιση και που καταφεύγουν σε διάφορες τακτικές για να αποπροσανατολίσουν τους εργαζόμενους. Τα ασφαλιστικά μας ταμεία οδηγήθηκαν στη σημερινή κατάσταση μέσα από τη ληστεία των αποθεματικών τους, την εισφοροδιαφυγή, τις ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις.

Απορρίπτουμε όλες τις εκδοχές που προσπαθούν να παρουσιάσουν ως λύση για το ασφαλιστικό γιατί με όλες υποβαθμίζονται τα ασφαλιστικά μας δικαιώματα, μετατρέπονται οι συντάξεις σε βοηθήματα, αυξάνονται τα όρια ηλικίας και ιδιαίτερα των γυναικών και οδηγούν σε διάλυση την ασφάλισή μας.

Θεωρούμε ότι τα αντιλαϊκά μέτρα που προωθούνται είναι κοινωνικά άδικα αλλά και αναποτελεσματικά γιατί οδηγούν στην ανεργία, τη φτώχεια και την ύφεση.

Απαιτούμε να ανακληθούν τα αντιλαϊκά μέτρα, να μην κατατεθεί το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο στη Βουλή, να καταργηθεί η συμφωνία με το ΔΝΤ και την Ε.Ε.

Την κρίση να πληρώσουν οι έχοντες και κατέχοντες

Ο αγώνας συνεχίζεται

Όλοι στο συλλαλητήριο

Read More