Ειδικό "Μνημόνιο" για το Δήμο Φυλής (Αναδημοσίευση από την ηλεκτρονική εφημερίδα το ΒΗΜΑonline 14/4/2011)

Περίπου 25 δήμοι, των οποίων τα οικονομικά είναι στο «κόκκινο» λόγω της υπερχρέωσης τους, αναμένεται να ενταχθούν τελικά στο πρόγραμμα εξυγίανσης που προωθεί η κυβέρνηση, γεγονός που σημαίνει ότι θα τους επιβληθεί ειδικό «Μνημόνιο».

Τα οικονομικά στοιχεία, τα οποία με βάση και τη δέσμευση της χώρας μας έναντι της «τρόικας», απέστειλαν οι δήμαρχοι στη ειδική βάση δεδομένων, που συστήθηκε γι΄αυτό το σκοπό στο υπουργείο Εσωτερικών, δείχνουν ότι δεν θα το αποφύγουν.

Σε γενικές γραμμές τα στοιχεία επιβεβαιώνουν την εικόνα που υπήρχε έως σήμερα. Τα χρέη των δήμων προς τις τράπεζες υπερβαίνουν τα 1,75 δισ. ευρώ, αν και μειώθηκαν περίπου κατά 300 εκατ. ευρώ τον τελευταίο χρόνο, λόγω των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης.

Με βάση τα νέα στοιχεία της απογραφής, πολύ περισσότερο από τους άλλους, δεν διαφοροποιούνται οι δήμοι, οι οποίοι κρατούν τα… σκήπτρα της υπερχρέωσης.

Μεταξύ αυτών, συγκαταλέγονται οι δήμοι Πειραιώς (131 εκατ. ευρώ), Αθηναίων (129 ΕΚΤ. ευρώ), Ρόδου (62 εκατ. ευρώ), Αχαρνών (55 εκατ. ευρώ), Αμαρουσίου (52 εκατ. ευρώ), Φυλής (47 εκατ. ευρώ), Θεσσαλονίκης (43 εκατ. ευρώ), Ασπρόπυργου (42 ΕΚΤ. ευρώ), Νίκαιας (40 εκατ. ευρώ), Ιωαννίνων (38 εκατ. ευρώ), Περιστερίου (38 εκατ. ευρώ), Κέρκυρας (31 εκατ. ευρώ), Ζωγράφου (26,5 εκατ. ευρώ) κ. λπ.

Μετά τη σύσταση της ειδικής βάσης δεδομένων για τα οικονομικά των δήμων, που επιτρέπει στην κυβέρνηση να έχει μία σαφή εικόνα για την κατάστασή τους, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εσωτερικών καταρτίζει και την υπουργική απόφαση για τον μηχανισμό εξυγίανσής τους.

Ο μηχανισμός

Η δημιουργία του μηχανισμού εξυγίανσης αποτελεί, εκτός των άλλων, και απαίτηση της «τρόικας» που θεωρεί ότι η βελτίωση των οικονομικών των δήμων αποτελεί προϋπόθεση για την εκταμίευση της 4^ης δόσης.

Ήδη, η κυβέρνηση, όπως επισημαίνουν στελέχη του υπουργείου Εσωτερικών στο «Βήμα on line», έχει προωθήσει δύο ρυθμίσεις που διευκολύνουν τη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης των δήμων.

Αφενός δίνεται η δυνατότητα επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής των δανείων και αφετέρου επιτρέπεται στους δήμους να συνάπτουν δάνεια για την κάλυψη των ελλειμμάτων των προϋπολογισμών τους, έτσι ώστε να είναι πάντοτε ισοσκελισμένοι.

Με το νέο μηχανισμό εξυγίανσης ως υπερχρεωμένοι θα θεωρούνται οι δήμοι των οποίων οι ετήσιες υποχρεώσεις σε τοκοχρεολύσια υπερβαίνουν το 20% των τακτικών εσόδων ή το συνολικό τους χρέος υπερβαίνει το 100% των τακτικών τους εσόδων.

Στους υπερχρεωμένους δήμους αναμένεται να μπουν ορκωτοί λογιστές, ενώ υποχρεούνται να εκπονήσουν και συγκεκριμένο πρόγραμμα εξυγίανσης με μέτρα, δράσεις και χρονοδιάγραμμα.

Το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει αυστηρό χρονοδιάγραμμα αποπληρωμής των δανείων, θα απαγορεύονται οι προσλήψεις προσωπικού και θα επέλθει μαχαίρι στις δαπάνες τους.

Στους υπερχρεωμένους δήμους. σύμφωνα με την υπουργική απόφαση που καταρτίζει το υπουργείο Εσωτερικών, θα δίνεται η δυνατότητα να προσφεύγουν και στον Λογαριασμό Εξυγίανσης και Αλληλεγγύης της Αυτοδιοίκησης.

Ο λογαριασμός αυτός δημιουργείται στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων για την χρηματοδότηση του προγράμματος εξυγίανσης.

«Μία καινοτομία του νέου μηχανισμού», όπως επισημαίνουν στελέχη του υπουργείου Εσωτερικών, «θα είναι ότι στο λογαριασμό αλληλεγγύης θα μπορούν να συμβάλουν και τα ιδιωτικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της χώρας».

Read More

Μεγάλη νίκη του συνδυασμού "Ενωμένα Σχολεία" στις εκλογές της "Ένωσης Γονέων Φυλής"

Στις εκλογικές διαδικασίες που πραγματοποιήθηκαν τη Δευτέρα 11/4 για την εκλογή προεδρείου της Ένωσης Γονέων και Κηδεμόνων Φυλής ο συνδυασμός «Ενωμένα Σχολεία» επικράτησε με το ευρύ ποσοστό 70,73% και 29 ψήφους, έναντι του συνδυασμού «Πάλη για Δημόσια – Δωρεάν Παιδεία» που έλαβε ποσοστό 29,27% και 12 ψήφους. Ο πρώτος συνδυασμός εκλέγει 5 μέλη στο επταμελές Δ.Σ. της Ένωσης, ενώ ο δεύτερος 2 μέλη. Για την ιστορία στις εκλογές συμμετείχαν 42 εκλέκτορες από όλα σχεδόν τα σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του Δήμου Φυλής. Την Παρασκευή 15/4 το νέο Δ.Σ. θα συγκροτηθεί σε σώμα. Σύμφωνα με πληροφορίες ο κ. Χατζητρακόσιας θα λάβει τη θέση του Προέδρου, αφού ισοψήφησε με τον κ. Λιόση που θα λάβει θέση Αντιπροέδρου, ενώ η κα. Παπανδρέου θα είναι η Γ. Γραμματέας της Ένωσης.

Read More

185 επέτειος της Ηρωικής Εξόδου του Μεσολογγίου

185 χρόνια συμπληρώνονται εφέτος από την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου στις 10 Απριλίου του 1826. Με την αφορμή αυτή, το "Πολιτικό Βαρόμετρο" αφιερώνει την παρακάτω ανάρτηση στην ιστορία των δύο πολιορκιών της πόλης του Μεσολογγίου, κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Είν' έτοιμα στην άσπονδη πλημμύρα των αρμάτων, Δρόμο να σχίσουν τα παιδιά, κι ελεύθεροι να μείνουν, Eκείθε με τους αδελφούς, εδώθε με το χάρο...

Διονυσίου Σολωμού "Ελεύθεροι Πολιορκημένοι"

Α' πολιορκία του Μεσολογγίου.

Το καλοκαίρι του 1822 ο νικητής της μάχης του Πέτα Μεχμέτ-Ρεσίτ πασάς ή Κιουταχής και ο Ομέρ Βρυώνης προέλασαν στη Δυτική Στερεά Ελλάδα και στα τέλη Οκτωβρίου έφτασαν χωρίς να βρουν αντίσταση έξω από το Μεσολόγγι και άρχισαν την πολιορκία του. Παράλληλα, τρία τουρκικά πολεμικά διέκοψαν την επικοινωνία της πόλης με τη θάλασσα. Οι Κίτσος Τζαβέλας, Μάρκος Μπότσαρης και Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος κλείστηκαν στο Μεσολόγγι και οργάνωσαν την άμυνά του. Η φρουρά αριθμούσε μόλις 360 άντρες και οι τροφές και τα πολεμοφόδια έφταναν για έναν περίπου μήνα. Οι Έλληνες άντεξαν στις επιθέσεις του εχθρού και άρχισαν διαπραγματεύσεις με τον Ομέρ Βρυώνη, προσπαθώντας να κερδίσουν χρόνο, ώσπου στις 8 Νοεμβρίου εφτά υδραίικα πλοία έλυσαν την πολιορκία από τη θάλασσα και αποβίβασαν στο Μεσολόγγι τρόφιμα, πολεμοφόδια και 1.700 Πελοποννήσιους με αρχηγούς τους Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Κανέλλο Δεληγιάννη και Ανδρέα Ζαΐμη. Εξαγριωμένοι οι Τούρκοι για τον εμπαιγμό, άρχισαν πάλι τις επιθέσεις τους, αλλά το Μεσολόγγι προέβαλε ισχυρή αντίσταση. Τελικά οι Τούρκοι επέλεξαν ως μέρα γενικής επίθεσης τα ξημερώματα των Χριστουγέννων, πιστεύοντας ότι οι χριστιανοί θα βρίσκονταν στις εκκλησίες. Τα σχέδιά τους όμως έγιναν γνωστά από τον Έλληνα κυνηγό του Ομέρ Βρυώνη Γιάννη Γούναρη, ο οποίος θυσίασε τη γυναίκα και τα παιδιά του που κρατούνταν όμηροι στα Ιωάννινα, για χάρη της πατρίδας. Έτσι, οι πολιορκημένοι περίμεναν τους Τούρκους, τους οποίους υποδέχτηκαν με πυκνούς πυροβολισμούς. Η επίθεση κράτησε τρεις ώρες και κατέληξε σε συντριβή των επιτιθέμενων, που έχασαν 500 άντρες, ενώ οι Έλληνες είχαν μόνο 4 νεκρούς. Στις 31 Δεκεμβρίου οι Τούρκοι έλυσαν την πολιορκία. Το Μεσολόγγι είχε σωθεί. Στις 2 Ιανουαρίου 1824 έφτασε στο Μεσολόγγι ο Άγγλος φιλέλληνας λόρδος Μπάιρον, τον οποίο υποδέχτηκε με μεγάλο ενθουσιασμό ο λαός της πόλης. Ο Μπάιρον με δικά του έξοδα σχημάτισε ένα στρατιωτικό σώμα από 500 Σουλιώτες. Το σώμα αυτό, με επικεφαλής το Μάρκο Μπότσαρη, βγήκε από το Μεσολόγγι και στις 5 Αυγούστου επιτέθηκε εναντίον των Τουρκαλβανών στο Κεφαλόβρυσο του Καρπενησίου. Οι Σουλιώτες νίκησαν τους αντιπάλους, αλλά έχασαν τον αρχηγό τους που σκοτώθηκε και κηδεύτηκε με μεγάλες τιμές στο Μεσολόγγι. Το Πάσχα του 1824 (7 Απριλίου), ο Μπάιρον πέθανε από πνευμονία, προκαλώντας απέραντη θλίψη στους Έλληνες. Η ζωή μέσα στο Μεσολόγγι συνεχίστηκε με τους υπερασπιστές της πόλης να προετοιμάζονται για να αντιμετωπίσουν τον εχθρό. Από τον Ιανουάριο του 1824 άρχισε στην πόλη η έκδοση της εφημερίδας «Ελληνικά Χρονικά», με διευθυντή και συντάκτη τον Ελβετό φιλέλληνα Ιωάννη Ιάκωβο Μάγερ, η οποία αποτέλεσε το δημοσιογραφικό όργανο του Αγώνα και πρόδρομο της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα. Από τα «Ελληνικά Χρονικά», που εκδίδονταν μέχρι το Φεβρουάριο του 1826, παίρνουμε πολλές πληροφορίες για τα γεγονότα της εποχής εκείνης.

Β' πολιορκία του Μεσολογγίου.

Παράλληλα με την εισβολή του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο, ο τουρκικός στρατός αποτελούμενος από 30.000 άντρες με αρχηγό τον Κιουταχή κατευθύνθηκε προς τη Δυτική Στερεά Ελλάδα και στις 20 Απριλίου του 1825 άρχισε την πολιορκία του Μεσολογγίου. Αυτή ήταν η πρώτη φάση της πολιορκίας του Μεσολογγίου (Απρίλιος-Δεκέμβριος του 1825). Η δύναμη της φρουράς των Ελλήνων ήταν 4.000 πολεμιστές με αρχηγούς τους Ν. Στουρνάρα, Δ. Μακρή, Ν. Μπότσαρη, Κ. Τζαβέλα, Ι. Ίσκο, Δ. Βέικο, Δ. Τσέλιο κ.ά. Οι άμαχοι (γυναικόπαιδα και γέροι) ήταν γύρω στις 12.000 άτομα. Οι Τούρκοι, με επιμονή και αποφασιστικότητα, πλησίαζαν συνέχεια το Μεσολόγγι, κατασκευάζοντας χαρακώματα και βομβαρδίζοντάς το ασταμάτητα. Οι πολιορκημένοι, όμως, πολεμούσαν γενναία και με επικεφαλής το μηχανικό Μιχάλη Κόκκινη και τους υπονομοκατασκευαστές Κώστα Λαγουμιτζή και Παναγιώτη Σωτηρόπουλο κατόρθωναν να ανατινάζουν τα πολιορκητικά έργα των αντιπάλων. Η μεγαλύτερη επίθεση των Τούρκων έγινε το πρωί της 21ης Ιουλίου με δύναμη 24.000 αντρών και κατέληξε σε ήττα, ύστερα από άγρια μάχη δυόμισι ωρών. Προηγουμένως ο τουρκικός στόλος είχε αποκλείσει το Μεσολόγγι από τη θάλασσα. Στις 23 Ιουλίου ο ελληνικός στόλος, αφού έτρεψε σε φυγή τον τουρκικό, μετέφερε στην πόλη τροφές, πολεμοφόδια και ξεκούραστα στρατεύματα.

Η δεύτερη φάση της πολιορκίας του Μεσολογγίου (Δεκέμβριος 1825-Απρίλιος 1826) άρχισε τυπικά στα τέλη Δεκεμβρίου με την αντικατάσταση των Τούρκων από τους Αιγυπτίους του Ιμπραήμ. Το Φεβρουάριο του 1826 Τούρκοι και Αιγύπτιοι ενώθηκαν στην προσπάθειά τους να καταλάβουν το Μεσολόγγι. Η πολιορκητική τέχνη των Αιγυπτίων ήταν ασύγκριτα ανώτερη από την τουρκική και η κατάσταση των πολιορκημένων άρχισε να χειροτερεύει, καθώς η τελευταία άρση του ναυτικού αποκλεισμού του Μεσολογγίου είχε γίνει στις 7 Ιανουαρίου και από τότε οι αλλεπάλληλες απόπειρες του Μιαούλη να εφοδιάσει την πόλη είχαν αποτύχει. Στις 25 Φεβρουαρίου έπεσε στα χέρια του εχθρού το προπύργιο του Μεσολογγίου, το Βασιλάδι, και ύστερα από λίγες μέρες τα νησάκια Ντολμάς και Πόρος. Στις 25 Μαρτίου ο Κίτσος Τζαβέλας με 140 άντρες αναχαίτισε τις σφοδρές επιθέσεις των Αιγυπτίων ενάντια στο νησί Κλείσοβα. Αλλά η κατάσταση μέσα στο Μεσολόγγι είχε γίνει πια απελπιστική και η πείνα θέριζε κυριολεκτικά τους πολιορκημένους. Έτσι, αποφάσισαν να επιχειρήσουν έξοδο στις 10 Απριλίου, Κυριακή των Βαΐων.

Η Έξοδος.

Οι πολιορκημένοι του Μεσολογγίου, αφού ειδοποίησαν τους Έλληνες του στρατοπέδου της Δερβέκιστας να δημιουργήσουν αντιπερισπασμό στον εχθρό, άρχισαν τη νύχτα του Σαββάτου να βγαίνουν με προφυλάξεις από την πόλη, χωρισμένοι σε τρία σώματα, με αρχηγούς τους Ν. Μπότσαρη, Δ. Μακρή και Κ. Τζαβέλα. Οι άρρωστοι και πληγωμένοι παρέμειναν στο Μεσολόγγι, αποφασισμένοι να πεθάνουν πολεμώντας. Τα σχέδια, όμως, των Ελλήνων έγιναν γνωστά στον Ιμπραήμ από δύο ξένους αυτόμολους. Μόλις οι πολιορκημένοι όρμησαν εναντίον των εχθρικών γραμμών τούς υποδέχτηκαν πυκνοί πυροβολισμοί, ενώ μια φωνή «πίσω, πίσω μωρέ παιδιά», που ακούστηκε, έφερε μεγάλη σύγχυση και διάσπαση των τριών σωμάτων. Μερικοί παρέμειναν στις θέσεις τους, άλλοι γύρισαν πίσω στο Μεσολόγγι, αλλά οι περισσότεροι συνέχισαν την πορεία τους πολεμώντας απελπισμένα. Εκείνες τις ώρες ακούστηκε η φοβερή έκρηξη της πυριτιδαποθήκης που ανατίναξε στο Μεσολόγγι ο Χρήστος Καψάλης. Στο μεταξύ η εμπροσθοφυλακή των Ελλήνων συνέχιζε να ανοίγει δρόμο, αποκρούοντας τις επιθέσεις των εχθρών και να διευθύνεται προς το βουνό Ζυγό. Στην κορυφή του Ζυγού έφτασαν 1.300 μαχητές και περίπου 100 γυναικόπαιδα. Από τους μαχητές σώθηκαν οι Ν. Μπότσαρης, Δ. Μακρής, Κ. Τζαβέλας κ.ά. Μέσα στην πόλη όμως συνεχίζονταν ως την αυγή οι φονικές οδομαχίες και ανατινάξεις. Στο νησάκι του Ανεμόμυλου ο επίσκοπος Ρωγών Ιωσήφ, αφού με λίγους υπερασπιστές αντιστάθηκε γενναία, έβαλε φωτιά και τίναξε στον αέρα τον Ανεμόμυλο. Οι άρρωστοι και οι πληγωμένοι, που είχαν παραμείνει οχυρωμένοι μέσα σε σπίτια, πολέμησαν μέχρι και την τελευταία στιγμή τον εχθρό. Γενναία αντιστάθηκαν και όσοι είχαν αποκοπεί κατά την Έξοδο και είχαν ξαναγυρίσει στο Μεσολόγγι. Υπολογίζεται ότι μέσα στην πόλη πυρπολήθηκαν περίπου 2.000 και 1.300 σκοτώθηκαν, ενώ περίπου 1.000 αιχμαλωτίστηκαν από τους Τούρκους.

Στις συμπλοκές της Εξόδου σκοτώθηκαν 1.700 Έλληνες στρατιωτικοί και πολλά γυναικόπαιδα, ενώ οι Τουρκοαιγύπτιοι είχαν 5.000 νεκρούς. Η ηρωική άμυνα του Μεσολογγίου και το ολοκαύτωμά του προώθησαν όσο τίποτε άλλο την ελληνική υπόθεση στην Ευρώπη, γιατί έδειξαν καθαρά ότι οι Έλληνες ήταν αποφασισμένοι να ελευθερώσουν την πατρίδα τους ή να πεθάνουν. Πολλοί ξένοι ποιητές και καλλιτέχνες εμπνεύστηκαν από την Έξοδο και την πολιορκία του Μεσολογγίου και δημιούργησαν λαμπρά έργα, ενώ ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός έγραψε την εποποιία «Ελεύθεροι πολιορκημένοι».

Read More

Νέα εγκυκλοπαίδεια "Μαλλιάρης Παιδεία 2005"

Το "Πολιτικό Βαρόμετρο" ευχαριστεί θερμά την ηλεκτρονική έκδοση της νέας εγκυκλοπαίδειας "Μαλλιάρης Παιδεία 2005". Οι περισσότερες πληροφορίες που αφορούν σε αναρτήσεις του ιστολογίου, στον τομέα της ιστορίας στηρίζονται σε πηγές από την συγκεκριμένη εγκυκλοπαίδεια, η οποία ξεχωρίζει στον χώρο τον ανάλογων εκδόσεων για την αμεσότητα, τη σύγχρονη προσέγγιση και την επιστημονική αρτιότητα και αντικειμενικότητα των λημμάτων της.

Read More

Ελ Γκρέκο, "ο ζωγράφος του Θεού"

Ο Δομίνικος Θεοτοκόπουλος ή Ελ Γκρέκο ήταν ζωγράφος, γλύπτης, αρχιτέκτονας. Γεννήθηκε στον Χάνδακα (Ηράκλειο) της Κρήτης το 1541 και εκεί πήρε τα πρώτα του μαθήματα στη ζωγραφική. Η Κρήτη τότε τελούσε υπό βενετική κατοχή και ο Γκρέκο υιοθέτησε το συνηθισμένο για την περίοδο αυτή μεταβυζαντινό στιλ με πολλές επιρροές από τη δυτική ζωγραφική. Αν και λίγα στοιχεία για την περίοδο αυτή της ζωής του ζωγράφου μάς είναι γνωστά, οι μελετητές του έργου του είναι πεπεισμένοι ότι η αξία του αναγνωρίστηκε γρήγορα στην Κρήτη. Ελάχιστες είναι οι διαπιστωμένες με σιγουριά εικόνες (υπογεγραμμένες) του Θεοτοκόπουλου που σώζονται από την περίοδο αυτή. Μεταξύ άλλων ξεχωρίζει μια «Προσκύνηση των Μάγων» (Μουσείο Μπενάκη) και μια «Κοίμηση της Θεοτόκου» (Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Ερμούπολη της Σύρου). Και τα δύο είναι έργα με αρκετά έντονες ιταλικές επιρροές. Τη δεκαετία 1567-1577 την πέρασε ο Γκρέκο στην Ιταλία (Ρώμη και Βενετία), όπου ήρθε σε επαφή με σημαντικούς καλλιτέχνες, όπως ο Τιτσιάνο, ο Τιντορέτο, ο Βερονέζε. Γρήγορα το στιλ του προσαρμόστηκε απόλυτα στα ιταλικά δεδομένα και μάλιστα πήρε και μερικές παραγγελίες. Το Τολέδο της Ισπανίας ήταν ο επόμενος σταθμός του καλλιτέχνη. Εδώ παρήγαγε τα διασημότερα έργα του, όπως η «Ταφή του κόμη Οργκάθ» (1588) και σημαντικές προσωπογραφίες όπως του Παραβινσίνο, του ηγούμενου Μπόσιο κ.ά. Το στιλ του τα χρόνια αυτά δείχνει ξεκάθαρα πόσο σημαντικό θεωρούσε ο Γκρέκο το χρώμα, κάτι που είχε αρχίσει να φαίνεται ήδη από τα χρόνια της παραμονής του στην Ιταλία και πιθανότατα προήλθε από την επαφή του με το έργο των σημαντικότερων Βενετσιάνων ζωγράφων της εποχής. Χαρακτηριστικά της τάσης του αυτής είναι τα ενδύματα των μορφών, που συχνά χάνουν σχεδόν κάθε ομοιότητα με την πραγματικότητα καθώς το χρώμα αυτονομείται σχεδόν απόλυτα. Το έργο του Θεοτοκόπουλου παρέμεινε στη λήθη για περισσότερο από δύο αιώνες. Για να εξηγηθούν οι παραμορφώσεις που επέβαλε στις μορφές επιμηκύνοντάς τες και γενικά σε όλα τα αντικείμενα υπερτονίζοντας κυρίως το χρώμα, ο ζωγράφος έφτασε να θεωρείται τρελός, ενώ κάποιοι διατύπωσαν τη θεωρία ότι είχε πρόβλημα με την όρασή του. Η επανεκτίμησή του άρχισε προς το τέλος του 19ου αιώνα μέσα στο πνεύμα του ρομαντισμού, ενώ και πολλοί από τους μοντέρνους καλλιτέχνες (ανάμεσά τους ξεχωρίζει ο Πικάσο) τον λάτρεψαν. Ελάχιστα γνωρίζουμε για το αρχιτεκτονικό, γλυπτικό και για το συγγραφικό του έργο πάνω στη θεωρία των τεχνών. Πέθανε στο Τολέδο της Ισπανίας στις 7/4/1614.

Read More

Μάρτιν Λούθερ Κιγκ, "Δεν πολεμάς το σκοτάδι με σκοτάδι. Μόνο με το φως μπορείς"

Ο Μάρτιν Λούθερ Κιγκ ήταν Αμερικανός πολιτικός και ηγέτης των Νέγρων των ΗΠΑ. Γεννήθηκε στην Ατλάντα της Γεωργίας το 1929. Σπούδασε θεολογία στο πανεπιστήμιο της Βοστόνης και αργότερα χειροτονήθηκε κληρικός της Εκκλησίας των Βαπτιστών. Από το 1955, όταν βρισκόταν στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, άρχισε τους αγώνες του κατά των φυλετικών διακρίσεων κατά το πρότυπο της μη βίας του Μ. Γκάντι και οργάνωσε τον αγώνα των έγχρωμων πολιτών των ΗΠΑ σε ενέργειες ανυπακοής και συστηματικής απείθειας στους νόμους των φυλετικών διαχωρισμών, κυρίως στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ. Από τις πιο γνωστές ενέργειες του κινήματός του ήταν το μποϊκοτάζ του νόμου για το διαχωρισμό των θέσεων στα μέσα μαζικής μεταφοράς στο Μοντγκόμερι, καθώς οι μαύροι ήταν υποχρεωμένοι να κάθονται στις πίσω θέσεις και μόνο όταν δεν υπήρχαν όρθιοι λευκοί. Από τότε έγινε ο ηγέτης των Νέγρων και γενικώς των έγχρωμων Αμερικανών στο φυλετικό ζήτημα και αγωνίστηκε με πάθος γι’ αυτό χρησιμοποιώντας πάντοτε ειρηνικά μέσα. Το Συνέδριο του Σικάγο για τη Συνεργασία των Φυλών τον τίμησε με το Βραβείο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι και το 1964 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Στις 4 Απριλίου 1968 ο Κιγκ δολοφονήθηκε από ρατσιστές στο Μέμφις των ΗΠΑ.

Read More

Ιάκωβος Καμπανέλλης, από το Μαουτχάουζεν στην αυλή των θαυμάτων

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης ήταν από τους σημαντικότερους νεοέλληνες θεατρικούς συγγραφείς. Γεννήθηκε στη Νάξο το 1922. Σπούδασε ηθοποιός στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Την περίοδο 1943-1945 κρατήθηκε αιχμάλωτος από τους Γερμανούς στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν.

Πέρα από την πρώτη του εμφάνιση στο θεατρικό χώρο, το 1950, με το έργο «Χορός πάνω στα στάχυα», η πρώτη αναγνώριση έρχεται το 1956, με την παράσταση από το Εθνικό Θέατρο του έργου «Η έβδομη ημέρα της δημιουργίας», ενώ το 1957 με την «Αυλή των Θαυμάτων» ο Καμπανέλλης αναγνωρίζεται οριστικά ως πρωτοπόρος συγγραφέας και ανανεωτής του σύγχρονου δραματολογίου. Οι ρεαλιστικοί του τρόποι δε λειτουργούν διόλου απαγορευτικά στον πηγαίο λυρισμό και στην ποιητική του διάθεση. Οι φορτωμένοι με αντινομίες ήρωές του παρουσιάζονται σταδιακά αλλά ολοκληρωμένα ως δραματικές προσωπικότητες, ενώ η ματιά του συγγραφέα είναι απολύτως διεισδυτική και η γραφή του καίρια. Ο Καμπανέλλης πλούτισε το ρεπερτόριο του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου με πολλά πασίγνωστα πλέον έργα: «Το παραμύθι χωρίς όνομα», «Βίβα Ασπασία», «Το μεγάλο μας τσίρκο», «Ο μπαμπάς ο πόλεμος», «Οδυσσέα, γύρνα σπίτι», «Η αποικία των τιμωρημένων», «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού» και πολλά άλλα. Παράλληλα έχει γράψει αρκετούς στίχους τραγουδιών, συνεργαζόμενος με αξιολογότατους συνθέτες, το Μ. Θεοδωράκη, το Μ. Χατζηδάκη, το Στ. Ξαρχάκο κ.ά. Το 1999 εκλέχτηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Πέθανε στην Αθήνα στις 29/3/2011.

Read More

Nίκος Μπελογιάννης, ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο

Ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν ηγετικό στέλεχος του Κομουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1915 και σπούδασε νομικά, που όμως δεν κατάφερε να τελειώσει, γιατί το 1938 φυλακίστηκε για πέντε χρόνια λόγω των πολιτικών του απόψεων. Οργανωμένος στο ΚΚΕ από το 1934, συμμετείχε στην Αντίσταση με τον ΕΛΑΣ και μετά το τέλος του εμφύλιου κατέφυγε στις σοσιαλιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1950 για να αναλάβει την ανασυγκρότηση οργανώσεων του ΚΚΕ, αλλά συνελήφθη στις 20 Δεκεμβρίου του 1950 με την κατηγορία της παράβασης του άρθρου Α.Ν.509, σύμφωνα με το οποίο το ΚΚΕ θεωρούνταν παράνομο. Μετά την αμνηστία όμως που προσέφερε ο πρωθυπουργός Πλαστήρας για να κατευνάσει τη λαϊκή οργή, η δίκη του Μπελογιάννη και των συντρόφων του μετατέθηκε από το στρατοδικείο σε τακτικό δικαστήριο με την κατηγορία της κατασκοπείας. Σε όλη τη διάρκεια της δίκης ο Μπελογιάννης κρατούσε ένα κόκκινο γαρύφαλλο στα χέρια του, από αυτό πήρε τον χαρακτηρισμό "ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο". Παρά τη διεθνή κατακραυγή ο Μπελογιάννης και άλλοι επτά συγκρατούμενοί του εκτελέστηκαν στο Γουδί στις 30/3/1952. Χαρακτηριστικό του κλίματος που επικρατούσε στην Ελλάδα την περίοδο του Δεξιού παρακράτους, είναι ότι η εκτέλεση του Μπελογιάννη και των συντρόφων του έγινε βεβιασμένα ξημερώματα Κυριακής και με τα φώτα στρατιωτικών οχημάτων, για να μην προλάβουν οι κρατούμενοι να πάρουν χάρη. Τις Κυριακές σε όλο το δυτικό κόσμο οι εκτελέσεις απαγορεύονται. Ούτε οι ναζί δεν εκτελούσαν κρατουμένους τις Κυριακές. Η μορφή του Ν. Μπελογιάννη αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για πολλούς ποιητές, συγγραφείς και άλλους διανοούμενους. Αξιόλογο είναι και το συγγραφικό έργο του Μπελογιάννη, κυρίως μελέτες και δοκίμια, που βρίσκονται στο αρχείο του ΚΚΕ. Έχει, επίσης, γράψει μια σύντομη ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Το 1998 εκδόθηκε «Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα», που αποτελεί μία έρευνα του Μπελογιάννη σχετικά με την οικονομική ιστορία της Ελλάδας.

Read More

Αφαιμάζουν τους δημοσίους υπαλλήλους - Ανάλγητοι Κυβέρνηση, γιατροί και φαρμακοποιοί

Δελτίο Τύπου ΑΔΕΔΥ για τον ΟΠΑΔ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ανεξέλεγκτη κατάσταση διαμορφώνεται για τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους του Δημοσίου που είναι ασφαλισμένοι στον ΟΠΑΔ. Οι γιατροί συνεχίζουν να μη δέχονται να εξετάζουν με το βιβλιάριο ασθενείας και οι φαρμακοποιοί να μη χορηγούν φάρμακα εάν δεν εισπράξουν σε μετρητά το κόστος τους. Η αδυναμία των ασθενών – ασφαλισμένων του οργανισμού περίθαλψης του Δημοσίου – να καταβάλουν το ανάλογο ποσό είναι πραγματική για τους περισσότερους και αυτό βάζει σε κίνδυνο τη ζωή τους, αφού δεν μπορούν να κάνουν την επιβαλλόμενη φαρμακευτική αγωγή.

Η κυβέρνηση με τις νέες πολιτικές για την υγεία που σκοπεύουν στην εξοικονόμηση χρημάτων, για να ικανοποιήσουν τις επιταγές της Τρόικα και τις απαιτήσεις των τοκογλύφων δανειστών, έχει την κύρια ευθύνη για όλη αυτή την κατάσταση.

Η Ε.Ε. της Α.Δ.Ε.Δ.Υ., παρά τις επανειλημμένες επικοινωνίες που είχε με τις πολιτικές ηγεσίες των Υπουργείων Υγείας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και τις διαβεβαιώσεις των αρμόδιων Υπουργών ότι το θέμα είναι σε πορεία συνεννόησης με τους φαρμακοποιούς και τους γιατρούς, ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ ΤΗΝ ΚΩΛΥΣΙΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΖΗΤΑΕΙ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ, λέγοντας αυστηρά προς κάθε κατεύθυνση, που φέρει την ευθύνη, ότι κανένας δεν έχει το δικαίωμα να «παίζει» με την υγεία και τη ζωή των πολιτών. Οι κυβερνητικές ευθύνες είναι τεράστιες, γιατί η κυβέρνηση είναι αυτή που οφείλει τα χρήματα και πολύ περισσότερο αυτή έχει την υποχρέωση να προστατέψει τους ασφαλισμένους - εργαζόμενους και συνταξιούχους – που, ενώ δεν έχουν καμία ευθύνη, είναι τα θύματα.

Η Ε.Ε. της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. απαιτεί, το αργότερο μέχρι τη Δευτέρα 28/3/2011, να έχει απόλυτα τακτοποιηθεί το πρόβλημα και ως προς τούτο ζήτησε συνάντηση με τους αρμόδιους Υπουργούς, Υγείας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, προκειμένου, να ενημερωθεί για άλλη μια φορά επισήμως, για να ενημερώσει τους ασφαλισμένους και αναλόγως να δρομολογήσει τις αποφάσεις της.

Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

Read More

Οι Έλληνες επιλέγουν τυράννους; (Aναδημοσίευση του άρθρου της Μελίττας Γκουρτσογιάννη από την ηλεκτρονική εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ online")

Κάποιος πολιτικός είχε πεί ότι “Οι Έλληνες δεν επιλέγουν τυράννους. Αρνούνται την τυραννία!”
Δυστυχώς φαίνεται ότι οι Έλληνες επιλέγουν τυράννους. Πρώτα τον Μιλόσεβιτς. Τώρα τον Καντάφι. Γιατί, τι άλλο σημαίνει το γεγονός ότι στη χώρα μας δεν έχει γίνει ούτε μία εκδήλωση συμπαράστασης στην “αραβική άνοιξη”, στον αγώνα των Λίβυων και των άλλων λαών της άμεσης γειτονιάς μας για ελευθερία και δημοκρατία; Αντίθετα έγιναν διαδηλώσεις “κατά του πολέμου των ιμπεριαλιστών”. Και αυτό μεν δεν με εκπλήσσει από τη μεριά της Αριστεράς, που έχει υποστηρίξει τόσους και τόσους τυράννους. Όσο για όλους αυτούς που δηλώνουν “επαναστάτες”, ιδού πεδίο δόξης, γιατί δεν πάνε να πολεμήσουν στο πλευρό των Λυβίων επαναστατών, όπως κάποτε στον Ισπανικό εμφύλιο τόσοι Έλληνες εθελοντές- δημοκράτες, κομμουνιστές και αναρχικοί; Δεν περίμενα, τόσα χρόνια μετά τους πολέμους της Γιουγκοσλαβίας το γενικώτερο κλίμα να θυμίζει πάλι κάτι από εκείνη την εποχή.

Η κυβέρνηση άτολμη, έχασε την ευκαιρία να πάρει πρωτοβουλίες, σύμφωνες και με την ηθική, αλλά και με την ιστορική και γεωπολιτική της θέση στη Νότια Μεσόγειο. Τα ελληνικά media μιλούν για “επέμβαση κατά της Λιβύης” και δανείζονται επιχειρήματα από τη Ρωσία και την Κίνα, τα διαμάντια αυτά της δημοκρατικής σκέψης! Δηλαδή θα έπρεπε ο Καντάφι να μείνει ανενόχλητος να εξολοθρεύσει το άνθος του Λιβυκού λαού; Μερικές φορές η ανθρώπινη βλακεία μπορεί να γίνει εντελώς απάνθρωπη.

Πότε άρχισε η ελληνική κοινωνία να μπερδεύει το θύμα με το θύτη; Πρόκειται για πολιτική αφέλεια ή για παγερή αδιαφορία, μεταμφιεμένη υποκριτικά με “αντιπολεμικό μανδύα; Μήπως είναι μάταιο να περιμένουμε σήμερα αισθήματα αλληλεγγύης από μια κατακερματισμένη κοινωνία, όπου κάθε ομάδα διεκδικεί τα συμφέροντά της αδιαφορώντας για τα συμφέροντα του διπλανού της ή του συνόλου;

Και καθαρά με όρους συμφέροντος αν το πάρουμε, νίκη της αραβικής άνοιξης σημαίνει αφετηρία για πολιτική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη, που είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να μειωθούν τα κύματα των μεταναστών που τόσο μας φοβίζουν. Αντίθετα, ήττα των αγώνων χειραφέτησης- και μάλιστα λόγω αδιαφορίας της Δύσης- σημαίνει ένταση της βαρβαρότητας και της εξαθλίωσης, κύματα προσφύγων και επιχειρήματα για τον φανατικό ισλαμισμό.

Η Απόφαση 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας ορίζει “λήψη όλων των απαραίτητων μέτρων για να προστατευτούν οι άμαχοι από επίθεση ή απειλή επίθεσης”. Πως θα σταματούσαν τα τανκς του παράφρονα, που απειλούσε να εξοντώσει τους πρώην υπηκόους του πόρτα-πόρτα, αν οι σύμμαχοι δεν τα βομβάρδιζαν; Με παρακλήσεις; Έτσι σώθηκε η Βεγγάζη στο παρα πέντε, (δυστυχώς όχι ακόμη άλλες πόλεις, όπου οι συγκρούσεις στο εσωτερικό τους κάνουν αδύνατους τους βομβαρδισμούς). Αλλά και η ίδια η no-fly zone δεν θα μπορούσε να είχε επιβληθεί χωρίς βομβαρδισμούς των στρατιωτικών εγκαταστάσεων του Καντάφι.

Ωστόσο η στάση σχετικά με την επέμβαση δεν εξαρτάται από στρατιωτικές γνώσεις αλλά από το πολιτικό θάρρος να μην κλείνει κανείς τα μάτια μπροστά στις εξελίξεις της ανθρωπότητας και να μπορεί να αναθεωρεί παλαιότερες πεποιθήσεις. Βλέπετε η άτιμη η ιστορία είναι πάντα απρόβλεπτη! Μια αραβική κοινωνία που τόσοι και τόσοι την θεωρούσαν “ανώριμη” για δημοκρατικές ελευθερίες και την ταύτιζαν με τον ισλαμισμό, αυτή τη στιγμή δίνει μαθήματα στην ανθρωπότητα! Από την άλλη, το κόλλημα σε έναν αντι-ιμπεριαλισμό του περασμένου αιώνα τυφλώνει τη στοιχειώδη λογική και διαστρεβλώνει κάθε αγνό συναίσθημα. Η ζωή εξελίσσεται, οι ιδέες επίσης, η διεθνής κοινότητα δεν μένει στάσιμη, καμιά φορά μαθαίνει από τα σφάλματά της. Όπως φαίνεται, η απραξία μπροστά στις σφαγές της Σρεμπρένιτσα και της Ρουάντα έγιναν μάθημα.

Όσο για τα συμφέροντα, μα φυσικά, συμφέροντα έχουν όλοι: και η κάθε μεμονωμένη χώρα και οι συνασπισμοί κρατών και οι ηγέτες. Και η Αμερική και η Ευρωπαϊκές χώρες και ο Αραβικός Σύνδεσμος και η Ρωσία και η Κίνα και η Ελλάδα. Και ο υποψήφιος για την προεδρία της Γαλλίας Σαρκοζύ και ο υποψήφιος για την προεδρία της Αιγύπτου Μουσσά (πρόεδρος του Αραβικού Συνδέσμου). Σημασία όμως έχει αν συνδέει κανείς τα συμφέροντά του με τη δημοκρατία και τον πόθο των λαών για ελευθερία ή με την τυραννία.

Η επέμβαση στη Λιβύη έχει πλήρη νομιμοποίηση, όχι μόνο επειδή έχει εντολή του ΟΗΕ, αλλά κυρίως γιατί οι ίδιοι οι εξεγερμένοι τη ζητούσαν ρητά και επανηλειμμένα. Φυσικά και δεν θέλουν “να τους κλέψει κανείς την επανάστασή τους” και να ανατρέψει τον Καντάφι αντί γι αυτούς. Γι αυτό ακριβώς η Απόφαση 1973 αποκλείει ρητά χερσαίες επιχειρήσεις και εδαφική κατοχή. Ζητούν όμως βοήθεια μπροστά στον επαγγελματισμό και την υπεροπλία των κανταφικών. Είναι πολίτες χωρίς πολεμική εμπειρία, οι περισσότεροι πολύ νεαροί σε ηλικία, με κυριώτερο όπλο τον ενθουσιασμό και την πίστη στην απελευθέρωση.

Σύμφωνα με τη λογική της μη-επέμβασης, ούτε ο Μπάϋρον θα έπρεπε να είχε φέρει όπλα και χρήματα για την Επανάσταση, ούτε και η ναυμαχία του Ναυαρίνου θα έπρεπε να είχε γίνει.

Read More

Πνιγμένα στις νταλίκες τα Άνω Λιόσια - Σοβαροί κίνδυνοι για πεζούς και οδηγούς

Τριαξονικές νταλίκες, μπετονιέρες και φορτηγά κάθε είδους και μεγέθους περνούν καθημερινά σε όλη τη διάρκεια του εικοσιτετραώρου από τους κεντρικούς και μη δρόμους της Δημοτικής Κοινότητας Άνω Λιοσίων του νέου Δήμου Φυλής, βάζοντας σε άμεσο κίνδυνο πεζούς και οδηγούς. Τι κι αν υπάρχει νόμος που ορίζει το μέγεθος των οχημάτων που επιτρέπεται να περνούν μέσα από κατοικημένες περιοχές, τι κι αν νταλίκες και φορτηγά με ρυμουλκούμενο φορτίο απαγορεύεται κατηγορηματικά να διέρχονται μέσα από δρόμους πόλεων, το ελληνικό μεγαλείο κυριάρχησε και πάλι και οι αρχές τοπικές και κεντρικές είτε αδιαφορούν, είτε αγνοούν, είτε δεν θέλουν να ασχοληθούν με το πρόβλημα για λόγους ψηφοθηρίας, βάζοντας τη ζωή των πολιτών σε κίνδυνο και μετατρέποντας τους δρόμους της πόλης σε εθνικές οδούς διέλευσης βαρέων οχημάτων.
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, ο Δήμος Φυλής και ο Δήμος Αχαρνών είναι οι πρώτοι σε προσπέλαση βαρέων οχημάτων στην Αττική. Φυσικά, η τροχαία κάνει τα στραβά μάτια στις παράφορες παραβιάσεις του ΚΟΚ από τους επαγγελματίες οδηγούς, οι οποίοι γράφουν στα παλαιά τους υποδήματα νόμους και κυκλοφοριακές διατάξεις.
Μετά από έρευνα του συμβούλου της Δημοτικής Κοινότητας Άνω Λιοσίων Δημήτρη Ανυφαντάκη, περίπου 1.000 βαρέα οχήματα διαφόρων τύπων περνούν καθημερινά από τα Άνω Λιόσια και συνωστίζονται, δημιουργώντας τεράστια κυκλοφοριακά προβλήματα και ατυχήματα σε μερικές από τις κεντρικότερες οδούς της πόλης. Οι δρόμοι που αντιμετωπίζουν το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι οι: Λεωφόρος Μεγάλου Αλεξάνδρου, Λεωφόρος Φυλής, οδός Σκαλκώτα, οδός Διονυσίου Σολωμού, οδός Οδυσσέα Ελύτη, οδός Αχαρνών, οδός Αιγαίου Πελάγους, οδός Κρητικού Πελάγους.
Το τελευταίο διάστημα μάλιστα τα τροχαία ατυχήματα με θύματα οδηγούς Ι.Χ. που παρασύρονται από βαρέα οχήματα, κυρίως στην πλατεία συντριβανίου ή κυκλικό κόμβο Άνω Λιοσίων, όπου οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις είναι ανύπαρκτες και η μη τοποθέτηση φωτεινών σηματοδοτών εγκληματική, είναι καθημερινό φαινόμενο.
Μόνο την τελευταία εβδομάδα τα τροχαία μικρής κλίμακας στο συγκεκριμένο σημείο ξεπερνούν τα 11.
Χαρακτηριστικό της όλης κατάστασης είναι και το κυκλοφοριακό έμφραγμα που προκαλείται στον κόμβο από δυσκίνητες νταλίκες τις ώρες αιχμής, 8-11 το πρωί και 2-4 το μεσημέρι, με τα οχήματα να παραμένουν ακινητοποιημένα στο δρόμο για αρκετή ώρα και τις ουρές να αριθμούν μήκος έως και 1 χλμ γύρω από το σημείο.
Ασφαλώς, στα αρνητικά και εξαιρετικά επικίνδυνα χαρακτηριστικά του εν λόγω φαινομένου δεν θα μπορούσε να μην είναι και το γεγονός ότι οι προαναφερθέντες δρόμοι αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα καθιζήσεων και φθορών του οδοστρώματος από τη διέλευση οχημάτων με μεγάλο βάρος, ζημιές οι οποίες είναι επικίνδυνες για τα μικρότερα οχήματα και φυσικά για την τσέπη των φορολογουμένων, οι οποίοι καλούνται να πληρώσουν αποκατάσταση φθορών του οδικού δικτύου των πόλεων που προκαλούνται από οχήματα που δεν θα έπρεπε να διέρχονται από αυτές.
Το θέμα επιφυλάσσεται να φέρει σε επόμενη συνεδρίαση του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας Άνω Λιοσίων ο Σύμβουλος Δημήτρης Ανυφαντάκης, προσκομίζοντας τα στοιχεία και καλώντας την δημοτική αρχή να μεριμνήσει άμεσα για το σοβαρό αυτό ζήτημα.

Read More

Έκλεψαν τις πόρτες του 2ου Δημοτικού Άνω Λιοσίων

Ούτε το «ναό» της γνώσης δεν σεβάστηκαν οι άγνωστοι κακοποιοί που τα ξημερώματα της Τρίτης διέρρηξαν το σχολικό κτίριο του 2^ου Δημοτικού Άνω Λιοσίων. Οι θρασύτατοι διαρρήκτες έσπασαν το τζάμι παραθύρου στον ισόγειο χώρο του σχολείου και μπήκαν στο κτίριο, το οποίο σημειωτέον βρίσκεται εντός κατοικημένης περιοχής στη συνοικία Άγιος Ιωάννης του Δήμου Φυλής και διέθετε και συναγερμό ο οποίος όμως μάλλον δεν λειτούργησε. Το παράξενο είναι ότι οι κλέφτες είχαν ιδιαίτερες προτιμήσεις ως προς το είδος των κλοπιμαίων, αφού δεν ενδιαφέρθηκαν για ηλεκτρονικές συσκευές, υπολογιστές ή άλλα πράγματα αξίας, αλλά πρωτοτύπησαν αφαιρώντας τις πόρτες αλουμινίου από τις τουαλέτες του κτιρίου. 15 λοιπόν πόρτες αλουμινίου ήταν η λεία των δραστών οι οποίοι έδρασαν ανενόχλητοι για αρκετή ώρα απ’ ότι φαίνεται και χωρίς να τους αντιληφθεί κανείς αποχώρησαν με τα κλοπιμαία!

Το επόμενο πρωί το προσωπικό του σχολείου διαπίστωσε την κλοπή και ο Διευθυντής κατέθεσε μήνυση κατ’ αγνώστων στο οικείο Αστυνομικό τμήμα. Νωρίς το μεσημέρι αξιωματικοί της σήμανσης πήραν αποτυπώματα από το χώρο. Ο Δήμος Φυλής δεσμεύτηκε ότι θα αποκαταστήσει άμεσα τις κλεμμένες πόρτες, καθώς οι τουαλέτες του σχολείου δεν είναι πλέον λειτουργικές για ευνόητους λόγους.

«Η ιδιαίτερη ομολογουμένως κλοπή μας έδειξε το δέντρο, εμείς πρέπει να αρχίσουμε να ασχολούμαστε με το δάσος» δήλωσε ο Σύμβουλος της Δημοτικής Κοινότητας Άνω Λιοσίων και Εκπαιδευτικός Δημήτρης Ανυφαντάκης, τονίζοντας ότι «η εγκληματικότητα στο νέο Δήμο Φυλής έχει ξεπεράσει τα επίπεδα συναγερμού και οι πολίτες αισθάνονται δικαιολογημένα ότι κατοικούν σε ανοχύρωτη πόλη.» Τέλος κάλεσε τη Δημοτική Αρχή να ασχοληθεί σοβαρά με το ζήτημα της εγκληματικότητας παίρνοντας άμεσα μέτρα ριζικής αντιμετώπισης όπως άλλωστε είχε δεσμευτεί προεκλογικά στο λαό.

Read More

Οδυσσές Ελύτης, "για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή..."

Ο Οδυσσέας Ελύτης ήταν Νεοέλληνας ποιητής. Το πραγματικό του όνομα ήταν Οδυσσέας Αλεπουδέλης. Ο Ελύτης είναι ο δεύτερος Έλληνας ποιητής μετά το Γ. Σεφέρη που τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας και ο οποίος σημάδεψε με χαρακτηριστικό τρόπο τη λογοτεχνική πραγματικότητα της χώρας μας από το 1940 και μετά.

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 2/11/1911. Ήταν γιος του βιομηχάνου Παναγιώτη Αλεπουδέλη και της Μαρίας Βρανά. Εγκαταστάθηκε μετά το 1914 (α' παγκόσμιος πόλεμος) με την οικογένειά του στην Αθήνα. Γόνος πλούσιας οικογένειας, με αρκετές διασυνδέσεις στον πολιτικό χώρο, ο Ελύτης θα γνωρίσει σε μικρή ηλικία αρκετούς τόπους και αρκετά ενδιαφέροντα πρόσωπα, θα διαμορφωθεί μέσα στο ιδιαίτερο κλίμα της περιόδου (βαλκανικοί πόλεμοι, εθνικός διχασμός, Μικρασιατική καταστροφή), θα ταξιδέψει προσλαμβάνοντας παραστάσεις.

Έχοντας ήδη εκδηλώσει το ενδιαφέρον του για τη λογοτεχνία, όπως μαρτυρούν εφηβικού χαρακτήρα συνεργασίες στη «Διάπλαση των Παίδων» καταρχήν, αργότερα και σε άλλα περιοδικά, εγγράφεται το 1930 στη Νομική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών, κυρίως για να ικανοποιήσει τη σχετική επιθυμία της οικογένειας (ο πατέρας του πέθανε το 1925). Αν στην επιφάνεια όμως βρίσκονται οι πανεπιστημιακές σπουδές, στο βάθος κυριαρχούν οι ποιητικές αναγνώσεις, κυρίως αυτές των υπερρεαλιστικών έργων. Η γνωριμία του Ελύτη με τον υπερρεαλισμό θα παγιωθεί μέσω της γνωριμίας του με το χαρακτηριστικότερο ίσως εκπρόσωπο του κινήματος στην Ελλάδα, τον Ανδρέα Εμπειρίκο, η οποία θα εξελιχθεί σε ισόβια φιλία, αλλά και σχέση μύησης του νεαρού Ελύτη στο πρωτοποριακό αυτό λογοτεχνικό ρεύμα. Την ίδια χρονιά ξεκινά ένας γόνιμος κύκλος συνεργασίας του ποιητή με το περιοδικό «Νέα Γράμματα», που θα σημάνει και την επίσημη, κατά κάποιο τρόπο, είσοδο του Ελύτη στα λογοτεχνικά δρώμενα και τις λογοτεχνικές ομάδες της περιόδου (γνωρίζεται με Σεφέρη, Καραντώνη, Κατσίμπαλη, Θεοτοκά, Γκάτσο κ.ά.).

Το 1936 (δικτατορία Μεταξά), ο Ελύτης εγκαταλείπει τις σπουδές του και κατατάσσεται στο στρατό (Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών), ενώ με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου (28 Οκτωβρίου 1940) επιστρατεύεται στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Ένα χρόνο πριν είχε εκδοθεί η πρώτη ποιητική συλλογή του, οι «Προσανατολισμοί».

Ο Ελύτης επέστρεψε στην Αθήνα το 1941, έχοντας γλιτώσει ως εκ θαύματος το θάνατο (είχε προσβληθεί από κοιλιακό τύφο). Το 1948 αναχωρεί για το Παρίσι όπου θα μείνει ως το 1952 (με διαλείμματα κατά τα οποία ταξιδεύει σε Ισπανία, Αγγλία και αλλού) γνωρίζοντας σημαντικές προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών (Αντρέ Μπρετόν, Πολ Ελιάρ, Τριστάν Τζαρά, Πάμπλο Πικάσο κ.ά.). Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1952, για να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος δραστηριοτήτων (διευθυντής προγράμματος ΕΙΡ την περίοδο 1953-1954, μέλος του Δ.Σ. του «Θεάτρου Τέχνης», συμμετοχή σε συνέδρια, μεταφράσεις κτλ.).

Με την επιβολή της δικτατορίας του 1967 ο Ελύτης θα αντιδράσει με τη σιωπή και την αποχή από πνευματικές δραστηριότητες, ενώ το 1969 φεύγει ξανά για το Παρίσι. Μεσολαβεί μια επίσκεψη στην Κύπρο (1970) και το 1971 επιστρέφει στην Ελλάδα. Θα ακολουθήσει μια διαρκώς ανοδική πορεία που θα αποφέρει την παγκόσμια καταξίωση με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1979. Πέθανε στην Αθήνα στις 18/3/1996.

Πέρα από τα όποια βιογραφικά στοιχεία, αυτό που δίνει το ακριβές στίγμα του Ελύτη είναι το ποιητικό, δοκιμιακό και μεταφραστικό του έργο, το οποίο περιλαμβάνεται στα ακόλουθα βιβλία:

α) Ποίηση: «Προσανατολισμοί» (1940), «Ήλιος ο Πρώτος» (1943), «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας» (1945), «Η καλοσύνη στις λυκοποριές» (1947), «Το Άξιον Εστί» (1959), «Έξη και μία τύψεις για τον ουρανό» (1960), «Το φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη ομορφιά» (1971), «Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας» (1971), «Το Μονόγραμμα» (1972), «Τα ρω του έρωτα» (1972), «Τα ετεροθαλή» (1974), «Μαρία Νεφέλη» (1978), «Τρία ποιήματα σε σημαία ευκαιρίας» (1982), «Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου» (1984), «Ο Μικρός Ναυτίλος» (1985), «Τα ελεγεία της Οξώπετρας» (1992), «Δυτικά της λύπης» (1995), «Ο κήπος με τις αυταπάτες» (1995).

β) Δοκίμιο: «Ο ζωγράφος Θεόφιλος» (1973), «Ανοιχτά χαρτιά» (1973), «Η μαγεία του Παπαδιαμάντη» (1976), «Αναφορά στον Ανδρέα Εμπειρίκο» (1979), «Τα δημόσια και τα ιδιωτικά» (1990), «Εν λευκώ» (1993).

γ) Μεταφράσεις: Πολ Ελιάρ «Ποιήματα» (1936), Πιέρ Ζαν Ζουβ «Ποιήματα» (1938), «Δεύτερη γραφή» (1976), «Σαπφώ» (1984), «Η αποκάλυψη του Ιωάννου» (1985). Παράλληλα έχει μεταφράσει θεατρικά έργα των Μπρεχτ, Ζιροντού κ.ά.

Αυτό που χαρακτηρίζει κυρίως την ποίηση του Ελύτη είναι η πολυσυλλεκτική διάθεση από τη μια, σε ό,τι αφορά την άντληση του υλικού, και η ολοένα διευρυνόμενη ματιά προς ένα συγκεκριμένο κάθε φορά κέντρο. Το πέρασμά του, η γνωριμία του με τον υπερρεαλισμό θα αποδειχθεί γόνιμο, καθώς ο ποιητής θα λάβει το μήνυμα της απόλυτης ελευθερίας που ευαγγελίστηκε το πρωτοποριακό αυτό κίνημα και θα το εφαρμόσει απαρέγκλιτα, παραχωρώντας έτσι στο πηγαίο ταλέντο του τον απεριόριστο ζωτικό χώρο που του ήταν αναγκαίος. Κατά τα άλλα, ο ποιητής δε θα δεσμευθεί από τις λοιπές υπερρεαλιστικές αρχές και κατευθύνσεις. Ταλαντευόμενος στο μεταίχμιο ενός προσωπικού λόγου και της υπερρεαλιστικής γραφής στους «Προσανατολισμούς», θα ταχθεί αβίαστα στην αναζήτηση του πρώτου από κει και πέρα.

Ο Ελύτης καταφέρνει από συλλογή σε συλλογή μια ανανέωση προκλητική σχεδόν για την ωριμότητα και την ενέργειά της. Ο μύθος γίνεται προσωπικότερος και επιμερίζεται. Ο ποιητής προκρίνει κάθε φορά ένα προς ένα τα μέσα που τον συναποτελούν και τα εξαντλεί.

Το βιβλίο του «Ανοιχτά Χαρτιά» (1973), που περιέχει τα κατά καιρούς δημοσιευμένα δοκίμια του συγγραφέα, δίνει τις πρώτες κατευθύνσεις, για την αναζήτηση πηγών, επιρροών αρεσκειών και απαρεσκειών, που αντικατοπτρίζονται στο πρωτότυπο έργο, ενώ παράλληλα αποδεικνύει και έναν ικανότατο δοκιμιογράφο και είναι ευτύχημα ότι ο Ελύτης δημοσίευσε περισσότερα ανάλογα δείγματα στον τόμο «Εν λευκώ» το 1993.

Αν αντιστοιχίσει κανείς τα παραπάνω με τις μεταφραστικές επιλογές της «Δεύτερης Γραφής» (περιέχει μεταφράσεις ποιημάτων των Ρεμπό, Λοτρεαμόν, Πιερ Ζαν Ζουβ, Ελιάρ, Λόρκα, Μαγιακόφσκι, Ουγκαρέτι) θα πετύχει, όσο αυτό είναι επιτρεπτό, μια πρώτη προσέγγιση στον προσωπικό κόσμο του ποιητή.

Read More

Ο Εθνάρχης Ελευθέριος Βενιζέλος

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν ο Κορυφαίος πολιτικός της νεότερης Ελλάδας.

Υστερότοκος γιος του Κυριάκου Βενιζέλου και της Στυλιανής, το γένος Χάλη. Γεννήθηκε στο χωριό Μουρνιές των Χανίων Κρήτης στις 23 Αυγούστου 1864. Μετά δύο χρόνια ο πατέρας του εξορίστηκε στα Κύθηρα, επειδή πήρε μέρος στην Κρητική Επανάσταση του 1866. Από τα Κύθηρα ο πατέρας του Ε. Βενιζέλου με την οικογένειά του κατέφυγε στη Σύρο. Έτσι ο Ελευθέριος Βενιζέλος διδάχτηκε τα πρώτα γράμματα στη Σύρο, όπου και τελείωσε το δημοτικό σχολείο. Αργότερα σπούδασε στο Λύκειο Αντωνιάδου στην Αθήνα, όπου τελείωσε τις τρεις πρώτες γυμνασιακές τάξεις, αλλά πήρε απολυτήριο από το γυμνάσιο Χανίων. Μολονότι ο πατέρας του τον προόριζε για έμπορο, με προτροπή του προξένου της Ελλάδας στα Χανιά Γεωργίου Ζυγομαλά στάλθηκε στην Αθήνα για πανεπιστημιακές σπουδές. Σπούδασε στη Νομική σχολή του πανεπιστημίου της Αθήνας, της οποίας ανακηρύχτηκε διδάκτορας το 1886. Επέστρεψε στα Χανιά και από το 1887 άρχισε να ασκεί με μεγάλη επιτυχία το δικηγορικό επάγγελμα, ενώ παράλληλα μπήκε στον πολιτικό στίβο του νησιού. Το 1891 παντρεύτηκε τη Χανιώτισσα Μαρία Ελευθερίου, που πέθανε μετά τρία χρόνια, αφού στο μεταξύ του έδωσε δύο γιους: τον Κυριάκο και το Σοφοκλή. Ξαναπαντρεύτηκε το 1921 την Έλενα Σκυλίτση, κόρη ενός πάρα πολύ πλούσιου Χιώτη, εγκαταστημένου στο Λονδίνο. Ο Βενιζέλος πέθανε στο Παρίσι από εγκεφαλική συμφόρηση στις 19 Μαρτίου 1936. Η σορός του μεταφέρθηκε και θάφτηκε στο Ακρωτήρι Κρήτης επειδή οι πολιτικοί του αντίπαλοι δεν επέτρεψαν να ταφεί στην Αθήνα.

Η δράση του στην Κρήτη. Όταν ο Βενιζέλος άρχισε να δικηγορεί, η Κρήτη βρισκόταν σε έκρυθμη κατάσταση εξαιτίας της απόπειρας της Υψηλής Πύλης της Τουρκίας να καταλύσει τα πιο ουσιώδη σημεία «του Χάρτη της Χαλέπας». Τότε (1887) ο Βενιζέλος πρωτοεμφανίστηκε στη δημόσια ζωή εκδίδοντας την εφημερίδα «Λευκά Όρη» και μετά από λίγο εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Κυδωνιών στην ομάδα των Λευκορειτών. Με ραδιουργίες της Πύλης διαλύθηκε η κρητική Βουλή και ακολούθησε μια περίοδος (1889-1894) ανωμαλιών. Στο διάστημα αυτό ο Βενιζέλος ακολούθησε τις συμβουλές του Χαρίλαου Τρικούπη, τηρώντας χαρακτηριστική μετριοπάθεια. Διαφώνησε προς το επαναστατικό κίνημα του 1895 και πήρε ενεργό μέρος στην επανάσταση του 1897, ως αρχηγός των επαναστατών, εξαιτίας των σφαγών που έκαναν οι Τούρκοι στα Χανιά και το Ρέθυμνο. Με πρόταση του Ε. Βενιζέλου ιδρύθηκε το επαναστατικό στρατόπεδο του Ακρωτηρίου. Στο μοναστήρι της Αγίας Τριάδας ο Βενιζέλος συνέταξε και απεύθυνε στις Μεγάλες Δυνάμεις το σχετικό ψήφισμα για την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα (25 Αυγούστου 1897). Τελικά, εκείνο που επιτεύχθηκε ήταν να κηρυχτεί η Κρήτη αυτόνομη με ύπατο αρμοστή τον πρίγκιπα Γεώργιο (9 Δεκεμβρίου 1908), γεγονός το οποίο ο Βενιζέλος δέχτηκε ως ένα βαθμό στην πορεία για την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Με τον πρίγκιπα Γεώργιο ο Βενιζέλος ήρθε σε διάσταση όσον αφορά στο χειρισμό του εθνικού θέματος της ένωσης. Τελικά, στις 23 Μαρτίου 1905 η Επανάσταση του Θερίσου, στην οποία ηγήθηκε ο Βενιζέλος, κήρυξε την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Αποτέλεσμα ήταν να επέμβουν οι Μεγάλες Δυνάμεις, γεγονός που έθιξε τον πρίγκιπα Γεώργιο και τον έκανε να παραιτηθεί. Ως αντικαταστάτης του ήρθε ο Αλέξανδρος Ζαΐμης, με τον οποίο ο Βενιζέλος συνεργάστηκε. Στις 12 Οκτωβρίου 1908 η Κρητική Συνέλευση κήρυξε την «ανεξαρτησία της Κρήτης και την ένωσή της με την Ελλάδα». Στις 28 Δεκεμβρίου 1909 ο Βενιζέλος πήγε στην Αθήνα με πρόσκληση του «Στρατιωτικού Συνδέσμου» μετά την Επανάσταση στο Γουδί (1909). Εκεί υπέδειξε το σχηματισμό κυβέρνησης υπό το Στέφανο Δραγούμη και επέστρεψε στην Κρήτη, όπου τον Απρίλη του 1910 εκλέχτηκε πρωθυπουργός της «Κρητικής Πολιτείας».

Η δράση του στην Ελλάδα. Αφορμή για την ανάμειξη του Βενιζέλου στην ελληνική πολιτική στάθηκε το Κίνημα στο Γουδί. Ενώ ο ίδιος έλειπε στην Ελβετία, με υπόδειξη πολιτικών του φίλων εκλέχτηκε βουλευτής Αθήνας (8 Αυγούστου 1910). Επέστρεψε τότε στην Αθήνα, όπου ίδρυσε το «Κόμμα των Φιλελευθέρων» και με εντολή του βασιλιά Γεωργίου Α΄ σχημάτισε την πρώτη του κυβέρνηση (15 Οκτωβρίου 1910). Στις εκλογές για «Αναθεωρητική Βουλή» (10 Δεκεμβρίου 1910) το κόμμα του θριάμβευσε με 300 βουλευτές, ενώ τα άλλα κόμματα δεν πήραν μέρος. Η Βουλή ψήφισε το νέο Σύνταγμα (1911) και στις αρχές του 1912 (Μάρτιος) έγιναν νέες εκλογές, στις οποίες ο Βενιζέλος νίκησε και σχημάτισε κυβέρνηση. Από τότε, πανίσχυρος πια, άρχισε μια εντατική προσπάθεια για την ανόρθωση των πολιτικών και στρατιωτικών πραγμάτων, επιδιώκοντας να πραγματώσει τη «Μεγάλη Ιδέα». Σκοπός του ήταν να διώξει τους Τούρκους από την Ευρώπη και να απελευθερώσει τους υπόδουλους Έλληνες ολοκληρώνοντας το έργο της Επανάστασης του 1821 και γι’ αυτό πρωτοστάτησε στη σύμπραξη των βαλκανικών χωρών. Έτσι, με τον Βενιζέλο υπεύθυνο στην ανώτατη εξουσία, η Ελλάδα διπλασιάστηκε με τη λήξη των δύο βαλκανικών πολέμων (1912-1913).

Δυστυχώς όμως, ο α΄ παγκόσμιος πόλεμος που ακολούθησε έδωσε την αφορμή να εκδηλωθεί διαφωνία μεταξύ Βενιζέλου και βασιλιά Κωνσταντίνου. Ο Βενιζέλος υποστήριζε τη συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο με το μέρος της Αντάντ, δηλαδή των Βρετανών, Γάλλων και Ρώσων, ενώ ο βασιλιάς Κωνσταντίνος υποστήριζε την ουδετερότητα. Λόγω της ρήξης αυτής ο Βενιζέλος παραιτήθηκε και δεν πήρε μέρος στις εκλογές που έγιναν στις 6 Δεκεμβρίου 1915, γιατί θεώρησε τη διάλυση της Βουλής από το βασιλιά Κωνσταντίνο αντισυνταγματική.

Ο Διχασμός. Στο μεταξύ, από την 1η Οκτωβρίου 1916 συμμαχικά στρατεύματα της Αντάντ αποβιβάζονταν στη Θεσσαλονίκη. Με την υποστήριξή τους βενιζελικοί στρατιωτικοί και πολιτικοί παράγοντες συγκρότησαν την «Επιτροπή Εθνικής Άμυνας» και πραγματοποίησαν στρατιωτικό κίνημα. Έτσι δημιουργήθηκε το «κράτος της Θεσσαλονίκης» (καλοκαίρι 1916-Μάιος 1917) με ηγέτες τους Ε. Βενιζέλο, Π. Κουντουριώτη και Π. Δαγκλή. Με την εκθρόνιση του βασιλιά Κωνσταντίνου (20 Μαΐου 1917) που την επέβαλαν οι Σύμμαχοι, επικράτησε η Επανάσταση της Θεσσαλονίκης και ο Βενιζέλος συμφιλιώθηκε με το βασιλιά Αλέξανδρο που διαδέχτηκε τον πατέρα του. Έτσι η Ελλάδα μπήκε στον πόλεμο με το μέρος της Αντάντ. Όταν τελείωσε ο πόλεμος, ο Βενιζέλος εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Διάσκεψη της Ειρήνης στο Παρίσι και υπέγραψε τις συνθήκες του Νεϊγί (27 Νοεμβρίου 1919) και Σεβρών (10 Αυγούστου 1920). Έτσι δημιουργήθηκε η «Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών». Καθώς ο Βενιζέλος επέστρεφε, δέχτηκε δολοφονική απόπειρα από δύο απότακτους βασιλόφρονες αξιωματικούς στο σιδηροδρομικό σταθμό του Παρισιού. Στην Αθήνα του επιφυλάχτηκε αποθεωτική υποδοχή, αλλά στις εκλογές που ακολούθησαν (1 Νοεμβρίου 1920) νικήθηκε, οπότε αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι, ενώ με δημοψήφισμα ξαναγύρισε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος.

Τα χρόνια μετά το 1920 και οι τελευταίοι αγώνες. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή οι αξιωματικοί της Επανάστασης του 1922 ανέθεσαν στον Βενιζέλο να διαπραγματευτεί με την Τουρκία. Εκείνος με κυριότερο όπλο τη «Στρατιά του Έβρου», που συγκροτήθηκε με υπόδειξή του, υπέγραψε στη Λοζάνη (24 Ιουλίου 1923) έντιμη Συνθήκη Ειρήνης με την Τουρκία. Από τότε αντιτάχτηκε στη βίαιη μεταβολή του πολιτεύματος. Επέστρεψε στην Ελλάδα στις 4 Ιανουαρίου 1924 και σχημάτισε ολιγόζωη κυβέρνηση, διαφώνησε όμως με τους αντιβασιλικούς για το πολιτειακό πρόβλημα και αναχώρησε στο εξωτερικό.

Στην Αθήνα επέστρεψε το 1928 και εξασφάλισε στις εκλογές σχεδόν την παμψηφία. Στις εκλογές του 1932 απέτυχε. Το 1933 μετά το αποτυχημένο κίνημα υπό το Νικ. Πλαστήρα ήρθε στην εξουσία ο πολιτικός του αντίπαλος Π. Τσαλδάρης. Το 1934 έγινε και δεύτερη δολοφονική απόπειρα κατά του Βενιζέλου στη λεωφόρο Κηφισιάς, από την οποία όμως και πάλι γλίτωσε.

Το αποτυχημένο κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935 υπήρξε αφορμή για τον εκπατρισμό του Ε. Βενιζέλου στο Παρίσι, όπου και πέθανε από εγκεφαλική συμφόρηση τον επόμενο χρόνο, στις 18/3/1936. Η σορός του μεταφέρθηκε με πολεμικό πλοίο στα Χανιά και ενταφιάστηκε στο Ακρωτήρι.

Read More

"Προτείνουμε την Αλλαγή της εικόνας της πόλης" όλες οι προτάσεις του Δημήτρη Ανυφαντάκη για τα Άνω Λιόσια

Ο Σύμβουλος της Δημοτικής Κοινότητας Άνω Λιοσίων Δημήτρης Ανυφαντάκης κατέθεσε εγγράφως μια πλήρη δέσμη προτάσεων, προς το σώμα στις συνεδριάσεις της 11/3 και 16/3, για τους τομείς του τεχνικού προγράμματος, της καθαριότητας και της Δημοτικής Αστυνόμευσης.

α) Πλατεία Σιντριβανιού: εφαρμογή ρυμοτομικής και οικοδομικής γραμμής στο ρεύμα εξόδου από τα Άνω Λιόσια. Πετυχαίνουμε διαπλάτυνση του δρόμου, που στο συγκεκριμένο σημείο περιορίζεται σε μια λωρίδα, καθώς συναντιούνται τα ρεύματα εξόδου των οδών Κρητικού Πελάγους, Αιγαίου Πελάγους, Φυλής, Αθηνών και Σκαλκώτα. Θα χρειαστεί το κόψιμο ενός πεύκου στο ο.τ. 1300.

β) Ασφαλτόστρωση της οδού Παρθένη από τη διασταύρωση με την οδό Μέμου Μακρή ως τη διασταύρωση με την οδό Θεοτοκοπούλου, από όπου περνούν καθημερινά παιδιά, γονείς και αθλητές.

γ) Στέγαση του ανοιχτού γηπέδου μπάσκετ του Αγίου Νικολάου, στον προαύλιο χώρο του 1ου Γυμνασίου - 1ου Λυκείου.

δ) Πεζοδρόμηση των οδών Σωτήρη Πέτρουλα και Νικηφόρου Μανδηλαρά στην κεντρική Πλατεία Ηρώων των Άνω Λιοσίων, από το ύψος της οδού Στρατηγού Λιόση έως τη διασταύρωση με την οδό Πέτρου Λιόσα. Πρώτη φάση προτάσεων πεζοδρόμησης και ενοποίησης των πλατειών Μητροπόλεως και Ηρώων.

ε) Για τη διαδικασία αποκατάσταση στις λακκούβες του οδοστρώματος; Προτείνουμε αδιατάρακτη τετραγωνική κοπή του οδοστρώματος στο συγκεκριμένο σημείο, τοποθέτηση ειδικού υποστρώματος και στη συνέχεια τοποθέτηση πίσσας και πέρασμα οδοστρωτήρα.

στ) Τα νέα έργα που περιγράφονται στο Τεχνικό Πρόγραμμα του Δήμου και που η αξία τους είναι μικρότερη των 60.000 ευρώ, να μη γίνονται με απευθείας ανάθεση σε εργολάβο, αλλά μέσω μειοδοτικού διαγωνισμού με σφραγισμένες προσφορές. Επίσης, στο συγκεκριμένο σημείο προτείνουμε την ομαδοποίηση όμοιων έργων που αφορούν συγκεκριμένους τομείς και που τα ποσά για τη διεκπεραίωσή τους είναι κάτω των 60.000 ευρώ να αποτελούν όλα μαζί μια ενιαία προκήρυξη έργου, η οποία θα είναι άνω των 60.000 ευρώ και θα μπορεί να ανατίθεται μέσα από μειοδοτικό διαγωνισμό. Ποια είναι η διαδικασία που προτείνει η διοίκηση για την ανάθεση έργων κάτω των 60.000;

ζ) Προτείνουμε να αφαιρεθούν όλα τα σαμαράκια από τους δημόσιους χώρους, καθώς σύμφωνα με απόφαση του ΣτΕ, κατόπιν προσφυγής οδηγών αποφάσισε ότι η χρήση τους είναι παράνομη και δημιουργεί σοβαρές ζημιές στα οχήματα. Προτείνουμε η χρήση τους να γίνεται κατ’ εξαίρεση και, εφόσον αυτό αποφασιστεί από το Συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας Άνω Λιοσίων, να γίνεται μόνο μπροστά από τις εισόδους σχολικών κτηρίων και μέχρι οι δρόμοι που περνούν μπροστά από σχολικές μονάδες να πεζοδρομηθούν, σύμφωνα με Ευρωπαϊκή Οδηγία για την ασφάλεια των μαθητών. Για το συγκεκριμένο ζήτημα έχουμε δεσμευτεί σε σχετική παράγραφο του Τεχνικού Προγράμματος της Παράταξής μας.

η) Να υπάρχει εκπρόσωπος της ΠΕΔΜΕΔΕ (ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΟΥΧΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΕΡΓΟΛΗΠΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΡΓΩΝ) για να διαπιστώνει την πρόοδο των χρηματοδοτήσεων των έργων στο Δήμο Φυλής.

θ) Περίφραξη των δύο ανοιχτών γηπέδων μπάσκετ στο χώρο πάρκινγκ του κλειστού γηπέδου μπάσκετ της Ζωφριάς.

ι) Ειδική αποκατάσταση του επικίνδυνου οδοστρώματος της οδού Αχαρνών ώστε να μην κινδυνεύουν οδηγοί και πεζοί.

κ) Ενιαία στέγαση των Πολιτιστικών Συλλόγων της πόλης, που δεν διαθέτουν ιδιόκτητη στέγη, σε ένα από τα τρία ανεκμετάλλευτα κτίρια του Πάρκου Πόλης με ενδεχόμενη επέκτασή του. Ο κάθε σύλλογος θα διαθέτει τα γραφεία του και θα υπάρχουν και δύο αίθουσες πολλαπλών χρήσεων, που θα χρησιμοποιούνται από τους συλλόγους με βάση ωρολόγιο πρόγραμμα.

λ) Πλήρης και άμεση αποπεράτωση των έργων στην π.ε. Πανοράματος.

μ) Καμία εγκατάσταση νέου οικίσκου στον προαύλιο χώρο σχολείου. Να αφαιρεθούν άμεσα από το τεχνικό πρόγραμμα όλες οι προτάσεις που αφορούν αποκατάσταση και επέκταση της σχολικής στέγης με οικίσκους.

ν) Άμεση απαγόρευση της διέλευσης βαρέων οχημάτων από τους κεντρικούς δρόμους της πόλης και κατάθεση εναλλακτικής πρότασης προς το ΥΠΕΧΩΔΕ για εναλλακτικούς δρόμους διέλευσής τους.

2) Δημοτική αστυνομία

Προτείνουμε: Πεζές και μηχανοκίνητες περιπολίες της δημοτικής αστυνομίας τις ώρες λειτουργίας των καταστημάτων, προστασία των σχολείων και των χώρων όπου δραστηριοποιούνται ή φοιτούν παιδιά και 24ωρη φύλαξη των δημόσιων χώρων, πρέπει να γίνουν η καθημερινή εικόνα στο νέο δήμο και να αποτελέσουν επιτελικό στόχο για την ίδια την αναβάθμιση της ζωής στην πόλη. Πρόσληψη του αναγκαίου προσωπικού ώστε η Δημοτική Αστυνομία να γίνει πιο αποτελεσματική, εκσυγχρονισμός και αγορά νέων μηχανικών μέσων που χρησιμοποιεί (αυτοκίνητα, μοτοσικλέτες, τζιπ). Συνεργασία της ΔΑ με την ΕΛΑΣ και εφαρμογή ημερήσιου προγράμματος δράσης ανά περιοχή, ανάλογα με την επικινδυνότητα. Τροχαία αστυνόμευση του Δήμου από τη ΔΑ και επιβολή προστίμων σε όλους όσους παρανομούν κυρίως στον τομέα του παρκαρίσματος. Κανένας ΔΑ σε γραφείο ή άλλο πόστο διαφορετικό της υπηρεσίας για την οποία έχει προσληφθεί. Η ΔΑ δεν είναι διοικητικοί υπάλληλοι, έχουν συγκεκριμένο έργο και αρμοδιότητες.

3) Τομέας Καθαριότητας

Κοινή διαπίστωση όλων είναι ότι τα Άνω Λιόσια είναι μία πόλη βρώμικη, μια πόλη που ασθενεί στον τομέα της καθαριότητας. Οι συνοικίες, το κέντρο, ο ΒΙΟΠΑ, βρίσκοντα κατακλυσμένα από μεγάλες ποσότητες σκουπιδιών, βιομηχανικών και αστικών ρύπων που επιδεινώνουν ακόμη περισσότερη την από τη χωματερή μολυσμένη ατμόσφαιρα του Δήμου. Προτείνουμε: κανένας υπάλληλος καθαριότητας να μη βρίσκεται εργαζόμενος σε διοικητική θέση. Το σύνολο των εργαζομένων στην καθαριότητα, βάσει προγράμματος, να αναλαμβάνουν συγκεκριμένο τομέα ευθύνης στην πόλη. Οι μηχανοκίνητες σκούπες, τα καροτσάκια και οι πλυστικές μηχανές πρέπει καθημερινά να βρίσκονται στους δρόμους της πόλης. Αύξηση των δημοτικών τελών και ειδικό φόρο προς τις επιχειρήσεις, τα εργοστάσια και τα σούπερ-μάρκετ που δραστηριοποιούνται στο Δήμο και ρυπαίνουν με μεγάλες ποσότητες σκουπιδιών την πόλη μας. Καμία αποκομιδή σκουπιδιών που αφορούν βιομηχανικά απορρίμματα, αν πρώτα ο Δήμος δεν έχει εισπράξει το ανωτέρω κόμιστρο. Καθημερινός (και τα Σαββατοκύριακα) καθαρισμός αύλειων χώρων σχολείων, αθλητικών εγκαταστάσεων, πλατειών και γενικά χώρων όπου συναθροίζεται μεγάλος αριθμός πολιτών. Πρόστιμα από τη Δημοτική Αστυνομία σε όσους αποδεδειγμένα δεν τηρούν τους κανόνες υγιεινής. Απομάκρυνση ογκωδών απορριμμάτων από οικόπεδα – παλιατζίδικα που φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια στην πόλη και γίνονται εστία μικροβίων. Έλεγχος από την υπηρεσία καθαριότητας και τη Δημοτική Αστυνομία στην τήρηση των κανόνων υγιεινής που αφορούν άμεσα τη δημόσια υγεία, μηνύσεις και πρόστιμα σε όσους δεν ακολουθούν το νόμο. Στις συνοικίες των Ρομά έλεγχος για την ύπαρξη παράνομων βόθρων, αποχωρητηρίων, παλιατζίδικων και ροής βρώμικων υδάτων προς τους δρόμους της πόλης.

Read More

Οι προτάσεις του Δημήτρη Ανυφαντάκη για την τοποθέτηση φωτεινών σηματοδοτών στα Άνω Λιόσια

Ο Σύμβουλος της Δημοτικής Κοινότητας Άνω Λιοσίων Δημήτρης Ανυφαντάκης, κατόπιν έρευνας σχετικά με τα τροχαία ατυχήματα της τελευταίας πενταετίας και τα τεχνικά χαρακτηριστικά στα συγκεκριμένα σημεία του οδικού δικτύου, προτείνε την τοποθέτηση φωτεινών σηματοδοτών στις παρακάτω επικίνδυνες διασταυρώσεις του πρώην Δήμου Άνω Λιοσίων:

1) Διασταύρωση Αιγαίου Πελάγους - Κρητικού Πελάγους

2) Διασταύρωση Φυλής - Κρητικού Πελάγους

3) Διασταύρωση Αιγαίου Πελάγους – Αχαρνών

4 Διασταύρωση Αιγαίου Πελάγους – Πηνειού

5) Διασταύρωση Αιγαίου Πελάγους – Φυλής

6) Διασταύρωση Πηνειού – Καραϊσκάκη

7) Διασταύρωση Κρητικού Πελάγους – Παναγίας Γρηγορούσης

8) Διασταύρωση Σκαλκώτα – Διονυσίου Σολωμού

9) Διασταύρωση Μάρκου Μπότσαρη – Μεγάλου Αλεξάνδρου

10) Διασταύρωση Πίνδου - Πηνειού

Δημήτρης Ανυφαντάκης

Σύμβουλος Δημοτικής Κοινότητας Άνω Λιοσίων

Read More

Αύριο 11/3 συνεδριάζει το Συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας Άνω Λιοσίων

Αύριο Παρασκευή 11/3 και ώρα 19.00 στην αίθουσα "Μελίνα Μερκούρη" του Δημαρχείου Φυλής συνεδριάζει το Συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας Άνω Λιοσίων. Η συνεδρίαση είναι ανοιχτή στο κοινό και η παρουσία των πολιτών των Άνω Λιοσίων ιδιαίτερα σημαντική, ώστε να λάβουν γνώση πάνω στις αποφάσεις του Συμβουλίου για σοβαρά ζητήματα της περιοχής. Στην αυριανή συνεδρίαση θα προεγκριθεί και θα γνωμοδοτηθεί από τους Κοινοτικούς Συμβούλους και το Τεχνικό Πρόγραμμα που αφορά τα Άνω Λιόσια για το έτος 2011.
Για να δείτε αναλυτικά τα θέματα της αυριανής συνεδρίασης κάντε κλικ στην εικόνα.

Read More

Εντάσεις στο Δημοτικό Συμβούλιο Φυλής - Δεν εκλέχτηκε και πάλι Συμπαραστάτης του Δημότη

Ούτε στις δύο χθεσινές ψηφοφορίες μπόρεσε να εκλεγεί συμπαραστάτης του δημότη και της επιχείρησης στο Δήμο Φυλής. Με το Βασίλη Γκόλτσιο να παραιτείται της εκλογής αφήνοντας αιχμές για τη μορφή της διαδικασίας και για τη λειτουργία των δημοτικών παρατάξεων, πέντε τελικά έφτασαν στην δεύτερη ψηφοφορία που και αυτή χωρίς αποτέλεσμα οδήγησε στην πρόκριση των Σ. Πανάγου, Γ. Δακτυλίδη και Ι. Βαρελά και τον αποκλεισμό του Σ. Γεώργα και της Κ. Χατζηγιαννάκη λόγω χαμηλών ποσοστών στην τρίτη ψηφοφορία η οποία και πάλι ήταν άκαρπη, καθώς η πλειοψηφία των 2/3 φαίνεται αδύνατον να επιτευχθεί, με το σύνολο των δημοτικών παρατάξεων να παρουσιάζουν διαφωνίες και διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό τους, ως προς την καταλληλότητα των προσώπων που σκιωδώς υποστηρίχτηκαν από αυτές. Για την ιστορία στην τρίτη ψηφοφορία η κ. Βαρελά έλαβε 12 ψήφους, ο κ. Πανάγος 7 και ο κ. Δακτυλίδης 3, ακόμα βρέθηκαν 5 λευκά ψηφοδέλτια, 4 Δημοτικοί Σύμβουλοι απουσίαζαν από το Δημοτικό Συμβούλιο και η παράταξη του ΚΚΕ απείχε της διαδικασίας καταγγέλλοντάς την. Η εκλογή όμως στιγματίστηκε και από τις βαριές κατηγορίες του πρώην Δημάρχου κ. Πανάγου μετά το πέρας της ψηφοφορίας εναντίον της συνυποψήφιάς του κ. Βαρελά η οποία απάντησε και προκλήθηκε ένταση λίγων λεπτών.

Read More

Φάρσα για τοποθέτηση βόμβας στο Δημαρχείο Φυλής

Κατά περίπου μισή ώρα καθυστέρησε η έναρξη του χθεσινού Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Φυλής, καθώς άγνωστος φαρσέρ με τηλεφώνημά του στο δημοτικό κατάστημα γύρω στις 18.15 ειδοποιούσε για τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού στο χώρο του Δημαρχείου. Εκείνη την ώρα στο χώρο βρισκόταν λιγοστοί υπάλληλοι και πολίτες, ο Γ.Γ. του Δήμου, ο Δημοτικός Σύμβουλος της Κοινότητας Άνω Λιοσίων Δημήτρης Ανυφαντάκης και το τηλεοπτικό συνεργείο της ΟΤΑnews που θα κάλυπτε το Δημοτικό Συμβούλιο.

Χωρίς να επικρατήσει αναστάτωση οι υπεύθυνοι του Δήμου ειδοποίησαν την αστυνομία και εκκένωσαν το κτίριο.

Έπειτα από λίγη ώρα άνδρες της ασφάλειας έφτασαν στο χώρο και τον ερεύνησαν. Τελικά όλα αποδείχτηκαν μια κακόγουστη φάρσα και το Δημοτικό Συμβούλιο συνεδρίασε τελικά στις 19.30.

Read More

Μήνυμα του Δημήτρη Ανυφαντάκη για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Πάνω από ένας αιώνας αγώνων για την εξίσωση του γυναικείου με το ανδρικό φύλο στην απασχόληση και στην κοινωνία ολοκληρώνεται φέτος με την έναρξη της δεύτερης δεκαετίας του 2000. Η Γυναίκα εργαζόμενη, σύζυγος και μητέρα παλεύει ακόμα να εξασφαλίσει την αυτονόητη θέση της σε μια κοινωνία ισότητας, δικαιοσύνης και ίσων ευκαιριών στη γνώση, στην αγορά εργασίας, στο νόμο και την πολιτική εξέλιξη. Παρόλα τα σημαντικά βήματα που έχουν γίνει, η Γυναίκα του 2011 συνεχίζει να πέφτει θύμα ρατσισμού, εκμετάλλευσης και σεξιστικής αντιμετώπισης.

Η πολυπραγμοσύνη των σύγχρονων γυναικών πρέπει να τις καθιστά ισότιμα μέλη μιας κοινωνίας που παράγει και στηρίζεται στις ικανότητες και στο διαφορετικό που μπορούν να προσφέρουν.

Η μεγάλη ανεργία των γυναικών είναι βασική πηγή ανισότητας και φτώχειας, που είναι απαραίτητο να αντιμετωπιστεί με ένα σύνολο οριζόντιων μέτρων που θα μειώσουν δραστικά τη γυναικεία ανεργία.

Οι γυναίκες πρέπει να πάψουν να αποτελούν μια ευάλωτη ομάδα του πληθυσμού που στηρίζεται σε μια φαλλοκρατική αντίληψη για την ισχύ του άνδρα και τη θέση τους ως δευτερεύοντα πρόσωπα σε όλους τους τομείς της κοινωνικής διαστρωμάτωσης.

Σε μια ευρωπαϊκή χώρα που θέλει να στοχεύει στην ανάπτυξη, οι αλλαγές χωρίς αίσθημα δικαίου, χωρίς κοινωνική συνοχή και ισότητα δεν μπορούν να υπάρξουν. Οι γυναίκες είναι σίγουρα οι πιο σκληρά εργαζόμενοι πολίτες στην ελληνική κοινωνία και ταυτόχρονα οι πιο αδικημένοι μισθολογικά, εξελικτικά και νομικά.

Σε εποχές όπου οι πόροι για το κοινωνικό κράτος μειώνονται σημαντικά, η Ελληνίδα βρίσκεται σε όλους τους τομείς πολύ χαμηλότερα από αυτό των υπόλοιπων γυναικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στόχος του σύγχρονου ελληνικού κράτους πρέπει να είναι οι πολιτικές ισότητας και απεγκλωβισμού από τα πατριαρχικά στερεότυπα που θα προσανατολίζονται στο μέλλον, με φιλόδοξους και πρακτικούς στόχους όπως η καταπολέμηση της μακροχρόνιας ανεργίας των γυναικών, η ενίσχυση της μητρότητας, η ισότητα των ευκαιριών στην εργασία, οι κοινές αφετηρίες στην εργασιακή και πολιτική εξέλιξη, η αναγνώριση της κατ’ οίκον εργασίας ως παραγωγικής μέσω της διασφάλισης ενός σταθερού επιδόματος και σύνταξης για τις νοικοκυρές. Με λίγα λόγια, χρειαζόμαστε το δίχτυ ασφαλείας που θα προλαμβάνει κοινωνικά προβλήματα, θα τα αντιμετωπίζει στη ρίζα τους και θα βάζει φρένο στον κοινωνικό κατήφορο.

Για κάθε σύγχρονη κοινωνία που θέλει να ελπίζει στην αλλαγή και την ουσιαστική εξέλιξη, ο ρόλος άνδρα και γυναίκας πρέπει να είναι ισότιμος και ισάξιος. Οι γυναίκες πολίτες της Ευρώπης πρέπει να αποτελέσουν την υγιή βάση εξέλιξης μιας διαδικασίας με κέντρο τον άνθρωπο και τη νέα γενιά. Γυναίκες πολύτεκνες, αρχηγοί μονογονεϊκών οικογενειών, μητέρες με αναπηρίες, γυναίκες θύματα κακοποίησης, γυναίκες που δουλεύουν αδήλωτα και πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης στους εργασιακούς τους χώρους χρειάζεται να βγουν στο προσκήνιο, δείχνοντας στο κοινωνικό σύνολο τον τρόπο με τον οποίο ο αγώνας τους οδηγεί τον κόσμο μας σε κάτι καλύτερο, σε κάτι διαφορετικό, σε κάτι ελπιδοφόρο.

Δημήτρης Α. Ανυφαντάκης

Δημοτικός Σύμβουλος Κοινότητας Άνω Λιοσίων

Εκπαιδευτικός Π.Ε. (Δάσκαλος)

Read More

Στάνλεϊ Κιούμπρικ, από τη Λολίτα στη Λάμψη

Ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης του κινηματογράφου, από τους σημαντικότερους της μεταπολεμικής γενιάς. Άρχισε να ασχολείται με τον κινηματογράφο το 1951 και έκανε εντυπωσιακή πρώτη εμφάνιση με το «Χρήμα της οργής» και το «Φιλί του δολοφόνου» που κέρδισε και το πρώτο βραβείο του Φεστιβάλ του Λοκάρνο. Συνεχίζοντας έκανε μια τολμηρή διασκευή της «Λολίτας», που δεν είχε καμιά σχέση με το μυθιστόρημα, και παρουσίασε το έργο «Σταυροί στο μέτωπο», που η κριτική το χαρακτήρισε ως ένα από τα πιο αξιόλογα σύγχρονα αμερικανικά έργα. Πραγματικά διάσημος όμως έγινε με το «SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα». Με την ταινία «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» (1968) κέρδισε βραβείο Όσκαρ για τα ειδικά οπτικά εφέ. Ακολούθησαν τα έργα: «Το κουρδιστό πορτοκάλι» (1971), «Μπάρι Λίντον» (1975), «Η λάμψη» (1980), «Μέταλ Τζάκετ» (1987) κ.ά.

Μετά το θάνατό του στις 7 Μαρτίου του 1999 παρουσιάστηκε η ταινία του «Μάτια ερμητικά κλειστά» (2000).

Read More