Δελτίο τύπου παρουσίασης βιβλίου Αντώνη Ανυφαντάκη "Σε άγονη γη ...9+3 διηγήματα" (+φωτό)
Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο παρουσιάστηκε το Πρόγραμμα Ρομά της Ιεράς Μητρόπολης Ιλίου
Στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας το Πρόγραμμα Ρομά της Ιεράς Μητρόπολης Ιλίου (Δελτίο τύπου)
Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ο Μητροπολίτης και αντιπροσωπεία της Ι.Μ. Ιλίου (Δελτίο Τύπου + Φώτο)
Βραβεύτηκε με "Bravo Award" ο Όμιλος ΕΛΠΕ για το πρόγραμμα Ρομά της Ι.Μ. Ιλίου (Δελτίο Τύπου + Φώτο)
Αγαπημένα μου παιδιά, φίλοι γονείς
Η νέα σχολική χρονιά ξεκινά με το βλέμμα όλων στραμμένο στο μέλλον και στο δύσκολο παρόν της Παιδείας αλλά και της ίδιας της Χώρας. Οι νέες γενιές των Ελλήνων βρίσκονται για πρώτη φορά αντιμέτωπες με χαοτικές καταστάσεις, τόσο σε διεθνές όσο και σε εθνικό επίπεδο, που φυσικά είναι αδύνατο να μην επηρεάσουν αρνητικά την ψυχολογία των μαθητών, των γονέων και των εκπαιδευτικών – των κοινωνικών δηλαδή εταίρων της παιδείας που συνεργατικά και συνθετικά προσπαθούν να δημιουργήσουν, να στηρίξουν και να εξελίξουν τη διαδικασία της μάθησης και της κοινωνικοποίησης των παιδιών που σήμερα αποτελούν το μόνο εθνικό κεφάλαιο που μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα ξανά σε μονοπάτια ανάπτυξης, δημιουργίας και κοινωνικής ευημερίας. Η Παιδεία ήταν και παραμένει το μόνο διαχρονικό εφόδιο του ελληνικού έθνους από τα βάθη της ιστορικής του πορείας μέχρι και σήμερα, είναι η αιτία που καθιστά τους Έλληνες ξεχωριστούς, είναι η ταυτότητα τους στο χρόνο.
Δυστυχώς στις μέρες μας τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά, η Παιδεία απαξιώνεται και εμπορευματοποιείται, απομακρύνεται από τους ανθρωπιστικούς της στόχους, ισοπεδώνεται στο βωμό οικονομικών συμφερόντων, απομακρύνεται εσκεμμένα από την κοινωνία και γίνεται πεδίο επίλυσης μικροκομματικών διαφορών, επιτρέποντας σε πρόσωπα και συμφέροντα να χαράσσουν πάνω στην πλάτη της νέας γενιάς προσωπικές στρατηγικές ψηφοθηρίας, εκμετάλλευσης και εντυπώσεων σε ένα φτηνό παιχνίδι εξουσίας.
Ως εκπαιδευτικός και αιρετός της τοπικής αυτοδιοίκησης πιστεύω ότι τα προβλήματα της Παιδείας δεν λύνονται δια μαγείας και ούτε είναι θέμα της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας. Είναι θέμα μόνιμου και καθημερινού αγώνα όλης της κοινωνίας για τη δημιουργία των δομών εκείνων που έχει ανάγκη η νέα Ελλάδα, για να αναγεννηθεί από τις στάχτες της απαξίωσης και της θεσμικής κρίσης των ημερών μας.
Τέλος, θα ήθελα να ευχηθώ από καρδιάς στους μαθητές όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης καλή σχολική χρονιά, δύναμη και κουράγιο στο δύσκολο δρόμο της μάθησης, επιμονή και υπομονή στους στόχους - τις «Ιθάκες» του καθενός, και ισχυρά αντανακλαστικά για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της καθημερινότητας, με μόνο στόχο πάντα την προσφορά στον άνθρωπο και τις ανάγκες του, τη συλλογική προκοπή και την πρόοδο του κοινωνικού συνόλου.
Δημήτρης Α. Ανυφαντάκης
Σύμβουλος Δημοτικής Κοινότητας Άνω Λιοσίων
Εκπαιδευτικός Π.Ε. (Δάσκαλος)
O Λεωνίδας Κύρκο ήταν Πολιτικός και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1924. Γόνος βενιζελικής οικογένειας, είναι γιος του επίσης πολιτικού Μιχαήλ Κύρκου. Από νεαρή ηλικία στρατεύτηκε στο χώρο της Αριστεράς. Φοίτησε στην Ιατρική σχολή Αθηνών και από νωρίς πήρε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Εξαιτίας της δράσης του αυτής γνώρισε αλλεπάλληλες πολιτικές διώξεις και δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Από το 1943 ήταν μέλος του ΚΚΕ. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και διευθυντής της εφημερίδας «Αυγή».
Το 1961 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Ηρακλείου (ΠΑΜΕ), το 1963 Αθηνών με την ΕΔΑ, όπως και το 1964, το 1974 με το ΚΚΕ Εσωτερικού, το 1977 με τη Συμμαχία Αριστερών και Προοδευτικών Δυνάμεων και επίσης ευρωβουλευτής με το ΚΚΕ Εσωτερικού το 1981 και 1984. Το 1985 εκλέχτηκε βουλευτής στη Β’ Αθηνών, παραιτήθηκε όμως τον Απρίλιο του 1987, όταν εκλέχτηκε γραμματέας του κόμματος της Ελληνικής Αριστεράς (ΕΑΡ). Επανεκλέχτηκε βουλευτής Αθηνών το 1989 και Θεσσαλονίκης το 1990 με το Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου. Διατέλεσε γραμματέας του Συνασπισμού, θέση από την οποία παραιτήθηκε το 1991. Έγραψε τα έργα «Το αύριο της Ελλάδας» και «Ποια Αριστερά». Πέθανε στην Αθήνα στις 28/8/2011.
Ανατροπές φέρνει το νέο μισθολόγιο με την εξισορρόπηση των αποδοχών υπαλλήλων και τη συνολική αναδιάρθρωση των επιδομάτων που θα φτάσουν μέχρι και μειώσεις 40% στις αποδοχές περίπου 30.000 εργαζομένων στο Δημόσιο, που λαμβάνουν υψηλές αμοιβές λόγω των πολλαπλών και ακριβών επιδομάτων.
Αντίστοιχα, συνάδελφοί τους που έχουν τα ίδια χρόνια υπηρεσίας και ανήκουν στην ίδια εκπαιδευτική βαθμίδα αλλά αμείβονται λιγότερο, θα δουν τους μισθούς τους να αυξάνονται μέχρι και 15%.
Στην προχθεσινή συνάντηση που είχε ο υπουργός Εσωτερικών κ. Γ. Ραγκούσης με την ΑΔΕΔΥ για τη διαμόρφωση του πλαισίου διαλόγου σχετικά με την αναδιοργάνωση του κράτους, για πρώτη φορά περιγράφηκε με σαφή τρόπο από κυβερνητικά χείλη ότι:
- Το νέο Ενιαίο Μισθολόγιο θα εφαρμοστεί για το σύνολο των υπαλλήλων του δημόσιου τομέα.
- Δεν θα υπάρξει μείωση του συνολικού μισθολογικού κόστους, που υπολογίζεται σε 16 δισ. ευρώ για το 2011.
Στόχος της κυβέρνησης είναι να διαμορφωθεί ένα ενιαίο πλαίσιο αμοιβών, που θα συνδεθεί με την παραγωγικότητα και τη θέση ευθύνης, έτσι ώστε οι γραμματείς να μην αμείβονται με μισθούς υψηλότερους από τους γιατρούς, όπως συμβαίνει σήμερα σε αρκετές περιπτώσεις.
Στις προτάσεις, που εξετάζει η κυβέρνηση, είναι η διαμόρφωση τεσσάρων μισθολογικών κατηγοριών ανάλογα με την εκπαιδευτική βαθμίδα που ανήκουν οι εργαζόμενοι: Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης, Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, Τεχνολογικής και Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης.
Ο εισαγωγικός μισθός για τους υπαλλήλους Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης είναι 711 ευρώ, Δευτεροβάθμιας 830, Τεχνικής 938 και Πανεπιστημιακής 984 ευρώ. Ο καταληκτικός μισθός θα διαμορφωθεί γύρω στις 2.100 ευρώ, προκειμένου να επικρατήσει η σχέση εισαγωγικού και καταληκτικού μισθού στο ένα προς τρία, όπως ισχύει στα μισθολόγια των άλλων ευρωπαϊκών χωρών.
Στην Ελλάδα, σήμερα, η σχέση μεταξύ εισαγωγικού μισθού ενός υπαλλήλου Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης με τον καταληκτικό μισθό ενός υπαλλήλου Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης είναι 1 προς 2,34.
Τα 40 γενικά επιδόματα, που ισχύουν σήμερα, θα ενσωματωθούν σε ένα, το οποίο θα ξεκινά από τα 140 ευρώ για τους υπαλλήλους Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης και θα αυξάνεται ανάλογα με το κλιμάκιο. Θα διατηρηθούν μόνο τέσσερα επιδόματα: το οικογενειακό, το επίδομα θέσης, το κίνητρο απόδοσης, που θα μετατραπεί σε πριμ παραγωγικότητας και θα καταβάλλεται έπειτα από αξιολόγηση, καθώς και το επίδομα ειδικών συνθηκών εργασίας.
Σήμερα τα επιδόματα καταλαμβάνουν το 40% -κατά μέσο όρο- των αμοιβών στο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων. Στόχος του Ενιαίου Μισθολογίου, εάν αποφασιστεί να ενσωματωθούν τα γενικά επιδόματα στον βασικό μισθό, θα είναι στις τελικές αποδοχές να καταλαμβάνει ο μισθός τουλάχιστον το 70% και τα επιδόματα το 30%.
Μετάβαση
Η εφαρμογή του Ενιαίου Μισθολογίου θα πραγματοποιηθεί στο σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων (παλαιών και νεοεισερχόμενων), όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Εσωτερικών. Οικονομικοί αναλυτές, όμως, επισημαίνουν ότι θα χρειαστεί μια χρονική περίοδος ήπιας προσαρμογής για τους εργαζομένους, προκειμένου να μην ανατραπεί ο οικογενειακός τους προγραμματισμός. Η ΑΔΕΔΥ σε μελέτες, που έχει πραγματοποιήσει στο παρελθόν, επισήμανε την ανάγκη για επταετές πρόγραμμα προσαρμογής. Η κυβέρνηση, σύμφωνα με πληροφορίες, εξετάζει προτάσεις για την ύπαρξη μεταβατικής περιόδου (από 5 έως και 10 έτη), προκειμένου να ολοκληρωθεί η εφαρμογή του μισθολογίου.
Εξάλειψη των ανισοτήτων
Μισθός νεοδιορισμένου στα 1.640
Στόχος του νέου μισθολογίου, σύμφωνα με την κυβέρνηση, θα είναι η εξάλειψη των διαφορών μεταξύ υπαλλήλων του ίδιου επιπέδου προφανώς με συμπίεση προς τα κάτω της τελικής δαπάνης που αφορά τους καλύτερα αμειβόμενους. Για παράδειγμα, σήμερα ο νεοεισερχόμενος υπάλληλος πανεπιστημιακής στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας λαμβάνει 1.260 ευρώ όταν ο συνάδελφός του στο υπουργείο Οικονομικών παίρνει πρώτο μισθό -μαζί με τα επιδόματα- 2.309 ευρώ.
Με βάση το σενάριο για το Ενιαίο Μισθολόγιο που θέλει την εξισορρόπηση των ανισοτήτων μεταξύ υπαλλήλων που διαθέτουν τα ίδια χαρακτηριστικά, τότε οι απολαβές όλων των νεοεισερχόμενων πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στον στενό δημόσιο τομέα θα διαμορφωθεί περίπου στα 1.640 ευρώ μαζί με τα επιδόματα.
Ο υπάλληλος του υπουργείου Εθνικής Αμυνας θα βγει ωφελημένος κατά 180 ευρώ, δηλαδή θα έχει αύξηση 14%, ενώ ο νεοεισερχόμενος στο υπουργείο Οικονομικών θα λάβει αποδοχές μειωμένες 669 ευρώ, δηλαδή κατά 40,7%. Σύμφωνα με στοιχεία της ΑΔΕΔΥ λαμβάνουν "ακριβά" επιδόματα περίπου 30.000 δημόσιοι υπάλληλοι. Το 80% των υπαλλήλων αμείβονται με μισθούς που κυμαίνονται από 1.000 - 1.500 ευρώ.
Υπάρχουν όμως κατηγορίες υπαλλήλων σε υπουργεία που η πλειονότητα των αποδοχών τους προέρχεται από τα επιδόματα. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα πάλι στο υπουργείο Οικονομικών όπου οι αποδοχές πέρα από τον βασικό μισθό κατέχουν το 57,38% των τελικών αποδοχών στους νεοδιόριστους ενώ σε υπάλληλο με πανεπιστημιακή εκπαίδευση και 17 χρόνια προϋπηρεσία στο σύνολο των 3.194 ευρώ που λαμβάνει ως μισθό, τα 1.849 αφορούν επιδόματα (57,89%).
ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ.gr
O Αναστάσης Πεπονής ήταν δικηγόρος και πολιτικός. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924. Κατά την κατοχή ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Το 1951-1952 υπήρξε γενικός γραμματέας και πρόεδρος της νεολαίας της ΕΠΕΚ του Ν. Πλαστήρα, αλλά διαγράφτηκε, γιατί αντιτάχτηκε στην εκτέλεση του Ν. Μπελογιάννη και των άλλων κομουνιστών. Το 1964-1965 διορίστηκε γενικός διευθυντής του ΕΙΡ από το Γ. Παπανδρέου. Καθιέρωσε τη δημοτική γλώσσα στο ραδιόφωνο. Κατά τη δικτατορία φυλακίστηκε και εκτοπίστηκε. Το 1976 εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ και εκλεγόταν στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος από το 1977 ως το 2001.
Εκλέχτηκε βουλευτής Α’ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1977, 1981, 1985, 1989 (Ιούνιο και Νοέμβριο), 1990, 1993, 1996. Το 1981 εκλέχτηκε με το ΠΑΣΟΚ ευρωβουλευτής.
Διατέλεσε υπουργός Βιομηχανίας (1981-1982), άνευ χαρτοφυλακίου με ευθύνη για Ραδιοφωνία-Τηλεόραση (1984), υπουργός Βιομηχανίας-Ενέργειας-Τεχνολογίας (1989-1990 και 1995-1996), Προεδρίας (1989 και 1993-1994), Δικαιοσύνης (1995), Υγείας-Πρόνοιας (1996).
Ως υπουργός αρμόδιος για την ενεργειακή πολιτική, διαπραγματεύθηκε το 1987-1988 και συμφώνησε την εισαγωγή του Φυσικού Αερίου στην Ελλάδα από την Ε.Σ.Σ.Δ. (Ρωσία) και την Αλγερία και ξεκίνησε το αντίστοιχο έργο. Με την ίδια ιδιότητα εισηγήθηκε και χειρίστηκε τη μεθόδευση και τα μέτρα αποσύνδεσης των ερευνών ξένων εταιρειών για πετρέλαια στο Βόρειο Αιγαίο από ζητήματα εθνικής ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής.Εκτός από άρθρα, δοκίμια και μελέτες σε περιοδικά και εφημερίδες, έχουν εκδοθεί τα εξής βιβλία του: «Η νομική επιστήμη και το πρόβλημα του αφοπλισμού», «Προσωπική μαρτυρία», «Η Μεγάλη Επικοινωνία», «Η συνταγματική αναθεώρηση 1985/1986» κ.ά.
Ο Αντώνης Σαμαράκης ήταν Έλληνας πεζογράφος. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1919 και σπούδασε νομικά στη γενέτειρά του, εργαζόμενος παράλληλα στο υπουργείο Εργασίας. Την περίοδο της Κατοχής έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, ενώ από το 1945 συνέχισε να εργάζεται στο υπουργείο ως το 1963. Το αντιστασιακό του «παρών» το έδωσε και στην περίοδο της δικτατορίας του 1967, ενώ ποτέ δεν έπαψε να ασχολείται με ποικίλα κοινωνικά προβλήματα, από τη θέση του συνεργάτη της Γιούνισεφ, ως εκπρόσωπος της Ελλάδας σε ανάλογα συνέδρια, αλλά και θέτοντας συχνά το συγγραφικό του ταλέντο στην υπηρεσία των κοινωνικών αναγκών γράφοντας διηγήματα σχετικά με τρέχοντα κοινωνικά προβλήματα.
Η επικαιρότητα, με την ευρύτατη έννοια των προβλημάτων και αιτημάτων που συνολικά χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη εποχή, αποτέλεσε και το κεντρικό πεδίο ανάπτυξης της λογοτεχνικής δραστηριότητας του Α. Σαμαράκη, που ουσιαστικά εγκαινιάστηκε το 1954 με τη συλλογή διηγημάτων «Ζητείται ελπίς». Ακολούθησαν το μυθιστόρημα «Σήμα κινδύνου» (1959), η συλλογή διηγημάτων «Αρνούμαι» (1961), το μυθιστόρημα «Το λάθος» (1965), η συλλογή διηγημάτων «Το διαβατήριο» (1975), η συλλογή διηγημάτων «Η κόντρα» (1992), το μυθιστόρημα «Εν ονόματι» (1998) κ.ά. Το 2000 εκδόθηκε το τελευταίο του δημοσιευμένο γραπτό με τίτλο «1919-». Ο Αντώνης Σαμαράκης τιμήθηκε με το α’ κρατικό βραβείο διηγήματος (1962), το βραβείο μυθιστορήματος της «Ομάδας των Δώδεκα» (1966) και το Μέγα βραβείο λογοτεχνίας «Ευρωπάλια» για το σύνολο της προσφοράς του (1982).
Το κυρίαρχο χάρισμα του Α. Σαμαράκη ήταν ότι αντίκριζε τα πράγματα με τρόπο απλό. Με μια κοσμοθεωρία που έχει ως κέντρο της τον άνθρωπο, ο συγγραφέας επιχειρούσε να διαπιστώσει το πώς μπορεί κανείς να αντισταθεί σε πάσης φύσεως απειλές, που συνήθως αποδίδονται στο γενικό κλίμα της εποχής. Ο Αντώνης Σαμαράκης ήταν, μαζί με τον Απόστολο Κακλαμάνη, εμπνευστής και επίτιμος Πρόεδρος της "Βουλής των Εφήβων". Πέθανε στην Αθήνα στις 8/8/2003.
ΘΕΜΑ : Η αγωνιστική απάντηση του κλάδου στη συνεχιζόμενη επίθεση στην εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς
Το Δ.Σ. της ΔΟΕ και αφού έλαβε υπόψη του ότι:
Αποφάσισε για το επόμενο χρονικό διάστημα:
Το ΔΣ της ΔΟΕ εκτιμά πως ο δρόμος του αγώνα είναι ο μοναδικός στην παρούσα συγκυρία. Η έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς θα βρει τον εκπαιδευτικό κόσμο σε απεργιακές κινητοποιήσεις μαζί με το σύνολο του δημοσιοϋπαλληλικού και εργατικού κινήματος.
Σε αυτή την κατεύθυνση το επόμενο διάστημα θα γίνουν όλες οι απαραίτητες οργανωτικές κινήσεις που θα εξασφαλίζουν τη μεγαλύτερη δυνατή ευρύτητα στη σύνθεση των δυνάμεων που θα σταθούν απέναντι στις αντιδραστικές, αντεργατικές πολιτικές.
Ο Μακάριος Γ’ ήταν Αρχιεπίσκοπος της Εκκλησίας της Κύπρου από το 1950 και πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας από το 1960. Το κοσμικό του όνομα ήταν Μιχαήλ Μούσκος. Γεννήθηκε στην Παναγία της Πάφου από φτωχή αγροτική οικογένεια το 1913. Όταν τελείωσε το δημοτικό, μπήκε στη μονή Κύκκου ως δόκιμος μοναχός και πήρε το όνομα Μακάριος. Το 1931 πήρε μέρος στην εξέγερση εναντίον των Βρετανών. Μετά την καταστολή της μπόρεσε να σωθεί χάρη στην προστασία της Εκκλησίας. Από το Παγκύπριο Γυμνάσιο αποφοίτησε το 1936 και γράφτηκε στο πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου, με έξοδα της Εκκλησίας της Κύπρου, σπούδασε θεολογία και νομικά. Παράλληλα έμαθε γαλλικά και ιταλικά. Στη διάρκεια της Κατοχής ήταν διάκονος στην εκκλησία της Αγίας Ειρήνης στην Αθήνα.
Μετά την απελευθέρωση επέστρεψε στην Κύπρο και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Λίγο αργότερα πήρε υποτροφία του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών για το πανεπιστήμιο της Βοστόνης, όπου συνέχισε τις θεολογικές σπουδές του και παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα κοινωνιολογίας. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του χήρεψε η επισκοπή Κιτίου και ο Μακάριος εκλέχτηκε νέος επίσκοπός της. Ενθρονίστηκε τον Ιούνιο του 1948. Στις 26 Οκτωβρίου 1950, ύστερα από το θάνατο του αρχιεπισκόπου Μακαρίου Β’, εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος Κύπρου.
Μετά την επιστροφή του στην Κύπρο το 1948 ο αγώνας για την ανεξαρτησία της Κύπρου βρισκόταν σε νέα έξαρση. Το 1950 με δική του έμπνευση και καθοδήγηση έγινε το δημοψήφισμα των Ελληνοκυπρίων, που οργάνωσε η Αρχιεπισκοπή, για την ένωση με την Ελλάδα. Το 95,7% των Ελληνοκυπρίων ψήφισε υπέρ της ένωσης. Η τότε ελληνική κυβέρνηση ωστόσο αρνήθηκε κατηγορηματικά να υποστηρίξει το αίτημα της αυτοδιάθεσης-ένωσης. Το ίδιο άκαρπος ήταν και ο ερχομός του στην Αθήνα καθώς οι συζητήσεις με τους επικεφαλής της κυβέρνησης Σ. Βενιζέλου-Γ. Παπανδρέου δεν κατέληξαν πουθενά.
Ο Μακάριος στη συνέχεια ανέπτυξε έντονη παρασκηνιακή δραστηριότητα για να προωθήσει τους σκοπούς του. Το 1952 πήγε στη Νέα Υόρκη, στη διάρκεια της συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Ενώ τον επόμενο χρόνο επισκέφτηκε ορισμένες αραβικές χώρες, με σκοπό την προώθηση του κυπριακού ζητήματος.
Όταν η κυβέρνηση Παπάγου αποφάσισε να φέρει το κυπριακό θέμα στον ΟΗΕ (Οκτώβριος 1953), ο Μακάριος παραβρέθηκε στη σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης. Μετά τη σταθερή άρνηση των δυτικών δυνάμεων να υποστηρίξουν τον κυπριακό λαό ο Μακάριος άρχισε θεαματικές κινήσεις προς τους αδέσμευτους και τις χώρες του τότε ανατολικού μπλοκ. Μία από αυτές τις κινήσεις ήταν η παρουσία του στη διάσκεψη των αφρικανοασιατικών χωρών στο Μπαντούγκ (1955).
Οι Βρετανοί μετά τις πρώτες αποτυχίες τους να καταστείλουν το ένοπλο κίνημα της ΕΟΚΑ (1955-1959) κατέφυγαν σε τρομοκρατικές ενέργειες αντιποίνων. Έτσι, στις 9 Μαρτίου 1956, ενώ ο Μακάριος επιβιβαζόταν στο αεροπλάνο που θα τον πήγαινε στην Ελλάδα, οι Βρετανοί τον συνέλαβαν και τον εξόρισαν στο νησί Μαχέ του αρχιπελάγους των Σεϊχελών του Ινδικού ωκεανού. Απελευθερώθηκε στις 27 Μαρτίου 1957, ύστερα από 13 μήνες εξορίας, όταν η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ άρχισε τη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων για δημοκρατική λύση του κυπριακού προβλήματος. Μετά την απόλυσή του εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα.
Στις 11 και στις 19 Φεβρουαρίου 1959 υπογράφτηκαν αντίστοιχα οι συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, με τις οποίες η Κύπρος γινόταν ανεξάρτητη Δημοκρατία, ενώ γινόταν πλέον επίσημα ο διαχωρισμός της ελληνικής από την τουρκική κοινότητα. Οι συμφωνίες αυτές απέκλειαν την ένωση και τη διχοτόμηση. Ο αρχηγός της ΕΟΚΑ, συνταγματάρχης Γ. Γρίβας, αντιτάχτηκε στην αποδοχή των συμφωνιών αποβλέποντας αποκλειστικά στην ένωση.
Ο Μακάριος αρχικά αποδέχτηκε τις συμφωνίες, αλλά αργότερα τις κατάγγειλε, καθώς οι σχέσεις Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων χειροτέρευαν συνέχεια. Στις 21 Δεκεμβρίου 1963 ξέσπασαν συγκρούσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο, που συνεχίστηκαν ως τις αρχές του 1964 και οδήγησαν στα πρόθυρα ανοιχτού ελληνοτουρκικού πολέμου. Την 1η Ιανουαρίου 1964 η κυπριακή κυβέρνηση ανάγγειλε την ακύρωση των συμφωνιών του Λονδίνου. Ο πόλεμος Ελλάδας-Τουρκίας αποτράπηκε με προσωπική παρέμβαση του προέδρου των ΗΠΑ Τζόνσον και με τη σθεναρή θέση του Σοβιετικού προέδρου Χρουστσόφ.
Καθώς η Ελλάδα και η Τουρκία αύξησαν τη στρατιωτική τους παρουσία στο νησί, οι κίνδυνοι πολέμου πολλαπλασιάστηκαν. Στα τέλη του 1967 η στρατιωτική κυβέρνηση, που είχε υφαρπάσει την εξουσία στην Ελλάδα, απέσυρε τα στρατεύματα που είχαν στείλει στην Κύπρο κρυφά οι κυβερνήσεις της Ένωσης Κέντρου.
Ο Μακάριος βρέθηκε τότε αντιμέτωπος από τη μια πλευρά με την τουρκική αδιαλλαξία και από την άλλη με το ξενοκίνητο καθεστώς της 21ης Απριλίου που επιδίωκε με κάθε τρόπο την ανατροπή του. Μολονότι ο Μακάριος ακολούθησε πολιτική συμφιλιωτική με το καθεστώς της Αθήνας, το τελευταίο κατέφυγε στην τακτική των συνεχών προκλήσεων σε βάρος του, που κλιμακώθηκαν από την επανεμφάνιση της ΕΟΚΑ (ως ΕΟΚΑ Β’) ως τις συνεχείς δολοφονικές απόπειρες εναντίον του.
Ο Μακάριος προσπαθώντας να αντιμετωπίσει το Γρίβα, που οδηγούσε την ΕΟΚΑ Β’ σε ανοιχτές τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον των αφοσιωμένων στη νομιμότητα δυνάμεων (αστυνομία, προεδρική φρουρά κτλ.), έφερε κρυφά οπλισμό από την Τσεχοσλοβακία. Η ενέργειά του όμως αυτή προδόθηκε στους Τούρκους από –όπως λέγεται– πολιτικούς αντιπάλους του Μακαρίου και ο οπλισμός παραδόθηκε στον ΟΗΕ. Έτσι οι κυπριακές δυνάμεις στερήθηκαν τα μόνα όπλα που θα τους επέτρεπαν να αντιταχτούν σε πραξικόπημα σε βάρος του Μακαρίου, που εκδηλώθηκε στη συνέχεια, και στην τουρκική εισβολή που ακολούθησε.
Οι ενέργειες για την αποδυνάμωση του Μακαρίου συνεχίστηκαν με το αίτημα τριών μητροπολιτών για την απομάκρυνσή του. Ο Μακάριος αντιτάχτηκε, περνώντας στην αντεπίθεση, αξιώνοντας από το στρατιωτικό καθεστώς της Αθήνας να αποσύρει από την Κύπρο τους αξιωματικούς της Εθνοφρουράς (τακτικοί αξιωματικοί του ελληνικού στρατού) που συνωμοτούσαν εναντίον του. Η αντίδραση του καθεστώτος, που είχε επικρατήσει στην Ελλάδα μετά τις 25 Νοεμβρίου 1973, ήταν άμεση: προχώρησε σε πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου.
Το πραξικόπημα έγινε στις 15 Ιουλίου 1974 στις 8 το πρωί. Οι πραξικοπηματίες έκαψαν με φλογοβόλα το προεδρικό μέγαρο και την αρχιεπισκοπή πιστεύοντας ότι έκαψαν και το Μακάριο ζωντανό. Εκείνος όμως κατόρθωσε να διαφύγει. Από την Πάφο απεύθυνε διάγγελμα στο λαό, αλλά το πραξικόπημα είχε ήδη επικρατήσει. Πρόεδρος είχε αναλάβει ο Νίκος Σαμψών, εκδότης εφημερίδας και υπαρχηγός της ΕΟΚΑ Β’.
Ο Μακάριος, αφού κατέφυγε στην βρετανική βάση της Δεκέλειας, μεταφέρθηκε στο Λονδίνο και από εκεί στη Ν. Υόρκη. Με την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, στις 20 Ιουλίου 1974, το καθεστώς του Σαμψών κατέρρευσε μαζί με τη στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα. Ο Μακάριος επέστρεψε στο νησί και ανέλαβε και πάλι τα καθήκοντά του. Ο ξαφνικός θάνατός του, σε μια κρίσιμη στιγμή της κυπριακής ιστορίας, ανέκοψε το έργο του. Πέθανε στις 3/8/1977.
μνημείο, να αποκαθιστά φθορές, να φροντίζει τον περίβολο και φυσικά να μεριμνά για την αισθητική και την ασφάλεια του χώρου, κατάφερε να αποδείξει παγκοσμίως πόσο κατώτεροι των σπουδαίων προγόνων μας μπορούμε να γίνουμε, όταν επικρατεί στην καθημερινότητά μας το "δεν βαριέσαι" και το "άρπα κόλλα". Όταν λοιπόν ξεκαρφώθηκε ο περήφανος σταυρός που στέκει εδώ και 54 χρόνια πάνω από τον τάφο, κάποιος από τους υπαλλήλους του Δήμου υπεύθυνος μάλλον για τον χώρο, αντί να τον ξανακαρφώσει για να πάρει και πάλι το μνημείο την αρχική του μορφή, τον έδεσε με ένα μπλε καραβόσκοινο, από αυτά που δένουν τα κότερα στις μαρίνες και ξεφορτώθηκε το βάρος της αποκατάστασης (μπήκε και σε κόπο ο άνθρωπος!!!). Τι κι αν μια παρέα Γάλλων που βρισκόταν εκείνη την ώρα στο χώρο με ρωτούσε γιατί η φωτογραφία του σταυρού στον τουριστικό οδηγό δεν μοιάζει με τον πραγματικό, τι κι αν ένας Ιάπωνας τουρίστας έπιασε το σκοινί και το περιεργαζόταν (μάλλον αναρωτιόταν τι πατέντα είναι αυτή), τι κι αν εγώ με τη σειρά μου έψαχνα μάταια έναν δημοτικό υπάλληλο για να παραπονεθώ για την εικόνα του μνημείου και ο Δήμος Ηρακλείου και οι υπάλληλοί του είχαν σοβαρότερες υποχρεώσεις από το να ασχοληθούν με την φροντίδα ενός μνημείου, που πάνω και πέρα από τη σπουδαιότητα του κείμενου νεκρού τιμά το Ηράκλειο, την Κρήτη και όλη την Ελλάδα! Υπεύθυνοι, ΞΥΠΝΗΣΤΕ!!!
Ο Μιχάλης Κακογιάννης ήταν σκηνοθέτης του θεάτρου και κινηματογράφου. Κατάγεται από τη Λεμεσό της Κύπρου. Γεννήθηκε στις 23 Απριλίου του 1922. Σπούδασε νομικά και δραματική τέχνη στο Λονδίνο, όπου εργάστηκε ως ηθοποιός σε αγγλικούς θιάσους κατά την περίοδο 1945-1951. Στην κατοχή (1940-1944) ήταν σκηνοθέτης ελληνικών εκπομπών στο Λονδίνο (BBC). Το 1952 ήρθε στην Ελλάδα και εργάστηκε με επιτυχία ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος ελληνικών ταινιών: «Κυριακάτικο ξύπνημα» (1954), «Στέλλα» (1955), «Το κορίτσι με τα μαύρα» (1956), «Το τελευταίο ψέμα» (1958), «Χαμένο κορμί», «Ερόικα» (1960), «Ηλέκτρα» (1962), που ήταν υποψήφια για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, «Αλέξης Ζορμπάς» (1964) από το μυθιστόρημα του Ν. Καζαντζάκη, «Όταν τα ψάρια βγήκαν στη στεριά» (1967), «Τρωάδες» (1971), «Ιφιγένεια» (1977), «Γλυκιά πατρίδα» (1986), «Πάνω, κάτω και πλαγίως» (1992), «Ο βυσσινόκηπος» (1999). Οι ταινίες του Μ. Κακογιάννη, αλλά και πολλοί συντελεστές τους, έχουν αποσπάσει πληθώρα ελληνικών και διεθνών βραβείων (όπως Όσκαρ καλλιτεχνικής διεύθυνσης στο Βασίλη Φωτόπουλο, το 1964). Το 1956-1957 ήταν σκηνοθέτης του θιάσου Λαμπέτη-Χορν. Με το ντοκιμαντέρ «Αττίλας ‘74» παρουσίασε στον κινηματογράφο και την τηλεόραση την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Πέθανε τον Ιούλιο του 2011.
ηγό του Γενικού Επιτελείου, και άλλους ανώτατους αξιωματούχους. Συνάντησε όμως την αντίδραση του υπουργού Εθνικής Άμυνας Πέτρου Γαρυφαλλιά, ο οποίος είχε στενούς δεσμούς με το βασιλιά. Όταν ο πρωθυπουργός προσπάθησε να απομακρύνει και το Γαρυφαλλιά από τη θέση του, αυτός αρνήθηκε να παραιτηθεί ακόμη και όταν διαγράφτηκε επίσημα από το κυβερνών κόμμα, την Ένωση Κέντρου. Τότε, τον Ιούλιο του 1965, ο Γ. Παπανδρέου ζήτησε τη μεσολάβηση του βασιλιά, ο οποίος όμως υποστήριξε το Γαρυφαλλιά και έτσι αναγκάστηκε να παραιτηθεί ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου και η κυβέρνησή του, γεγονός που προκάλεσε λαϊκές αντιδράσεις εναντίον του βασιλιά. Ακολούθησαν αποτυχημένες προσπάθειες σχηματισμού κυβέρνησης πρώτα από το Γεώργιο Αθανασιάδη-Νόβα και αργότερα από τον Ηλία Τσιριμώκο. Τελικά το Σεπτέμβριο του 1965 ο Στέφανος Στεφανόπουλος κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση με την υποστήριξη της ΕΡΕ και 45 στελεχών από την Ένωση Κέντρου, που χαρακτηρίστηκαν αποστάτες. Η κυβέρνηση Στεφανόπουλου διατήρησε την εξουσία 15 μήνες, μέσα σε κλίμα μαζικών λαϊκών διαδηλώσεων, χωρίς να μπορεί να επιτύχει πολιτική σταθερότητα, και έτσι προετοιμάστηκε το έδαφος για το πραξικόπημα του 1967.
