8 Δεκεμβρίου 1974 - Μεγάλη μέρα για τη Δημοκρατία

Η καταδίκη και ο εξορισμός της εισαγόμενης βασιλείας από την Ελλάδα με το δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου 1974 ήταν αποτέλεσμα μια ευρύτερης λαϊκής συναίνεσης και συνοχής στη βάση της κοινωνίας απέναντι στη φαυλοκρατία, τον άκρατο φεουδαρχισμό, την πολιτική σήψη, τις παρακρατικές νοοτροπίες και την χωρίς τέλος εξάρτηση από τον ξένο παράγοντα μέσω του ξεπουλήματος της χώρας και των κυριαρχικών της δικαιωμάτων στις μεγάλες δυνάμεις που εισήγαγε στη νεότερη και σύγχρονη πολιτική ιστορία του τόπου ο βασιλικός θεσμός από την περίοδο του Όθωνα μέχρι και τους Γλύξμπουργκ. Στο σύντομο χρονικό διάστημα απ' τις 20 Νοεμβρίου, όταν συγκροτήθηκε στην Αθήνα η πρώτη επιτροπή δημοκρατικού αγώνα, μέχρι την ημέρα του δημοφηφίσματος, οι πολιτικές δυνάμεις του αντιμοναρχικού αγώνα δραστηριοποιήθηκαν για μια ασυνήθιστη για τα ιστορικά δεδομένα της εγχώριας πολιτικής σκηνής σύμπνοια. Ο δημοκρατικός - αντιμοναρχικός λόγος ήταν και μιας ευρύτερης εμβέλειας υπεράσπιση των δημοκρατικών αξιών και ιδεών και της δημοκρατικής προοπτικής του ελληνικού πολιτεύματος. Τελικά, στο δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου 1974, που έγινε με υποδειγματικό και αδιάβλητο τρόπο, η μεγάλη πλειοψηφία του εκλογικού σώματος, σε ποσοστό 69,18% έναντι 30,08%, ψήφισε υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας. Η Κρήτη και πάλι πρωτοπόρα σε κάθε αγώνα για τη Δημοκρατία, την εθνική ανεξαρτησία και την αποτίναξη κάθε ξένου ή ντόπιου ζυγού, έδωσε ποσοστό 91% των ψήφων της υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας. Το αποτέλεσμα του δημοψιφίσματος έγινε δεκτό με εντυπωσιακούς πανηγυρισμούς από το λαό, ενώ οι πολιτικοί αρχηγοί εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για τον οριστικό τερματισμό της πολιτειακής εκκρεμμότητας, που επί 60 χρόνια συνδέθηκε με τις πιο δραματικές εθνικές κρίσεις στον τόπο μας. Τέλος, ο Κωνσταντίνος Γλύξμπουργκ δεν αμφισβήτησε το αποτέλεσμα, το οποίο ήταν λογικό, καθώς οι δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας μπόρεσαν με επιχειρηματικό πολιτικό λόγο να καταδείξουν πόσο επιζήμιος και αναχρονιστικός ήταν ο βασιλικός θεσμός και πόσο αναξιόπιστος και με βεβαρυμένο ιστορικό μητρώο (Ιουλιανά, στήριξη και ανοχή της Απριλιανής χούντας και άλλα) ήταν ο Κ. Γλύξμπουργκ."



Ντοκουμέντα της εποχής:


"Προχθές το βράδυ σας μίλησε ο απόγονος μιας ξένης δυναστείας, εκλιπαρώντας την ψήφο σας για τη βασιλεία, δηλαδή για τον εαυτό του, για τα παιδιά του, για τη δυναστεία του. Σήμερα σας μιλά ένας απλός πολίτης, ένας από σας, ζητώντας την ψήφο σας για τη Δημοκρατία, δηλαδή για σας τους ίδιους, για τα παιδιά τα δικά σας, για την Ελλάδα."


Απόσπασμα από την ομιλία του Μάριου Πλωρίτη κατά τον αντιμοναρχικό αγώνα πριν το δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου 1974.

"Τα λογικά επιχειρήματα που στηρίζουν τη Δημοκρατία - και βέβαια, εννοώ πάντα την αβασιλευτη - δεν είναι η μοναδική της δύναμη. Δύναμη της Δημοκρατίας είναι, προπάντων, οι αρετές της ψυχής που τη γεμίζουν με ανθρώπινο περιεχόμενο, η πίστη, η ελπίδα, η αγάπη. Δύναμη της Δημοκρατίας είναι η πίστη, η πίστη στον άνθρωπο γενικά και στο σημερινό Έλληνα ειδικότερα."

Απόσπασμα από την ομιλία του Γιώργου Κουμάντου κατά τον αντιμοναρχικό αγώνα πριν το δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου 1974.

Read More

"Δεκεμβριανά" - Μια μαύρη σελίδα στην ιστορία της Ελλάδας

Επιστολή του πρωθυπουργού της Αγγλίας Ο. Τσώρτσιλ προς Ίντεν στις 7 Νοεμβρίου 1944:

"Κατά τη γνώμη μου, αφού έχουμε πληρώσει στη Ρωσία το τίμημα για να επιτύχουμε ελευθερία δράσεως στην Ελλάδα, δεν πρέπει να διστάσουμε να χρησιμοποιήσουμε βρετανικές δυνάμεις για να υποστηρίξουμε τη βασιλική ελληνική κυβέρνηση υπό τον Παπανδρέου. Αυτό σημαίνει ότι οι βρετανικές δυνάμεις, βεβαίως, θα επέμβουν για να παρεμποδίσουν την εκτέλεση παράνομων πράξεων. Ο Παπανδρέου σίγουρα μπορεί να κλείσει τις εφημερίδες του ΕΑΜ, αν το ΕΑΜ υποκινήσει απεργία Τύπου. Ελπίζω ότι η ελληνική ταξιαρχία θα φτάσει σύντομα κι ότι δε θα διστάσει να ανοίγει πυρ όπου είναι αναγκαίο. Γιατί να στείλουμε μόνο μία ταξιαρχία της ινδικής μεραρχίας; Χρειαζόμαστε άλλες οχτώ με δέκα χιλιάδες στρατιώτες για να κρατήσουμε, για λογαριασμό της ελληνικής κυβερνήσεως, την πρωτεύουσα και τη Θεσσαλονίκη. Το θέμα επέκτασης της ελληνικής εξουσίας πρέπει να το εξετάσουμε αργότερα. Περιμένω ανοιχτή σύγκρουση με το ΕΑΜ και δεν πρέπει να τη φοβόμαστε, υπό την προϋπόθεση ότι έχουμε διαλέξει με προσοχή το έδαφος".

Πηγή: "Τα φοβερά ντοκουμέντα - Δεκέμβριος 1944, Το ανεξήγητο λάθος", Σόλων Ν. Γρηγοριάδης, εκδ. Το Βήμα


Για την ιστορία:

"Δεκεμβριανά" ονομάστηκαν τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Αθήνα από τις 3 Δεκεμβρίου 1944 ως τις 4 Ιανουαρίου 1945 μεταξύ των δυνάμεων του ΕΛΑΣ (Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού) και των κυβερνητικών δυνάμεων σε πρώτη φάση που κατόπιν όμως ενισχύθηκαν και από βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις. Κατά τις συγκρούσεις αυτές χιλιάδες Έλληνες και από τις δύο πλευρές έχασαν τη ζωή τους και μεγάλες υλικές καταστροφές προξενήθηκαν στην Αθήνα και τον Πειραιά. Τελικά, ο κυβερνητικές και οι βρετανικές δυνάμεις επιβλήθηκαν και στη συνέχεια οι ανταρτικές δυνάμεις του ΕΛΑΣ αφοπλίστηκαν με τη Συμφωνία της Βάρκιζας (12 Φεβρουαρίου 1945). Τα "Δεκεμβριανά" αποτελούν προάγγελο και μια από τις αφορμές του Εμφυλίου Πολέμου στην Ελλάδα(1946 - 1949).

Read More

97η επέτειος της ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα

Αντί προσωπικού μηνύματος σας παραθέτω ένα απόσπασμα από την "Αναφορά στον Γκρέκο" του Νίκου Καζαντζάκη. Με τα μάτια του μεγάλου λογοτέχνη μπορεί να δει κανείς την Κρήτη όπως πραγματικά είναι χαραγμένη μέσα στην καρδιά κάθε Κρητικού.

[...] Μα ως πετάχτηκα έξω κι είδα, τι θάμα ήταν αυτό που απλώθηκε μπροστά μου! Τι χαρά μεγάλη! Ο ήλιος είχε τώρα προβάλει, η πάχνη σκόρπισε, αλάκερη η Κρήτη, από τη μιαν άκρα ως την άλλη, έλαμπε ολόγυμνη, ολόγυμνη, άσπρη, πράσινη, τριανταφυλλένια, τριγυρισμένη από τέσσερις θάλλασες. Ένα καράβι τρικάταρτο ήταν η Κρήτη, με τις τρεις αψηλές βουνοκορφές της, τα Λευκά Όρη, τον Ψηλορείτη, τη Δίχτη κι αρμένιζε μέσα στους αφρούς. Ένα θαλάσσιο τέρας ήταν, μια γοργόνα, με πλήθιους μαστούς, ανάσκελα στα κύματα και λιάζουνταν. Έβλεπα καθαρά, μέσα στον πρωινό ήλιο, το πρόσωπό της, τα χέρια, τα πόδια, την ουρά της, τα όρθια στήθη [...] Μου έλαχαν κάμποσες χαρές στη ζωή μου, παράπονο δεν έχω, μα ετούτη, να δω την Κρήτη αλάκερη απάνω στα κύματα, ήταν από τις πιο μεγάλες.


Για την ιστορία:

Το Σεπτέμβριο του 1908 οι Κρητικοί κατάργησαν την αρμοστεία, κήρυξαν την ένωση με την Ελλάδα και ύψωσαν την ελληνική σημαία στο φρούριο του Φιρκά. Την κυβέρνηση του νησιού ανέλαβε προσωρινά εκλεγμένη πενταμελής επιτροπή «εν ονόματι του βασιλέως των Ελλήνων». Οι Δυνάμεις, όμως, απαίτησαν την υποστολή της ελληνικής σημαίας και έπειτα από άρνηση των Κρητικών, δύναμη Ευρωπαίων έπλευσε στα Χανιά και κατέβασε τη σημαία. Προκλήθηκε έτσι η επανάσταση του 1909. Στις εκλογές του 1910 πλειοψήφησε ο Ελ. Βενιζέλος μαζί με τους Β. Σκουλά και Μυλωνογιαννάκη. Λίγους μήνες αργότερα όμως ο Βενιζέλος κλήθηκε από το Στρατιωτικό Σύνδεσμο Αθηνών και έφυγε από την Κρήτη για να αναλάβει την πρωθυπουργία της Ελλάδας. Δύο χρόνια αργότερα οι αντιπρόσωποι της Κρήτης παίρνουν για πρώτη φορά μέρος στην ελληνική βουλή (1η Οκτωβρίου 1912). Μετά το τέλος του ελληνοτουρκικού πολέμου και την υπογραφή της συνθήκης μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας (1/14 Νοεμβρίου 1913) η Κρήτη προσαρτήθηκε τελικά στην Ελλάδα. Η ελληνική σημαία υψώθηκε επίσημα στο Φιρκά από το βασιλιά Κωνσταντίνο και τον πρωθυπουργό Ελ. Βενιζέλο την 1η Δεκεμβρίου 1913. Προγενέστερο και μείζονος σημασίας για την επίλυση του Κρητικού ζητήματος υπήρξε το κίνημα του Θερίσου που κήρυξε ο Εθνάρχης Ελευθέριος Βενιζέλος το Μάρτιο του 1905.

Read More

"To μπάσκετ έγινε 119 ετών!"

Η καλαθοσφαίριση ή αλλιώς μπάσκετ μπολ πρωτοεμφανίστηκε το Δεκέμβριο του 1891 στο κολέγιο Σπρίγκφιλντ της Μασαχουσέτης, αποσκοπώντας στην απασχόληση των φοιτητών του κολεγίου κατά τους χειμερινούς μήνες. Έχει αναφερθεί πως ο Καναδός καθηγητής φυσικής αγωγής Τζέιμς Νέισμιθ συνέλαβε την ιδέα της δημιουργίας του μπάσκετ πετώντας ένα χαρτί, το οποίο είχε τσαλακώσει σε σχήμα μπάλας, μέσα σε ένα καλάθι και πως ο πρώτος αγώνας της ιστορίας διεξήχθη με καλάθια που χρησιμοποιούνταν για τη συλλογή φρούτων.Η ταχεία εξέλιξη του αθλήματος, με τη δημιουργία λεπτομερέστερων κανονισμών και καλύτερου εξοπλισμού, συντέλεσε στο να αποκτήσει μεγάλη απήχηση, αρχικά στις ΗΠΑ, σύντομα όμως και στον υπόλοιπο κόσμο.Η ολοένα αυξανόμενη εξάπλωση και δημοτικότητα του αθλήματος παγκοσμίως οδήγησε στη δημιουργία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA) τον Ιούνιο του 1932. Ο Ελβετός Λεόν Μπουφάρ διατέλεσε πρώτος πρόεδρός της, ενώ γενικός γραμματέας ορίστηκε ο Ουαλός Ουίλιαμ Τζόουνς.Το 1935 άρχισε η διοργάνωση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος στα ανοιχτά γήπεδα της Γενεύης και το 1950 του παγκόσμιου πρωταθλήματος στο Μπουένος Άιρες. Το 1939 ολοκληρώθηκε το πρώτο κολεγιακό πρωτάθλημα (ΝCAA) στις ΗΠΑ, με νικητή το Όρεγκον, ενώ το 1949 δημιουργήθηκε στην Αμερική το ΝΒΑ, το οποίο θεωρείται το πρωτάθλημα των κορυφαίων παικτών του πλανήτη ως τις μέρες μας.Το μπάσκετ πρωτοεμφανίστηκε ως άθλημα επίδειξης το 1904 στους Ολυμπιακούς αγώνες του Σεντ Λούις. Η επίσημη αναγνώριση της FIBA από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στις 28 Φεβρουαρίου 1935 άνοιξε το δρόμο για την ένταξη του αθλήματος στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών αγώνων, κάτι που συνέβη το 1936 στο Βερολίνο. Μάλιστα, ο ιδρυτής του αθλήματος Τζέιμς Νέισμιθ έκανε το τζάμπολ για τον εναρκτήριο αγώνα. Στην Ευρώπη το μπάσκετ γνώρισε το «σχίσμα» του 2000, όταν συστάθηκε η ULEB, η δεύτερη μετά την FIBA διοργανώτρια αρχή, που δημιούργησε την Ευρωλίγκα με τη συμμετοχή κορυφαίων ευρωπαϊκών συλλόγων.

Read More

Ανακοίνωση - Απάντηση της ΠΑΣΚ εκπαιδευτικών Π.Ε. για τις κυβερνητικές διαρροές

ΠΑΣΚ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ Αθήνα 23/11/2010

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

με αφορμή τις «διαρροές» σε ΜΜΕ για περικοπή του εξωδιδακτικού επιδόματος

των εκπαιδευτικών

Η ΠΑΣΚ Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης καταγγέλλει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τους «ανώνυμους κυβερνητικούς κύκλους» που διαρρέουν στα μέσα ενημέρωσης την «είδηση» για την περικοπή του εξωδιδακτικού επιδόματος των εκπαιδευτικών.

Αντί να κάνουν την αυτοκριτική τους, που περιέκοψαν πέρσι, χωρίς δεύτερη σκέψη, 100€ περίπου από τον κάθε εκπαιδευτικό (ακριβώς όσο και το ποσό που κατακτήσαμε στη μεγάλη απεργία του 2006), προσπαθούν να δημιουργήσουν «κλίμα», παρουσιάζοντας τους εκπαιδευτικούς των 1000€ (συνολικές μηνιαίες αποδοχές) ως «προνομιούχους» και γι' αυτό πρέπει να τους περικοπεί το εξωδιδακτικό επίδομα και να ζουν με 650€ το μήνα. Παρουσιάζουν ότι το εξωδιδακτικό επίδομα κοστίζει στον κρατικό προϋπολογισμό 714.000.000€, χωρίς να αναφέρουν, σκόπιμα, ότι αυτό το ποσό το μοιράζονται 180.000 εκπαιδευτικοί Π.Ε. και Δ.Ε. (355€ το μήνα για τον καθένα), ενώ τηρούν σιγή ιχθύος γι' αυτούς που εισπράττουν ως επιδόματα ΜΟΝΟ, ποσά της τάξης των 1800 και 1500€.

Ε, ΛΟΙΠΟΝ ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΩΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΗ ΠΑΡΕΚΕΙ!

Οι εκπαιδευτικοί - οι χειρότερα αμειβόμενοι Δ.Υ. - διεκδικούν ένα νέο γνήσιο μισθολόγιο που θα άρει τις αδικίες και θα ικανοποιεί το βασικό τους αίτημα: «να ζουν με αξιοπρέπεια από το μισθό τους και μόνο», αίτημα που το 2006 η σημερινή κυβέρνηση, ως αντιπολίτευση, το υποστήριξε.

Κάθε σκέψη για περαιτέρω περικοπές αποτελεί όχι απλά κόκκινη γραμμή αλλά πραγματική «αιτία πολέμου». Ας γνωρίζουν καλά οι «ανώνυμοι κυβερνητικοί κύκλοι» ότι οι απεργιακές κινητοποιήσεις που θα γίνουν με πρωτοπόρα την παράταξή μας, σε μια τέτοια περίπτωση, δε θα έχουν προηγούμενο σε διάρκεια και σε ένταση.

Από την ΠΑΣΚ

Read More

190 χρόνια από τη γέννηση του Φρίντριχ Έγκελς

Ο Φρίντριχ Έγκελς ήταν Γερμανός φιλόσοφος και θεωρητικός του επαναστατικού σοσιαλισμού. Γνωστός από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Καρλ Μαρξ μαζί με τον οποίο έγραψε το «Κομουνιστικό Μανιφέστο» (1848). Γεννήθηκε στην Πρωσία στις 28 Νοεμβρίου 1820. Ο πατέρας του είχε υφαντουργείο. Το 1842 πήγε στην Αγγλία για επαγγελματικούς λόγους, αλλά αναμείχτηκε στους αγώνες της εργατικής τάξης για την άνοδο του βιοτικού της επιπέδου. Στη συνέχεια άρχισε να ασχολείται με τα επαναστατικά κινήματα που συγκλόνισαν την Ευρώπη κατά τη δεκαετία του 1840. Άρχισε τη συνεργασία του με το Μαρξ το 1844. Τον επόμενο χρόνο δημοσίευσε το έργο του «Κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία». Υπήρξε συνιδρυτής του κομουνιστικού κινήματος. Μετά την αποτυχία των επαναστάσεων του 1848, επέστρεψε στην Αγγλία και ασχολήθηκε με επιτυχία στις επιχειρήσεις του. Από την εποχή εκείνη συνδέθηκε στενότερα με το Μαρξ και συνεργάστηκε στην ίδρυση της Α' Διεθνούς (1864). Βοήθησε το Μαρξ στη συλλογή στοιχείων για το έργο του τελευταίου «Κεφάλαιο». Παράλληλα, ενίσχυε και οικονομικά τις εκδόσεις των έργων του Μαρξ. Η προσωπική του θεώρηση των επαναστατικών ιδεών διαγράφεται στα έργα του «Αντι-Ντίριγκ» (1878), «Η εξέλιξη του σοσιαλισμού από την ουτοπία σε επιστήμη» (1882), «Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους» (1884) κ.ά. Εκτός από το «Κομουνιστικό Μανιφέστο», συνεργάστηκε με το Μαρξ και στο έργο «Η αγία οικογένεια». Μετά το θάνατο του Μαρξ (1883), θεωρήθηκε ο ηγέτης του ευρωπαϊκού ριζοσπαστικού σοσιαλισμού και βοήθησε στην ίδρυση της Β' Διεθνούς (1889). Επίσης ολοκλήρωσε την έκδοση του έργου του Μαρξ «Κεφάλαιο».

Γενικά, ο Έγκελς πίστευε ότι όλοι οι πολιτικοί και κοινωνικοί θεσμοί καθορίζονται από την οικονομική κατάσταση και ότι οι τρόποι ζωής αλλάζουν μόνο με την αλλαγή των μεθόδων παραγωγής και διανομής του εισοδήματος.

Read More

Μήνυμα του Δημήτρη Ανυφαντάκη για την ημέρα εορτασμού της "Εθνικής Αντίστασης"

Το ελληνικό κίνημα αντίστασης 1941 - 1944, υπήρξε από τα πιο ρωμαλέα της Ευρώπης. Χάρη στους αγώνες του, ο ελληνικός λαός προξένησε βαριές απώλειες στον εχθρό, απελευθέρωσε μεγάλες περιοχές του ελληνικού εδάφους και περιόρισε τις κατοχικές δυνάμεις στα αστικά κέντρα, όπου καθημερινά αντιμετώπιζαν το μαζικό απελευθερωτικό κίνημα. Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε πως όταν ένα έθνος, ένας λαός, αποφασίζει να αγωνιστεί για την Ελευθερία του, η θέλησή του αυτή γίνεται όπλο ακατανίκητο.
Το παράδειγμα των αθάνατων ηρώων της εθνικής αντίστασης ας αποτελέσει το φωτεινό φάρο που θα μας δείχνει το δρόμο της εθνικής μας υπερηφάνειας και του αγώνα για εθνική ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα.
Με οδηγό τα διαχρονικά μηνύματα της εθνικής αντίστασης, ας συμβάλουμε όλοι αγωνιστικά, κλείνοντας μέσα μας το ένδοξο παρελθόν, για να δημιουργήσουμε μια Ελλάδα που θα κατέχει πρωτεύοντα ρόλο στο πολυτιμότερο αγαθό που λέγεται ειρήνη.
Από την πλευρά μου, καλώ όλους μας να συνειδητοποιήσουμε έγκαιρα πως οφείλουμε να μην ανεχθούμε καμιά επιβουλή του τόπου μας απ' όπου κι αν προέρχεται, προασπιζόμενοι καθημερινά την εθνική μας ενότητα και τις ιδέες εκείνες που μας ενώνουν και μας οδηγούν από τα βάθη της εθνικής μας πορείας μέχρι σήμερα.

Δημήτρης Α. Ανυφαντάκης
Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Φυλής
Εκπαιδευτικός Π.Ε. (Δάσκαλος)

Read More

"Στην Ελλάς του 2010"

Κυρ και Μποστ αποδεικνύουν ότι τελικά οι Κινέζοι έχουν δίκιο πως μόνο με την εικόνα μπορείς να περιγράψεις αυτά που πραγματικά νιώθεις και δεν μπορείς να τα εκφράσεις, όχι με χίλιες αλλά ούτε με ένα εκατομμύριο λέξεις! Δύο σκίτσα που αποτυπώνουν την Ελλάδα του σήμερα. Μαύρο χιούμορ σε μαύρες ώρες!!! Α! Και κάτι τελευταίο γι' απόψε. Λένε, ότι όταν οι αριθμοί ευημερούν οι λαοί δυστυχούν. Όταν δυστυχούν και οι αριθμοί, τότε τι κάνουν οι λαοί;

Read More

"Η τραγωδία του Ντάλας" - 47 χρόνια από τη δολοφονία του Τζον Κένεντι

Ο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι ήταν Αμερικανός πολιτικός και Πρόεδρος των ΗΠΑ από τον Ιανουάριο του 1961 ως το Νοέμβριο του 1963. Γεννήθηκε στη Βοστόνη της Μασαχουσέτης. Ο πατέρας του Τζότζεφ Κένεντι ήταν πετυχημένος επιχειρηματίας ιρλανδικής καταγωγής και είχε διατελέσει πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο Κένεντι αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο πολεμικό ναυτικό. Αργότερα εργάστηκε ως δημοσιογράφος για το INS και το 1946 εκλέχτηκε στη βουλή των αντιπροσώπων με το δημοκρατικό κόμμα.

Το 1960, ύστερα από μια θριαμβευτική προεκλογική εκστρατεία, εκλέχτηκε πρόεδρος των ΗΠΑ. Η τριετής προεδρία του σφραγίστηκε από σημαντικά γεγονότα, άνοιξε νέο κεφάλαιο στην ιστορία των ΗΠΑ αλλά και της ανθρωπότητας. Ήταν εμπνευσμένος ηγέτης, από τους κορυφαίους προέδρους της χώρας του. Σημαντικά γεγονότα της σύντομης προεδρίας του ήταν η αποτυχημένη απόβαση στην Κούβα, η στροφή του αμερικανικού ενδιαφέροντος στο λατινοαμερικανικό χώρο μέσω της «συμμαχίας για την πρόοδο», η «ειρηνική συνύπαρξη» ως πολιτική εξομάλυνσης των σχέσεων ΗΠΑ-ΕΣΣΔ, η έναρξη του πολέμου στην Άπω Ανατολή κ.ά.

Στις 22 Νοεμβρίου 1963 ο πρόεδρος Κένεντι δολοφονήθηκε στο Ντάλας του Τέξας. Μέχρι σήμερα υπάρχουν ερωτηματικά για τα πραγματικά αίτια και τους αληθινούς αυτουργούς της δολοφονίας του Κένεντι, παρόλο που μια επιτροπή η οποία είχε πρόεδρο τον αρχιδικαστή Γουόρεν, θεώρησε τη δολοφονία ως έργο ενός και μόνο ανθρώπου, του Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ.

Read More

“Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες” - Πολυτεχνείο 1973

37 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973 και το διαχρονικό της μήνυμα παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ.

37 χρόνια από την τραγική νύχτα της 17^ης Νοεμβρίου, όταν τα τανκ της ξενοκίνητης και ξενόδουλης χούντας της 21^ης Απριλίου, γκρέμιζαν την πύλη του Πολυτεχνείου της Αθήνας τσαλαπατώντας τα παιδιά που ήταν γαντζωμένα πάνω της και μαζί τους κάθε έννοια των όρων άνθρωπος, ανθρωπιά και λογική. Τα παιδιά του Ελληνικού λαού βρισκόταν ήδη σκαρφαλωμένα πάνω στα κάγκελα του Πολυτεχνείου τρεις ημέρες, τρεις μεγάλες μέρες, όσο μεγάλη ήταν και η επιθυμία τους για λευτεριά. Όταν στις 14 Νοεμβρίου μια φοιτητική συνέλευση μετατράπηκε σε μια μαζική διαδήλωση 200.000 ανθρώπων, όταν η κατάληψη ενός κτιρίου μετατράπηκε σε μια πανστρατιά ονείρων και ελπίδας, το φως της δημοκρατίας άρχισε πάλι να αχνοφαίνεται, πίσω από το σκοτεινό ορίζοντα 7 χρόνων σκλαβιάς και τυρρανίας. Οι μορφές αυτών των νέων μπροστά στις καπνισμένες κάνες των τανκ να ψέλνουν τον εθνικό ύμνο, η ερημιά των δρόμων, ο στριγκλός ήχος της ερπύστριας, η διαταγή της εκτέλεσης και τέλος η σιδερένια πόρτα που χώριζε τη ζωή από το θάνατο, τους έκανε να μοιάζουν με τις ψιλόλιγνες ασκητικές μορφές του Γκρέκο, μορφές απόκοσμες, αλλά και τόσο οικίες, σχεδόν υπεράνθρωπες, αλλά και τόσο ανθρώπινες, που νόμιζες για μια στιγμή ότι τις φαντάζεσαι, πως δεν υπάρχουν κι όμως ήταν εκεί, με το αγέρωχο βλέμμα τους ίσια καρφωμένο στο πρόσωπο του θανάτου, σαν έτοιμοι από καιρό, όπως ταιριάζει στην ιστορία του λαού μας που ξέρει να αγωνίζεται, στην πορεία των προγόνων μας, από τα βαθύ της ιστορίας μέχρι σήμερα, πορεία που έκανε τη λέξη Έλληνας συνώνυμη της θυσίας και του ηρωισμού. Ενός λαού που ξέρει να πεθαίνει για την ελπίδα και να ζει ελεύθερος.

Πιστοί λοιπόν στο ραντεβού τους με την ιστορία, οι νέοι του Πολυτεχνείου δεν έκαναν ούτε ένα βήμα πίσω από την πόρτα, δεν δείλιασαν, δεν υποχώρησαν, γιατί ήξεραν ότι αυτό που κάνουν είναι κάτι σπουδαίο, κάτι πού χρειάζεται καρδιά και ψυχή, κάτι που πάνω απ’ όλα είναι χρέος προς την πατρίδα, χρέος στην ιστορία, χρέος στον άνθρωπο.

Η τσακισμένη πόρτα και τα άψυχα σώματα ήταν μια μεγάλη θυσία στη δημοκρατία, θυσία ιερή, που έκανε αυτούς τους νέους σύμβολα του αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη, ανεξαρτησία και Ελευθερία. Τα παιδιά αυτά έκαναν με το μαρτυρικό τους θάνατο πράξη όσα αναφέρει ο ανώνυμος στην «Ελληνική Νομαρχία» «πραγματικός άνθρωπος είναι αυτός που ζει με ελευθερία και πεθαίνει για την ελευθερία».

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι αναμφίβολα η κορυφαία πράξη αντίστασης κατά της χούντας, αλλά όχι και η μοναδική, η απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου από τον Αλέκο Παναγούλη τον Αύγουστο του 1968, η θυσία του Κώστα Γεωργάκη, που αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το καθεστώς της χούντας, το Σεπτέμβρη του 1970, το Κίνημα του Ναυτικού το Μάιο του 1973 και μαζί όλες αυτές οι χιλιάδες των αγωνιστών που φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν σε ξερονήσια κολαστήρια, βασανίστηκαν στα υπόγεια του ΕΑΤ-ΕΣΑ και εξοντώθηκαν από τους Απριλιανούς, αποτελούν προάγγελους της μεγάλης λαϊκής έκρηξης και αντίδρασης, που πήρε σάρκα και οστά με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

Οι νέοι αυτοί έδειξαν στο λαό το πραγματικό πρόσωπο της χούντας, η οποία είχε ξεκινήσει ήδη από τις αρχές του 1973 μια προσπάθεια ψευτοεκδημοκρατισμού, θέλοντας να «χρυσώσει το χάπι» και να κρύψει πίσω από το μανδύα της δήθεν φιλελευθεροποίησης, το πραγματικό της πρόσωπο, πρόσωπο στυγνό, κτηνώδες και φασιστικό. Όταν στις 14 Νοεμβρίου του 1973 οι φοιτητές πήραν την απόφαση να καταλάβουν το Πολυτεχνείου εκπέμποντας μέσα από τον πρόχειρο ραδιοφωνικό τους σταθμό τα αντιχουντικά τους αισθήματα, γνώριζαν όπως λέει κι ο ποιητής ότι κάνουν «πρόβες θανάτου», γνώριζαν ότι αυτός ο δρόμος δεν έχει πια γυρισμό, γνώριζαν ότι αυτός ο αγώνας ήταν μονόδρομος, μόνο η νίκη και η λευτεριά συνεπαίρνε το νεανικό τους μυαλό. Αλλά δεν ήταν μόνοι, μαζί τους κι όλοι αυτοί οι Έλληνες που πλημμύρισαν τους δρόμους της Αθήνας όπως και πριν 5 χρόνια, τον Οκτώβρη του 1968 στην κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου, που μετατράπηκε σε μια λαοθάλασσα οργής ενάντια στη χούντα των συνταγματαρχών.

Η χούντα τρόμαξε, δεν φανταζόταν ποτέ το μέγεθος της λαϊκής αγανάκτησης, πανικοβλήθηκε και έκανε το μοιραίο κίνηση, κατέβασε για ακόμα μια φορά στους δρόμους τις Αθήνας τα τανκ, ελπίζοντας πως έτσι θα φόβιζε τους αγωνιστές της δημοκρατίας, αλλά έκανε λάθος, οι ελεύθεροι πολιορκημένοι του Πολυτεχνείου προέταξαν τα νεανικά τους στήθη απέναντι στα «ατσάλινα τέρατα» της χούντας, το φως απέναντι στο σκοτάδι, την ελπίδα απέναντι στην απελπισία, το δίκιο απέναντι στο άδικο, τη λογική απέναντι στον παραλογισμό, την αγάπη για την πατρίδα απέναντι στην προδοσία, τις ελεύθερες ψυχές τους απέναντι στη σκλαβιά και την τυρρανία. Και νίκησαν. Τα κορμιά τους ξεψύχησαν κάτω από το βάρος της ερπύστριας και τις σφαίρες των όπλων που έπεφταν σαν βροχή, αλλά ταυτόχρονα εκείνη τη στιγμή της απόλυτης φρίκης ξεπεταγόταν μέσα από τα ερείπια και τη φωτιά η ελπίδα, η ελπίδα για λευτεριά, η ελπίδα για δημοκρατία.

Η αντίστροφη μέτρηση για τη χούντα είχε αρχίσει και 8 μήνες μετά, στις 24 Ιουλίου του 1974, κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος από τραπουλόχαρτα, αφού όμως πρόλαβε με τις συνομωσίες και την προδοτική της στάση να ανοίξει το δρόμο στους Τούρκους, οι οποίοι έπειτα από το πραξικόπημα της χούντας στην Κύπρο, για την ανατροπή του προέδρου Μακάριου, εισέβαλαν στο μαρτυρικό νησί στις 20 Ιουλίου 1974 και ως δήθεν παράγοντες σταθεροποίησης κατέλαβαν το 40% της έκτασης του, κάνοντας τους Κύπριους, πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους τη γη.

Το ηχηρό μήνυμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου φτάνει μέχρι τις μέρες μας. Μήνυμα ενότητας του Ελληνικού λαού και επιφυλακής απέναντι σε λογικές και ιδεολογίες που θέλουν να μετατρέψουν τους νέους σε άβουλα όντα. Μήνυμα καθαρό απέναντι στις τεχνοκρατικές λογικές των αριθμών και των δεικτών ανάπτυξης κι όχι του ανθρωπισμού και της προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο, τις λογικές τις ατομικής περιχαράκωσης και προσωπικής ευημερίας κι όχι της συλλογικής προκοπής και κοινωνικής συνοχής. Όλοι μας χρωστάμε ένα μεγάλο ευχαριστώ σ’ αυτούς τους νέους που θυσίασαν τη ζωή τους για να μπορούμε εμείς σήμερα να ζούμε ελεύθερα, να διαβάζουμε ελευθέρα, να μιλάμε ελεύθερα και να σκεφτόμαστε ελεύθερα. Ταυτόχρονα όμως, η προσφορά αυτών των αγωνιστών είναι κι ένα βαρύ φορτίο στις πλάτες κάθε Έλληνα και κάθε Ελληνίδας, ένα φορτίο σπουδαίο, που μας υπαγορεύει ένα καθημερινό αγώνα για την εξέλιξη και την περιφρούρηση της δημοκρατίας, αυτής της τόσο σπουδαίας ιδέας που μας δίδαξαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι και που εμείς έχουμε το χρέος να την διατηρήσουμε και να την κληρονομήσουμε υγιή και δυνατή στα παιδιά μας.

Βλέποντας ως δάσκαλος τις νέες γενιές είμαι βέβαιος ότι ο αγώνας των παιδιών του Πολυτεχνείου δεν πήγε χαμένος κι ότι η αγάπη της ελευθερίας είναι ένα συναίσθημα βαθιά ριζωμένο στην καρδιά κάθε Έλληνα, που το κληρονομεί στα παιδιά του, στο μέλλον του τόπου, που πάντα στάθηκαν μπροστάρηδες σε κάθε αγώνα και ύψωσαν το λάβαρο της λευτεριάς, από τις Θερμοπύλες μέχρι το Δραγατσάνι, από το Μεσολόγγι μέχρι τα βουνά τις Πίνδου, από την Καισαριανή μέχρι το Πολυτεχνείο.

Αυτοί οι νέοι σύμβολα της Ελλάδας, μας άφησαν μια σπουδαία παρακαταθήκη, κληρονομιά στις γενιές που έρχονται, στα παιδιά μας, που σήμερα ζουν και μορφώνονται ελεύθερα και όπου είμαι σίγουρος, ότι όταν πάλι χρειαστεί, θα προτάξουν τα στήθη τους απέναντι σε κάθε κατακτητή, ξένο ή ντόπιο, ενσαρκώνοντας στο πρόσωπο κάθε απλού πολεμιστή της καθημερινής ζωής, κάθε ανώνυμου μαχητή της ελευθερίας, αλλά και του καθενός από εμάς, τη φράση του Ν. Καζαντζάκη: «Ελευθερία είναι ο αγώνας για την ελευθερία».

Δημήτρης Α. Ανυφαντάκης

Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Φυλής

Εκπαιδευτικός Π.Ε. (Δάσκαλος)

Read More

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΦΥΛΗΣ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΥΦΑΝΤΑΚΗΣ - ΠΡΩΤΟΣ ΣΕ ΣΤΑΥΡΟΥΣ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗΣ ΣΤΟ ΤΟΠΙΚΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ

Ευχαριστώ όλους τους Δημότες και τις Δημότισσες των Άνω Λιοσίων

Φίλοι Λιοσιώτες και Λιοσιώτισσες

Η τιμή και η συγκίνησή μου είναι μεγάλη και αισθάνομαι την ανάγκη να σας ευχαριστήσω από καρδιάς για την εμπιστοσύνη που μου δείξατε να με εκλέξετε πρώτο σε σταυρούς Δημοτικό Σύμβουλο στο συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας Άνω Λιοσίων του νέου Δήμου Φυλής από την παράταξη «ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΟΛΙΤΩΝ». Ο αγώνας που δώσαμε μαζί ήταν σπουδαίος και μας δίδαξε ότι οφείλουμε να αγωνιζόμαστε όλοι μαζί για τα μεγάλα προβλήματα της ζωής που είναι κοινά για όλους. Από την πλευρά μου δεσμεύομαι ότι θα είμαι δίπλα σας σε κάθε σας ανάγκη και θα συνεχίσω να παλεύω μαζί σας, με στόχο πάντα την εκπλήρωση της κοινής μας επιθυμίας – την δημιουργία μιας πόλης που να αξίζει να ζεις. Η ενότητα στη βάση της κοινωνίας, ο συνδυασμός του οράματος με το ρεαλισμό στην πολιτική έκφραση, η δημοκρατία και η κοινωνική δικαιοσύνη αποτελούν και θα συνεχίσουν να αποτελούν τα στοιχεία εκείνα που θα μας εκφράζουν και θα μας ενώνουν στην κοινή μας προσπάθεια για το μέλλον του τόπου και του λαού.

Μόνο όταν έχω εσάς κοντά μου μπορώ να είμαι σίγουρος!

Με τις θερμότερες ευχαριστίες μου
Δημήτρης Α. Ανυφαντάκης

Read More

Περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση – Οικολογικές πολιτικές στο επίκεντρο

Το περιβάλλον είναι δημόσιο αγαθό και πρέπει να βρίσκεται στο επίκεντρο των πολιτικών επιλογών της νέας δημοτικής διοίκησης. Πρέπει να αποτελεί αναπτυξιακό πόρο και συγκριτικό πλεονέκτημα. Η πολιτική μας για το περιβάλλον και ο νέος ενεργειακός σχεδιασμός αποτελούν τους δύο πυλώνες της περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης και πολιτικής με κέντρο την πράσινη πόλη. Μόνο αν συνδυάσουμε το περιβάλλον, την εξορυκτική βιομηχανία, την ενέργεια και τις μεταφορές, θα μπορέσουμε να συμβάλλουμε αποτελεσματικά στην κρίσιμη προσπάθεια που γίνεται σε πανευρωπαϊκό αλλά και τοπικό επίπεδο για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και της περιβαλλοντικής υποβάθμισης.

Θέλουμε το περιβάλλον να αποτελέσει τη βάση όχι μόνο για την προστασία της δημόσιας υγείας και την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής μας, αλλά και για την ανάπτυξη της πόλης και την ενεργειακή της ανεξαρτητοποίηση. Η ενίσχυση της οικολογικής βιομηχανίας και της «πράσινης» επιχειρηματικότητας πρέπει να αποτελέσει σημαντική προτεραιότητα της νέας δημοτικής αρχής, με στόχο την αύξηση των θέσεων εργασίας. Τώρα, είναι η στιγμή να διαμορφώσουμε μια νέα «πράσινη» συνείδηση στον κάθε πολίτη, καλύπτοντας το έλλειμμα στην πληροφόρηση και αναδεικνύοντας τα αποτελέσματα της συλλογικής δράσης. Τα περιβαλλοντικά προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με τη συμμετοχή όλων των πολιτών και την ποιοτική αναβάθμιση της δημοτικής λειτουργίας.

Το κλείσιμο της χωματερής των Άνω Λιοσίων, που αποτελεί δέσμευση του υποψηφίου Δημάρχου Φυλής Σάββα Ι. Σάββα, θα είναι το πρώτο βήμα για την ουσιαστική αλλαγή της εικόνας του νέου δήμου, την αποδέσμευση του περιβάλλοντος από μια τεράστια πηγή μόλυνσης και την πρακτική καλυτέρευση της ζωής των κατοίκων.

Πρωταρχικό μέλημα και στοίχημα πρέπει να είναι η μείωση του όγκου των απορριμμάτων. Οικονομικά κίνητρα για τη μείωση του όγκου των συσκευασιών και λιπασματοποίηση οργανικών απορριμμάτων σε οικιακή κλίμακα. Κίνητρα για την επαναχρησιμοποίηση και ανάκτηση υλικών και ενέργειας. Αναθεώρηση του συστήματος κοστολόγησης στερεών αποβλήτων με βάση την παραγόμενη ποσότητα ανά νοικοκυριό και εισαγωγή κινήτρων για την ανακύκλωση. Άμεση κατάργηση και αποκατάσταση των χώρων μη ελεγχόμενης εναπόθεσης απορριμμάτων. Ίδρυση νέων διαδημοτικών φορέων διαχείρισης απορριμμάτων που να απορροφούν τα οφέλη της εναλλακτικής διαχείρισης. Ενεργοποίηση όλων των θεσμικών οργάνων σχεδιασμού και χάραξης της τοπικής υδάτινης πολιτικής. Ολοκληρωμένη διαχείριση και επεξεργασία των αστικών λυμάτων με την κατασκευή αναγκαίων συμπληρωματικών υποδομών και λειτουργία τους στη βάση της διαδημοτικής συνεργασίας. Επαναχρησιμοποίηση επεξεργασμένων υγρών αποβλήτων για τις ανάγκες μη ευαίσθητων χρήσεων. Ανάκτηση του κόστους της χρήσης νερού, λαμβάνοντας υπόψη κοινωνικά και περιβαλλοντικά δεδομένα. Επανενεργοποίηση των διοικητικών συμβουλίων των τοπικών φορέων διαχείρισης προστατευόμενων περιοχών. Επαρκής στελέχωση, χρηματοδότηση και πολιτική υποστήριξη του έργου των φορέων διαχείρισης για την προστασία και ανάδειξη των οικοσυστημάτων, της φυσικής κληρονομιάς και του τοπίου. Αναδασώσεις και δράσεις σε επιλεγμένα περιαστικά δάση και ορεινούς όγκους, όπως η Πάρνηθα. Κλείσιμο όλων των λατομείων που δεν πληρούν τις προδιαγραφές και υποβαθμίζουν το περιβάλλον και αποκατάσταση του τοπίου σε ενεργά ή εγκαταλελειμμένα λατομεία με προτεραιότητα στις περιαστικές περιοχές. Αποκατάσταση μολυσμένων εδαφών.

Στόχος μας πρέπει να είναι η εξοικονόμηση ενέργειας στο σύνολο του κτιριακού τομέα, η μείωση της σπατάλης στη χρήση του νερού, ο διπλασιασμός της ανακύκλωσης, η αποκατάσταση, αξιοποίηση και ανάπλαση του χώρου όπου μέχρι σήμερα βρίσκεται η χωματερή, μετά το κλείσιμό της, και η θεσμική κατοχύρωση της περιβαλλοντικής παιδείας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Πολιτική της νέας δημοτικής αρχής οφείλει να είναι η μέγιστη δυνατή διείσδυση των τεχνολογιών, του εξοπλισμού και των εφαρμογών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας με ενεργό συμμετοχή των καταναλωτών και της τοπικής κοινωνίας.

Η οικολογική συνειδητοποίηση και η οργανωμένη δράση για την προστασία του περιβάλλοντος είναι ένα ζήτημα που τα τελευταία χρόνια κυρίως, και κάτω από την πίεση των τεράστιων εγκλημάτων κατά του πλανήτη, απασχολεί όλο και περισσότερο τον καθένα από εμάς, και κάπως καθυστερημένα βέβαια, αρχίζει να γίνεται αντικείμενο συζητήσεων και προβληματισμού από τη μεγαλύτερη μερίδα του κοινωνικού συνόλου. Οι καιροί έχουν αλλάξει και χρέος του κάθε πολίτη είναι να αμύνεται επιτιθέμενος απέναντι σε κάθε λογική και σε κάθε μικροπολιτικό συμφέρον που θέλει να μετατρέψει την γειτονιά του και την πόλη του σε τόπο ακατάλληλο για τη ζωή του ίδιου και των παιδιών του.

Δημήτρης Α. Ανυφαντάκης

Εκπαιδευτικός Π.Ε. (Δάσκαλος)

υποψ. Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Φυλής (τοπικό ψηφοδέλτιο Άνω Λιοσίων)

με την «ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΟΛΙΤΩΝ» του Σάββα Ι. Σάββα

Read More

H Συνέντευξη του Δημήτρη Ανυφαντάκη στην εφημερίδα "Δυτική Όχθη"

Οι 10 ερωτήσεις της ΔΥΤΙΚΗΣ ΟΧΘΗΣ ...

Στον υποψήφιο Δημοτικό Σύμβουλο

Δημήτρη Ανυφαντάκη

Ονειρεύεται μια κοινωνία, δίκαιη, ανοιχτή και δημιουργική και γοητεύεται από την ιδέα μιας νέας μορφής τοπικής αυτοδιοίκησης, πρόθυμης να αφουγκραστεί τις ανάγκες και τους φόβους των πολιτών. Χωρίζει τα προβλήματα της περιοχής στα καθημερινά και σε εκείνα που αφορούν στην ποιότητα ζωής και θεωρεί οτι η επιλογή των Δημάρχων στις εκλογές του Νοεμβρίου πρέπει να γίνει με καθαρά αυτοδιοικητικά κριτήρια και όχι με κριτήριο τις θέσεις τους πάνω σε θέματα κεντρικής πολιτικής σκηνής. Ο Δημήτρης Ανυφαντάκης, παρότι δάσκαλος, δεν επιθυμεί ρόλο εκπαιδευτικό αλλά επικουρικό σε ένα δημοτικό συμβούλιο και υπογραμμίζει ότι η επαφή του με τα παιδιά τον αναζωογονεί και τον διορθώνει, γιατί τα παιδιά έχουν το ένστικτο και την ικανότητα να βλέπουν πράγματα που για τους ενήλικες είναι αόρατα...

1) Τι σας οδήγησε στο να ασχοληθείτε με την τοπική Αυτοδιοίκηση;

Η πραγματική μου αγάπη για την πόλη και τους πολίτες και το όραμά μου για μια κοινωνία δίκαιη, ανοιχτή, ελεύθερη και δημιουργική. Η πίστη μου σε ένα νέο μοντέλο αυτοδιοίκησης με κέντρο τον άνθρωπο, με ίσα δικαιώματα και ίσες ευθύνες για όλους. Με ίσες δυνατότητες και ίσες ευκαιρίες για όλους. Με ισχυρή κοινωνική πρόνοια, προοδευτική παιδεία και γνώση, και όλα αυτά μαζί ενταγμένα σε ένα νέο μοντέλο διοίκησης βασισμένο στη δημοκρατία και τη συμμετοχή, στη διαβούλευση και τη συναίνεση, στην παραγωγική οικονομία και στη διαφάνεια, στη σύνθεση και την άρση των αγκυλώσεων και των αποκλεισμών του παρελθόντος, που θα εγγυώνται μια πόλη – κέντρο καινοτομίας και προόδου, ήταν οι λόγοι που με ώθησαν να ασχοληθώ ενεργά με τα κοινά και τη συλλογική προκοπή.

2) Ενεργός πολίτης σημαίνει...

Ενεργοί πολίτες είναι όλοι αυτοί οι πολίτες, μαζί κι εγώ, που δυσπιστούμε αλλά και ελπίζουμε, απογοητευόμαστε αλλά και γοητευόμαστε από την ιδέα μιας νέας μορφής τοπικής αυτοδιοίκησης, ικανής να μας ακούσει και να μας καταλάβει, πρόθυμης να αφουγκραστεί τις ανάγκες και τους φόβους μας και έτοιμης να συγκρουστεί με το παρελθόν και να φέρει την πολυπόθητη Αλλαγή.

3) Αν σας ζητούσαν να ιεραρχήσετε τα προβλήματα των Άνω Λιοσίων, ποια θα θεωρούσατε τα σημαντικότερα;

Τα προβλήματα της περιοχής είναι πολλά και μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες, στα χρόνια και στα καθημερινά ή αλλιώς στα προβλήματα επιβίωσης και σε αυτά που αφορούν στην ποιότητα ζωής των πολιτών. Στην πρώτη κατηγορία βρίσκονται αναμφισβήτητα η χωματερή, η παραβατικότητα των Ρομά, η εγκληματικότητα και το αίσθημα ανασφάλειας του πολίτη, η μόλυνση του περιβάλλοντος και η ανεργία. Στην δεύτερη κατηγορία ανήκουν προβλήματα όπως η κακή ποιότητα των δρόμων, οι προβληματικές διοικητικές υπηρεσίες του Δήμου, η έλλειψη και η συντήρηση σχολικών κτιρίων, το ιδιόμορφο καθεστώς στα μέσα μαζικής μεταφοράς και η άναρχη δόμηση.

4) Γιατί δεν έχουν λυθεί μέχρι τώρα;

Η έλλειψη πολιτικής βούλησης, η πελατειακή διαχείριση των προβλημάτων, η πιστή τήρηση των κυβερνητικών επιταγών από τις δημοτικές αρχές και η εμπλοκή τους σε φτηνά παιχνίδια εξουσίας, η διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, η πλήρης απουσία διαφάνειας και λογοδοσίας και η απαξίωση του πολίτη και της ουσιαστικής συμμετοχής αυτού στις αποφάσεις μέσω οργανωμένης διαβούλευσης, αποτελούν τους βασικούς λόγους της μη επίλυσης των χρόνιων προβλημάτων του Δήμου.

5) Πρέπει η επιλογή Δημάρχου μιας πόλης να συνδέεται με με την ορολογία της κεντρικής πολιτικής σκηνής (π.χ. μνημόνιο κ.λ.π.);

Προεκλογικά, θεωρώ άτοπη τη δημιουργία πολιτικής ατζέντας με άξονες προβλήματα ή ζητήματα πανελλήνιας εμβέλειας. Είναι άκαιρη και παρωχημένη η επιλογή προσώπων με κριτήριο τις κομματικές τους καταβολές ή τις θέσεις τους πάνω σε θέματα της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Οι εκλογές του Νοέμβρη πρέπει να διεξαχθούν πάνω σε μια βάση υγιούς προγραμματικής αντιπαράθεσης μεταξύ των υποψηφίων Δημάρχων και με γνώμονα συγκεκριμένες δεσμεύσεις του καθενός για την επίλυση των προβλημάτων των Δήμων. Πρέπει, με λίγα λόγια, η επιλογή των Δημάρχων να γίνει με καθαρά αυτοδιοικητικά κριτήρια.

6) Ποια είναι τα κύρια στοιχεία που πρέπει να διαθέτει μια δημοτική Αρχή;

Το πρώτο και κύριο χαρακτηριστικό όλων αυτών των ανθρώπων που θα αποτελέσουν τη νέα δημοτική αρχή πρέπει να είναι η εμπέδωση στην συνείδηση καθενός εξ αυτών ότι δεν ασχολούνται με τα κοινά για να αποκατασταθούν επαγγελματικά, οικονομικά και κοινωνικά. Πρέπει να αποτινάξουν προσωπικές φιλοδοξίες και να εργαστούν για το καλό του τόπου και του λαού. Πρέπει να ξεχάσουν τις κομματικές εξαρτήσεις και να αποκτήσουν αμεσότητα και ευελιξία στον τρόπο δράσης τους, ώστε να μπορούν να αφουγκράζονται τις λαϊκές επιθυμίες. Πρέπει να σέβονται το δημόσιο χρήμα και να στηρίζουν τις πολιτικές τους πάνω στις βασικές αρχές που εκφράζουν κάθε πολίτη: Δημοκρατικές Διαδικασίες, Κοινωνική Δικαιοσύνη, Διαφάνεια, Τοπικό Σχεδιασμό βασισμένο στη γνώση, Λογοδοσία, Κοινωνική Συνοχή και Συναίνεση στη βάση, ώστε να βαθύνουν και να προχωρήσουν οι σημαντικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος.

7) Ένας Δάσκαλος στο δημοτικό συμβούλιο, σε τι θα εκπαιδεύσει πρωτίστως τους άλλους δημοτικούς συμβούλους;

Αν ο λαός αποφασίσει να με στείλει στο δημοτικό συμβούλιο, είναι βέβαιο ότι ο ρόλος μου δεν θα είναι εκπαιδευτικός, και επειδή οι πολίτες έχουν κρίση, είμαι σίγουρος ότι το νέο δημοτικό σχήμα θα αποτελείται από ανθρώπους ικανούς, συνεπείς, και έτοιμους να προσφέρουν, οπότε ο ρόλος μου εκεί θα είναι καθαρά επικουρικός στην μεγάλη προσπάθεια που είμαι βέβαιος ότι θα γίνει για την αναβάθμιση της περιοχής και την αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων που δίνει ο «Καλλικράτης» για τη δημιουργία ενός Δήμου – πρότυπο. Ως νέος άνθρωπος έχω να κερδίσω πολλά και να μάθω δίπλα σε εμπειρότερα στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης που ελπίζω να μου δοθεί η δυνατότητα να συνεργαστώ.

8) Η επαφή με τα παιδιά σας έχει προσφέρει...

Αγαπώ τα παιδιά και επέλεξα να γίνω εκπαιδευτικός γιατί ήθελα να υπηρετήσω τον άνθρωπο. Η επαφή μου με τα παιδιά με αναζωογονεί και με διορθώνει. Η εκπαιδευτική διαδικασία είναι για μένα ένα ατέλειωτο ταξίδι στον κόσμο της παιδικής αθωότητας και δημιουργικότητας που έχει τόσο μεγάλη ανάγκη η εποχή μας. Τολμώ να πω ότι το κέρδος ενός μαθητή από την επαφή του με το δάσκαλο είναι το ίδιο με αυτό που έχει ο δάσκαλος από την επαφή του με το μαθητή. Η καθημερινή μου επικοινωνία με τα παιδιά με έκανε να διαπιστώσω ότι αν τους δίναμε το χρόνο και την ευκαιρία να μας μιλήσουν, είναι σίγουρο ότι η ζωή μας θα άλλαζε ριζικά προς το καλύτερο. Τα παιδιά έχουν το ένστικτο και την ικανότητα να βλέπουν πράγματα που για μας τους ενήλικες είναι αόρατα, γιατί η σκληρή καθημερινότητα μας έκανε διστακτικούς απέναντι στο καλό και στο καινούργιο.

9) Ποια είναι τα πλεονεκτήματα του Δημήτρη Ανυφαντάκη;

Δεν νομίζω ότι είμαι ο καταλληλότερος για να απαντήσω. Ουσιαστικότερη και αντικειμενικότερη θα ήταν η απάντηση που θα παίρνατε από τον υποψ. Δήμαρχο Φυλής και προσωπικό μου φίλο Σάββα Ι. Σάββα, που έδειξε εμπιστοσύνη στο πρόσωπό μου και μου ζήτησε να πάρω ενεργά μέρος στην προσπάθεια που κάνει για την αλλαγή σελίδας που χρειάζεται ο τόπος, αλλά κι απ’ όλους αυτούς τους πολίτες που με γνωρίζουν για την κοινωνική ή την εκπαιδευτική μου δράση όλα αυτά τα χρόνια που κατοικώ στα Άνω Λιόσια και συμμετέχω ενεργά σε όλες τις δραστηριότητες που αφορούν την ζωή στην πόλη μας.

10) Η αγαπημένη σας φράση είναι...

Ένα μικρό απόσπασμα από ένα λόγο του σπουδαίου αρχαίου Έλληνα ρήτορα Ισοκράτη που με εκφράζει απόλυτα και αποτυπώνει άμεσα την εικόνα της σύγχρονης δημοκρατικής λειτουργίας: "Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία."

Read More

Η ασφάλεια, δικαίωμα του πολίτη χωρίς περιορισμό των ελευθεριών του

Βασικός στόχος της νέας δημοτικής αρχής πρέπει να είναι η ασφάλεια του πολίτη χωρίς εκπτώσεις στις ελευθερίες και τα ατομικά δικαιώματα. Τα σώματα ασφαλείας και η δημοτική αστυνομία πρέπει να εξασφαλίζουν στους δημότες άμεση συνδρομή όταν και όπου την χρειαστούν. Να προστατεύουν αποτελεσματικά τη δημόσια και ιδιωτική περιουσία.

Χρειαζόμαστε ένα κεντρικό σύστημα αστυνόμευσης στην πόλη, το οποίο θα αποτελεί στυλοβάτη των δημοκρατικών ελευθεριών και των δικαιωμάτων των πολιτών, αλλά ταυτόχρονα θα είναι και ένας αποτελεσματικός μηχανισμός πρόληψης και καταστολής κάθε μορφής εγκληματικότητας. Για την εξασφάλιση του σπουδαίου κοινωνικού αγαθού της δημόσιας ασφάλειας σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή κοινωνία δεν υπάρχουν διλήμματα μεταξύ ελευθερίας και ασφάλειας. Ασφάλεια για τον πολίτη υπάρχει μόνο όταν γίνονται σεβαστά τα συνταγματικά του δικαιώματα και οι θεμελιώδεις ελευθερίες του.

Όραμά μου είναι μια κοινωνία ενεργών πολιτών, απαλλαγμένη όχι μόνο από τον κίνδυνο εγκλημάτων, αλλά και από το φόβο. Η ραγδαία ανάπτυξη της εγκληματικότητας στο νέο δήμο μας απαιτεί μια σύγχρονη αντιεγκληματική πολιτική, που θα λαμβάνει υπόψη της την εξέλιξη της εγκληματικότητας, τις κοινωνικές αλλαγές και μετασχηματισμούς, την πολυπολιτισμικότητα, τις αλλαγές στην αγορά εργασίας και στη δομή της οικογένειας, την εμφάνιση νέων μορφών φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού.

Στην πόλη μας υπάρχει μια συγκεκριμένη ιδιαιτερότητα η οποία υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής του πολίτη και αναπαράγει φαινόμενα αποκλεισμού και κοινωνικής εσωστρέφειας, και οφείλεται κυρίως στην παραβατικότητα των Ρομά. Η κοινωνική αυτή ομάδα με τα ιδιαίτερα πολιτιστικά χαρακτηριστικά πρέπει άμεσα να ενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο, ώστε να αποτραπούν τα καθημερινά πλέον φαινόμενα εγκληματικής δραστηριότητας.

Οι πολιτικές αυτές που απαιτούνται για την ένταξη και την απογκετοποίηση των ρομά πρέπει να στηρίζονται πάνω σε τρεις βασικούς πυλώνες: στην προστασία και την προώθηση των δικαιωμάτων όλων ανεξαιρέτως των δημοτών, στη λήψη αποτελεσματικών αποφάσεων για την κοινωνική ένταξη και πρόνοια στην πλειοψηφία των Ρομά, καθώς και στον αποκλεισμό και στην περιθωριοποίηση όλων αυτών οι οποίοι σήμερα επαγγελματικά πλέον εκμεταλλεύονται τον αναλφαβητισμό, τη φτώχεια και την μη κοινωνική ένταξη των ανθρώπων αυτών για την αναπαραγωγή φαινομένων βίας και αντικοινωνικής συμπεριφοράς.

Θεσμοί όπως οι πεζές περιπολίες της ΕΛ.ΑΣ. και ο αστυνομικός της γειτονιάς, οι μηχανοκίνητες περιπολίες της δημοτικής αστυνομίας τις ώρες λειτουργίας των καταστημάτων, η διατήρηση των δύο αστυνομικών τμημάτων στο Ζεφύρι και στα Άνω Λιόσια, η προστασία των σχολείων και των χώρων όπου δραστηριοποιούνται ή φοιτούν παιδιά και η 24ωρη φύλαξη των δημόσιων χώρων, πρέπει να γίνουν η καθημερινή εικόνα στο νέο δήμο και να αποτελέσουν επιτελικό στόχο για την ίδια την αναβάθμιση της ζωής στην πόλη.

Οι πολιτικές για τη δημόσια τάξη πρέπει να ασκούνται μέσα σε ένα πλαίσιο στενής συνεργασίας μεταξύ κεντρικής εξουσίας, περιφερειακής και τοπικής αυτοδιοίκησης, με το βλέμμα πάντα στραμμένο στα αιτήματα και τις αγωνίες της κοινωνίας των πολιτών. Το επίπεδο ζωής στη γειτονιά είναι το πιο ουσιαστικό για το μεγαλύτερο αριθμό των κατοίκων και απασχολεί άμεσα την καθημερινότητά τους.

Εδώ είναι που πρέπει να διαδραματίσει και το ρόλο της η Παιδεία. Ένα μεθοδικό βήμα για την αποτροπή αντικοινωνικών συμπεριφορών είναι η ενεργή εμπλοκή του σχολείου στην κοινωνία με δραστήριο τρόπο, έτσι ώστε να αποτελέσει πυρήνα πρόληψης εγκληματικών συμπεριφορών, εντάσσοντας στην καθημερινή του πρακτική επεμβάσεις που απομονώνουν φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας και προάγουν τον εθελοντισμό, τη μαζική συμμετοχή στον αθλητισμό και τη γνώση ως παράγοντα κοινωνικοποίησης των ανθρώπων με ιδιαιτερότητες.

Ονειρεύομαι ένα σύνολο τοπικών πολιτικών που θα βασίζεται στο τρίπτυχο: Προσβασιμότητα – Ποιότητα – Καθολικότητα, στις υπηρεσίες που προσφέρει ο δήμος στους πολίτες. Με απλά λόγια, θέλω οι πολίτες του δήμου να μην ξεχωρίζονται από τη διοίκηση με βάση το εισόδημα, την εθνικότητα, το φύλο, τη θρησκεία τους, και να έχουν την ίδια πρόσβαση στις δημοτικές υπηρεσίες, να απολαμβάνουν το ίδιο υψηλό επίπεδο υπηρεσιών και αυτές με τη σειρά τους να βρίσκονται παντού. Βασικός μας στόχος πρέπει να είναι η μετατροπή του σημερινού γραφειοκρατικού, απρόσωπου και κοινωνικά ανάλγητου συστήματος διοίκησης, που προάγει το διαχωρισμό και την ιδιαιτερότητα ως ελάττωμα, και διασπά την κοινωνική συνοχή γιγαντώνοντας την αδικία και τον αποκλεισμό, σε ένα νέο σύστημα φιλικό, άμεσο και δημιουργικό στηριγμένο πάνω στην ανθρωπιά και την κοινωνική αλληλεγγύη.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Α. ΑΝΥΦΑΝΤΑΚΗΣ

Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (Δάσκαλος)

υποψ. Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Φυλής

με την «Ενότητα Πολιτών» του Σάββα Ι. Σάββα

Read More

Ανοιχτή Επιστολή του ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΑΝΥΦΑΝΤΑΚΗ προς τους Γονείς και τους Εκπαιδευτικούς του νέου Δήμου Φυλής

Φίλες και φίλοι γονείς και εκπαιδευτικοί

Η νέα εποχή με τις νέες απαιτήσεις, όπου οι γνώσεις απαξιώνονται γρήγορα, η οργάνωση της εργασίας αλλάζει και η μάθηση γίνεται διαδικασία ολόκληρης της ζωής, θέλουμε παιδεία με αξίες, με βάση τις αρχές του ουμανισμού, της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης, του υπεύθυνου και ενεργού πολίτη. Θέλουμε παιδεία που δίνει στους μαθητές, φοιτητές και ενήλικες σύγχρονες γνώσεις και δεξιότητες, και αναπτύσσει τη δημιουργικότητά τους. Στόχος μας πρέπει να είναι η συνεχής βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης.

Επενδύουμε στον άνθρωπο, τις γνώσεις και τις δυνατότητές του, στην ικανότητα καινοτομίας, επιχειρηματικής πρωτοβουλίας και απασχόλησης κάθε ατόμου ανάλογα με τις κλίσεις, τα ενδιαφέροντα, τις ικανότητες, το ταλέντο και τις γνώσεις του, και όχι ανάλογα με την καταγωγή του, την κοινωνική και γεωγραφική του προέλευση, το φύλο, τη θρησκεία ή την κομματική του ένταξη.

Το εκπαιδευτικό σύστημα που ονειρεύομαι στηρίζεται στην ποιότητα, όπου οι σύγχρονες υποδομές, η πληροφορική και οι νέες τεχνολογίες θα είναι αυτονόητη καθημερινότητα στο σχολείο και το πανεπιστήμιο. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που λειτουργεί ως δύναμη ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής, ως εργαλείο αναδιανομής του πλούτου και όχι ως μέσο αναπαραγωγής των κοινωνικών διακρίσεων και δημιουργίας νέων αποκλεισμών. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα συνδεδεμένο με την κοινωνία και την παραγωγή που θα δίνει στους νέους όλες τις δυνατότητες να γίνουν ισότιμοι πολίτες της Ευρώπης.

Οι Έλληνες μαθητές πρέπει να φύγουν άμεσα από τις τελευταίες θέσεις στις διεθνείς συγκρίσεις μέτρησης των επιδόσεων των μαθητών. Η υπάρχουσα κατάσταση στην παιδεία χρειάζεται επειγόντως ανατροπή και ρήξεις. Χρειάζεται μία «επανάσταση», που θα φέρει την εκπαίδευση στο ρυθμό των σύγχρονων εξελίξεων και τη γνώση στην καρδιά της κοινωνίας. Χρειάζεται ένα δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα απελευθερωμένο από τα δεσμά του κρατισμού και της γραφειοκρατίας, ανοιχτό στη δημιουργία, στην ελεύθερη σκέψη, στις τεχνολογίες και στις απαιτήσεις της νέας εποχής. Ένα πραγματικά δημόσιο δωρεάν σύστημα που μειώνει δραστικά το κόστος για την εκπαίδευση στη μέση οικογένεια.

Η άμεση σύνδεση της παιδείας με την αγορά εργασίας και την απασχόληση δίνει προοπτική εργασίας στον άνεργο. Γιατί η ανεργία παραμένει το σημαντικότερο πρόβλημα στην ελληνική κοινωνία και αγγίζει πια σχεδόν κάθε οικογένεια.

Κεντρική προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η πλήρης απασχόληση, η δημιουργική δουλειά για όλους όσους θέλουν και μπορούν.

Η δέσμευση της νέας δημοτικής αρχής είναι καθαρή: θα αναπτύξουμε συγκροτημένη πολιτική για την οικογένεια κάθε τύπου. Αναπτύσσουμε ειδικές στοχευμένες πολιτικές για όλα τα στάδια, από το ξεκίνημα της οικογένειας, την ανατροφή και εκπαίδευση των παιδιών, μέχρι την τρίτη ηλικία. Βάζουμε τα παιδιά σε πρώτη προτεραιότητα. Δίνουμε τη δυνατότητα σε κάθε παιδί να ξεκινήσει με καλές συνθήκες τη ζωή του, με πρόσθετη στήριξη στα παιδιά που έχουν αυξημένες ανάγκες λόγω φτώχειας, αναπηρίας, ή κοινωνικών διακρίσεων. Εξασφαλίζουμε, με δεσμεύσεις σε όλο μας το πρόγραμμα, πολιτικές φιλικές προς το παιδί. Το παιδί, ως αυτόνομη ύπαρξη, προστατεύεται από ό, τι το απειλεί και βοηθιέται να αναπτύξει την προσωπικότητά του. Η αντιμετώπιση της παιδικής φτώχειας και εκμετάλλευσης αποτελεί κεντρικό μας στόχο.

Στόχος μου είναι και θα αγωνιστώ για μια πόλη δημιουργική. Πόλη όπου αξίζει κανείς να ζει, να σπουδάζει, να εργάζεται, να επενδύει, να διασκεδάζει. Πόλη που σέβεται την αρχιτεκτονική, τα μνημεία, τον πολιτισμό. Στόχος μου είναι να αποκτήσει ο πολίτης ταυτότητα με την πόλη του. Να ξαναγαπήσει τη δημόσια ζωή, τη συμμετοχή. Να αισθανθεί ότι η γνώμη του μετράει.

Δημήτριος Α. Ανυφαντάκης

Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (Δάσκαλος)

υποψ. Δημοτικός Σύμβουλος νέου Δήμου Φυλής

με την «Ενότητα Πολιτών» του Σάββα Ι. Σάββα

Read More

Οι έξι άξονες όπου πρέπει να στηρίζεται η νέα δημοτική αρχή

Για να πετύχουμε τους στόχους μας και να υλοποιήσουμε τις δεσμεύσεις μας, απαιτείται μία σειρά μεταρρυθμίσεων. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές προϋποθέτουν σαφείς επεξηγήσεις για την αναγκαιότητά τους, καθαρούς και μετρήσιμους στόχους, διαφανή τρόπο υλοποίησής τους με μέτρα αποκατάστασης των κοινωνικών επιπτώσεών τους, ευρύτερη διαβούλευση έτσι ώστε να επιτευχθεί στο μείζονα δυνατό βαθμό κοινωνική και πολιτική συναίνεση.

Η νέα δημοτική αρχή πρέπει να στηρίζεται σε έξι δυνατούς πυλώνες:

• την εμπιστοσύνη: της κοινωνίας απέναντι στους δημοτικούς θεσμούς που πρέπει να υπηρετούν όλους τους πολίτες.
• την αξιολόγηση: ανθρώπων, λειτουργιών και συστημάτων που υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον.
• τη διαφάνεια: ως προϋπόθεση άσκησης κάθε πολιτικής και μέτρου.
• την ποιότητα: ως ένα σύνολο προδιαγραφών, κανόνων και δεικτών με βάση τα οποία ορίζονται και περιγράφονται υπηρεσίες και αγαθά του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
• τη συμμετοχή: ως κεντρικό άξονα ενός νέου μοντέλου διοίκησης που θα βασίζεται στην οργανωμένη διαβούλευση και την τεκμηριωμένη απόφαση.
• τη λογοδοσία: όλων όσων ασκούν εξουσία και διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα.
  

Δημήτρης Α. Ανυφαντάκης Εκπαιδευτικός Π.Ε. (Δάσκαλος) υποψ. Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Φυλής

Read More

Τις επόμενες ημέρες κυκλοφορεί το συνοπτικό προεκλογικό φυλλάδιο του Δημήτρη Α. Ανυφαντάκη

Read More

Μεγάλη μέρα για τη Δημοτική Γλώσσα - Ο Γεώργιος Παπανδρέου 46 χρόνια πριν την καθιερώνει ως επίσημη γλώσσα της εκπαίδευσης.

Ακολουθεί σύντομη εξιστόρηση του γλωσσικού ζητήματος στην Ελλάδα:

Γλωσσικό ζήτημα στην Ελλάδα ονομάστηκε από τους ιστορικούς και τους γλωσσολόγους το πρόβλημα που δημιουργήθηκε από τη διαφορά ανάμεσα στη γραπτή γλώσσα των λογίων και τη γλώσσα του λαού, η οποία άρχισε να διαμορφώνεται κατά την ελληνιστική εποχή και κληροδοτήθηκε στη βυζαντινή και στη νέα ελληνική.

Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν αναγκαίο να γράφονται συγγράμματα στη γλώσσα του λαού, ώστε να γίνονται κατανοητά από τους ολιγογράμματους υπόδουλους Έλληνες. Έτσι, λόγιοι όπως οι Ν. Σοφιανός (15ος αι.), Μάξιμος Καλλιπολίτης (16ος-17ος αι.), Φραγκίσκος Σκούφος (17ος αι.), Ηλίας Μηνιάτης (18ος αι.), Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (18ος αι.) και πάρα πολλοί άλλοι έγραφαν στη δημοτική, χωρίς να λείπουν φυσικά και αυτοί που έγραφαν σε αρχαΐζουσα γλώσσα.

Στα τέλη του 18ου αιώνα και στις αρχές του 19ου αιώνα οι λόγιοι ήταν διχασμένοι στο γλωσσικό ζήτημα· πολλοί έγραφαν στην αρχαΐζουσα (Α. Γαζής, Ν. Δούκας, Ν. Θεοτόκης, Π. Κοδρικάς), ενώ άλλοι στη δημοτική ή πολύ κοντά σ’ αυτήν (Ρήγας, Γ. Κωνσταντάς, Δ. Φιλιππίδης, Δ. Καταρτζής, Ι. Βηλαράς, Α. Χριστόπουλος, Δ. Σολωμός). Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Α. Κοραή, ο οποίος πρότεινε μια μέση λύση ανάμεσα στη λόγια και τη δημοτική γλώσσα: η δημοτική να κρατά τους τύπους των λέξεών της αλλά να προσθέτει λόγιες καταλήξεις. Να λέει δηλαδή αντί ψάρι οψάριον, αντί πουλί πουλίον, αντί νοικοκύρης οικοκύριος κ.ο.κ.

Η κατάσταση του γλωσσικού ζητήματος παρέμεινε η ίδια και στα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια. Το 1853 ο Π. Σούτσος κήρυξε την επιστροφή στην αρχαία ελληνική γλώσσα προτείνοντας τη χρήση της αρχαίας γραμματικής, του αρχαίου λεξιλογίου και του αρχαίου συντακτικού. Τα ίδια περίπου με το Σούτσο υποστήριξε και ο μεγαλύτερος φιλόλογος της εποχής Κ. Κόντος. Αντίπαλος του Κόντου ήταν ο επίσης μεγάλος φιλόλογος Δ. Βερναρδάκης. Στο βιβλίο του «Ψευδαττικισμού έλεγχος» (1884) ο Βερναρδάκης επισημαίνει τους κινδύνους του εξαττικισμού της ελληνικής γραπτής γλώσσας, που θα την έκανε προνόμιο πολύ λίγων ανθρώπων.

Το 1888 ο Γ. Ψυχάρης, που δίδασκε στο Παρίσι, κυκλοφόρησε το βιβλίο «Το ταξίδι μου», που υπήρξε σταθμός στην πορεία του γλωσσικού ζητήματος. Ο Ψυχάρης κήρυττε ότι η δημοτική έπρεπε να καθιερωθεί ως γραπτή γλώσσα του έθνους. Το κήρυγμα αυτό, παρά τις επιφυλάξεις που μπορεί να είχε κανείς για τις λύσεις που πρότεινε, πολύ σύντομα άρχισε να καρποφορεί· οι λογοτέχνες άρχισαν σιγά σιγά να γράφουν στη δημώδη γλώσσα, έγιναν προσπάθειες να καθιερωθεί η δημοτική στην εκπαίδευση και σε άλλους τομείς της πνευματικής ζωής. Διάφορα προοδευτικά σωματεία σε όλη τη χώρα αφοσιώθηκαν σ’ αυτό το έργο: η εταιρεία «Εθνική γλώσσα», η «Φοιτητική συντροφιά» (1910), το «Προοδευτικό κέντρο» (1912), ο «Σύλλογος για την εθνική γλώσσα Σολωμός» (1908), ο «Σύλλογος δημοτικιστών Ηρακλείου» (1909), η «Δημοτική ομάδα» κ.ά. Στην Αθήνα εκδόθηκε το περιοδικό των δημοτικιστών «Νουμάς» και στην Κωνσταντινούπολη η εφημερίδα «Λαός».

Το 1917 η κυβέρνηση Βενιζέλου καθιέρωσε τη δημοτική στα δημοτικά σχολεία και περιόρισε την καθαρεύουσα στις δύο τελευταίες τάξεις. Το 1941 εκδόθηκε από το κράτος η «Νεοελληνική γραμματική της δημοτικής», την οποία σύνταξε επιτροπή ειδικών με πρόεδρο και εισηγητή το Μ. Τριανταφυλλίδη. Η επιτροπή καθιέρωσε τα γραμματικά στοιχεία και το λεξιλογικό θησαυρό της προφορικής παράδοσης και προσάρμοσε τις λέξεις στη δημοτική.

Μετά από παλινδρομήσεις που σχετίζονται άμεσα με τις κάθε φορά πολιτικές εξελίξεις, η δημοτική έγινε η επίσημη γλώσσα του κράτους το 1975 και από το 1976 άρχισε η σταδιακή μεταγλώττιση των σχολικών βιβλίων, η κωδικοποίηση των γραμματικών στοιχείων της δημοτικής και η εισαγωγή της στα επίσημα κρατικά όργανα (μέσα ενημέρωσης, δημόσιες υπηρεσίες, δικαστικά έγγραφα, πανεπιστημιακά συγγράμματα κτλ.).

Read More